Monique Loudières

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Monique Loudières
Vida
Nacimientu

Choisy-le-Roi15  d'abril de 1956

(63 años)
Nacionalidá francesa
Oficiu
Oficiu coreógrafa, baillarina de balé y profesora
Premios
IMDb nm1062568
Cambiar los datos en Wikidata

.


Monique Loudières (París, 15 d'abril de 1956) ye una baillarina de ballet, coreógrafa y profesora francesa. Ye miembru de la Ópera de París dende 1967; en 1982 recibió'l estatus de baillarina principal. Dempués de retirase de los escenarios en 1996, siguió aceptando invitaciones hasta 2010. Ente 2001 y 2008 foi direutora artística de la Escuela Cimera de Danza de Cannes Rosella Hightower.[1][2]

Biografía[editar | editar la fonte]

Nació en Choisy--y-Roi, un suburbiu de París. El so pediatra encamentó-y a'l so padres que la neña empezara a tomar clases de ballet p'ameyorar la so fráxil constitución.[1][3] Dempués d'estudiar mientres cinco años (1967-1972) na Escuela de Ballet de la Ópera de París, foi almitida na Opera de París a la edá de 16 años.

Carrera[editar | editar la fonte]

Cuando tenía 19 años, bailló los sos primeros solos en L'oiseau bleu, en -y spectre de la rose (de Emmanuel Thibault) y Aureole (de Paul Taylor).[4]

Ente les edaes de 13 a 26, Loudières foi apadrinada por Yves Brieux quien-y dio una comprensión de teatru, escenariu, y l'idea de proyeición. George Balanchine y Jerome Robbins ayudar a desenvolver la musicalidá, según la so técnica de respiración.[5]

En 1982, dempués de que Loudières representara a Kitri en Don Quixote (de Rudolf Nureyev), la direutora artística Rosella Hightower alzar a étoile ('baillarina estrella'). Representó los papeles d'heroínes dramátiques en Giselle, Romeo y Julieta (de Prokofiev) y Onegin. Tamién bailló papeles nos ballets de coreógrafos contemporaneos como George Balanchine, Maurice Béjart y John Neumeier.[4]

Tamién trabayó con Alvin Ailey, [[Christine Bastin]], [[Maurice Béjart]], [[Joëlle Bouvier]], [[Nils Christe]], [[Mats Ek]], [[William Forsythe]], [[Martha Graham]], [[Jiří Kylián]], [[Daniel Larrieu]], [[Bianca Li]], [[Serge Lifar]], [[Kenneth MacMillan]], [[John Neumeier]], [[Régis Obadia]], [[Roland Petit]], [[Jerome Robbins]], [[Paul Taylor]] y [[Twyla Tharp]].[6]

Ella creó roles en ballets coreografiados por Rudolf Nureyev: Black and Blue, Washington Square y La dansomanie,[7] Precipice (de Ailey, en 1983).[1] y Attentat poétique (de Larrieu, en 1992).[1] Loudière bailló como convidada nel Ballet de Boston, el Ballet de Tokio, el Teatru alla Scala (de Milán), The Royal Ballet, Stuttgart Ballet, Teatru Colón y nel Festival de Ballet de L'Habana. En 1993 foi galardonada col Gran Premiu Nacional de Danza y en 1996 foi condecorada como Comandante de la Orde d'Artes y Lletres.[4]

Retiru[editar | editar la fonte]

Dempués de retirase de los escenarios en 1996, siguió aceptando les invitaciones hasta 2010. En 1997 creó'l papel de Sylvia (de Neumeier), y bailló Giselle nel homenaxe a Yvette Chauviré, en 1998.

Buscó l'equilibriu ente'l trabayu y la vida familiar, tando casada y con dos fíos.[5] Loudière enseñó danza dende los 30 años d'edá.[5] Ente 2001 y 2008 foi la direutora artístico y pedagóxico de la Escuela Cimera de Danza de Cannes «Rosella Hightower».[2]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 «Monique Loudières», curtiu artículu en The Oxford Dictionary of Dancie, publicáu nel sitiu web Oxford Index. Consultáu'l 11 d'abril de 2016.
  2. 2,0 2,1 «Monique Loudières»
    • Archiváu el 27 d'agostu de 2016 na Wayback Machine., artículu (en francés) publicáu nel sitiu web -yos Etés de la Danse. Consultáu'l 11 d'abril de 2016.
  3. «Monique Loudières, passeuse d'“émotions vraies”. Trajectoire d'une danseuse étoile exceptionelle»
    • Archiváu el 29 de marzu de 2014 na Wayback Machine. (enllaz rotu) artículu en PDF, en francés, publicáu nel sitiu web Femmes 3000. Consultáu'l 11 d'abril de 2016.
  4. 4,0 4,1 4,2 «Monique Loudieres»
    • Archiváu el 29 de marzu de 2014 na Wayback Machine., artículu (en francés) publicáu nel sitiu web Cannes Dancie, de la Ecole Supérieure de Danse de Cannes. Consultáu'l 11 d'abril de 2016.
  5. 5,0 5,1 5,2 Teulet, Carole (2010): «Monique Loudières: itinéraire d'une étoile», artículu (en francés) del 3 de febreru de 2010, publicáu nel sitiu web del Théâtre du Capitole. Consultáu'l 11 d'abril de 2016.
  6. «Monique Loudières»
    • Archiváu el 29 de marzu de 2014 na Wayback Machine., artículu n'italianu publicáu nel sitiu web Dancie News (Roma). Consultáu'l 11 d'abril de 2016.
  7. «Chronologie: années 1980-1989», ficha en francés nel sitiu web Fondation Rudolf Noureev. Consultáu'l 11 d'abril de 2016.




Monique Loudières