Norberto Quirno Costa

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Norberto Quirno Costa
Norberto Quirno Costa.JPG
diputáu d'Arxentina

Vida
Nacimientu Buenos Aires18  de xunetu de 1844
Nacionalidá Bandera d'Arxentina Arxentina
Fallecimientu

Buenos Aires2  de marzu de 1915

(70 años)
Sepultura Cementerio de la Recoleta Traducir
Estudios
Estudios Universidá de Buenos Aires
Colegio Nacional de Buenos Aires Traducir
Llingües castellanu
Oficiu
Oficiu Abogáu
Llugares de trabayu Buenos Aires
Creencies
Partíu políticu Partido Autonomista Nacional Traducir
Cambiar los datos en Wikidata

Norberto Camilo Quirno Mariña (ciudá de Buenos Aires, 18 de xunetu de 1844id., 2 de marzu de 1915) foi un periodista, abogáu, destacáu diplomáticu y vicepresidente de la República Arxentina.

Como diplomáticu foi unu de los signatarios pela parte arxentina de los diversos trataos de llendes que concretó l'estáu arxentín colos estaos vecinos, principalmente'l de 1889 con Bolivia nel cual Arxentina arrenunciaba a los reclamos sobre Tarija. Mientres el segundu mandatu de Julio Argentino Roca exerció la vicepresidencia del so país.

Biografía[editar | editar la fonte]

Quirno Mariña.

Primeros años[editar | editar la fonte]

Quirno Mariña nació en Buenos Aires, fíu de Fernanda Mariña y Gregorio Quirno. Estudió derechu na Universidá de Buenos Aires, y casóse con Alcira Albarracín Pacheco, con quien tuvo cuatro fíos.[1]

Carrera[editar | editar la fonte]

Ingresó nel serviciu públicu como funcionariu na llegación arxentina en Brasil en 1868, y foi nomáu al añu siguiente como subsecretariu (viceministro) de Relaciones Esteriores. A la fin de la guerra de la Triple Alianza, representó a l'Arxentina nel tratáu de 1870 que punxo fin a les hostilidáes con Paraguay y llogró la concesión de lo que güei ye la provincia de Formosa.[2]

Formó parte d'una comisión sobre la reforma de la Constitución de la Provincia de Buenos Aires en 1871 y foi escoyíu como Diputáu de la Nación Arxentina en 1878 pol acabante formar Partíu Autonomista Nacional (PAN). La eleición del candidatu d'esi partíu, Miguel Juárez Celman, a la presidencia en 1886 resultó nel so nomamientu como Ministru de Relaciones Esteriores, mientres el cual celebró alcuerdos rexonales de derechu internacional y axustó un tratáu con Chile p'ayudar a resolver el pleitu de Punir de Atacama. Les reclamaciones arxentines sobre Tarija, Bolivia, fueron abandonaes en cuenta de ganar mayor territoriu na rexón de la Puna de Atacama (apreciada polos sos depósitos de cobre).[2]

El 20 de xineru de 1888 presentó una nota de protesta empobinada al encargáu de negocios británicu en Buenos Aires, alrodiu de l'apuesta de soberanía de les islles Malvines. Ellí numberó los derechos arxentinos y espresó:[3][4]

Sirvir tresmitir al Secretariu de Negocios Estranxeros, que la negativa del gobiernu de S.M.B. a aldericar los sos pretendíos derechos a la soberanía de diches islles, o de someter el pleitu a un arbitraxe, nun compromete absolutamente los títulos del gobiernu de la República, que caltien y va caltener siempres los sos derechos a la soberanía de les Malvines, de los que foi privada pola violencia y en plena paz.[3]

Tres un posterior intercambiu de notes, la Cancillería arxentina propunxo dir a un arbitraxe. La representación británica nun respondió.[4]

Foi nomáu embaxador en Chile en 1892. Ellí intentó, ensin ésitu, resolver el conflictu pola canal Beagle. L'antiguu dirixente del PAN, Julio Argentino Roca, volvió postulase a la presidencia en 1897 (fuera escoyíu en 1880) y escoyó a Quirno Mariña como'l so candidatu a vicepresidente. Presidió la convención constituyente de xineru de 1898 (que reformó la Constitución de la Nación Arxentina) y foi escoyíu con Roca n'abril d'esi mesmu añu, desempeñándose como Vicepresidente mientres la totalidá del segundu mandatu de Roca.[2]

Últimos años[editar | editar la fonte]

Tornó de volao al gobiernu como ministru del Interior del presidente José Figueroa Alcorta en 1906, pero retiróse pocu dempués.[2] Finó en 1915 a los 70 años d'edá.[1]

Homenaxes[editar | editar la fonte]

Una pequeña cai del barriu de Recoleta de la ciudá de Buenos Aires lleva'l so nome. Primeramente per cerca de 20 años l'actual avenida Eva Perón llevó'l nome de Quirno Mariña.[5]

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]






Norberto Quirno Costa