Joaquín Fernández Cortina

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Joaquín Fernández CortinaPicto infobox character.png
Luis Carlos Legrand-Retrato de Joaquín Fernández Cortina.jpg
obispu diocesianu


Diócesis: Diócesis de Sigüenza-Guadalajara Traducir
obispo de Sigüenza Traducir


obispu católicu

20 febreru 1848 -
Vida
Nacimientu 15  de payares de 1798
Nacionalidá Bandera d'España España
Fallecimientu

31  de mayu de 1854

(55 años)
Estudios
Estudios Universidá de Valladolid
Oficiu
Oficiu sacerdote católicu
Premios
Creencies
Relixón Ilesia Católica
Cambiar los datos en Wikidata

Joaquín Fernández Cortina (Pendueles, 15 de payares de 1798 - Montejo de Liceras, 31 de mayu de 1854) foi un eclesiásticu español.

Biografía[editar | editar la fonte]

Primeros años[editar | editar la fonte]

Nacíu n'Asturies "de padres bien honraos", fixo los sos primeros estudios tuteláu pol so tíu, que foi canónigu en Xaén y dempués inquisidor en Granada, y siguir na Universidá de Irache pa terminar doctorándose en 1824 en Lleis y Cánones en la de Valladolid.

Canónigu doctoral de Murcia dende 1825, foi secretariu de cámara y gobiernu del cardenal Inguanzo, por aquél entós arzobispu de Toledo. Viaxó con él a Roma p'asistir a los cónclaves de 1829 y 1830 en que fueron escoyíos papes Pío VIII y Gregorio XVI, y cuando en 1835 decayó la salú del cardenal, Fernández foi nomáu gobernador eclesiásticu de la archidiócesis, cargu que desempeñó hasta la muerte de Inguanzo en xineru del añu siguiente.[1]

Prisión[editar | editar la fonte]

Foi por estes feches que resultó encausáu criminalmente nun procesu que supondría'l so retiru forzosu mientres dellos años: yeren los tiempos de la Primer Guerra Carlista, na que Carlos María Isidro de Borbón pretendía arrampuñar el tronu d'España a Sabela II, inda menor d'edá, y a la rexente María Cristina de Borbón-Dos Sicilias. Nesti contestu Fernández fixo circular un rescripto de la Penitenciaría nel que s'autorizaba la exención del pagu de la bulda de cruzada a'l feligreses qu'asina lo solicitaren, en cuenta de qu'apurrieren en conceutu de llimosna una cierta cantidá que tenía de ser establecida pol confesor; el casu yera que d'esta manera l'erariu públicu perdía unos ingresos de dineru importante nun momentu de grave inestabilidá política y crisis económica, y magar nel xuiciu nun se demostró que'l dineru recaldáu fora a caltener a les fuercies carlistes, foi topáu culpable d'usurpar les regalías de la corona y condergáu a seis años de cárcel, que cumplió primero en Madrid y dempués en Cádiz; darréu foi autorizáu a morar en Sevilla y Xaén, onde'l so hermanu Lorenzo yera canónigu doctoral.[2]

Rehabilitación y obispáu[editar | editar la fonte]

Tornó a Toledo en 1844, y pocu dempués foi nomáu vicariu eclesiásticu de Madrid y vocal de la xunta de dotación del cultu y cleru, que taba preparando'l Concordatu cola Santa Sede que se fadría efectivu en 1851. N'agostu de 1847 la reina Isabel presentó-y pa ocupar l'obispáu de Sigüenza; foi preconizáu en Roma n'ochobre por Pío IX, y recibió la consagración en febreru del añu siguiente na ilesia de San Isidro de Madrid de manes del nunciu Giovanni Brunelli, asistíu pol arzobispu de Toledo Juan José Bonel y pol de Burgos Ramón Montero, siendo'l so padrín el marqués de Gastañaga.

Dempués de la guerra civil, la desamortización de Mendizábal y la llarga vacante dende'l fallecimientu del obispu Manuel Flaire once años antes, el so episcopáu tuvo empobináu al restablecimiento de la disciplina eclesiástica, y a la unviada de misioneros a los principales pueblos del obispáu, la restitución a la diócesis per parte del gobiernu del conventu de San Francisco y del colexu de San Jerónimo, y l'adquisición del colexu de San Antonio.

Foi condecoráu cola gran cruz de la Orde d'Isabel la Católica, y nomáu preláu domésticu de Pío IX y asistente al solio pontificiu. Dáu'l so estáu de salú, qu'acusaba'l fríu de Sigüenza, en 1850 tuvo propuestu'l so treslláu a la diócesis de Xaén o a la de Málaga, que nun llegó a verificase.[1]

Fináu a los cincuenta y seis años d'una pulmonía cuando s'atopaba faciendo una visita pastoral en Montejo,[n. 1] foi soterráu na capiya mayor de la Catedral de Sigüenza tal como había dexáu dispuestu nel so testamentu; a pidimientu del so hermanu, el so corazón, pulmones ya intestinos fueron unviaos a la ilesia de San Acisclo del so pueblu natal,[3] y a requerimientu del conceyu de Montejo, el so celebru dir a esta llocalidá.[4][n. 2]

Notes y referencies[editar | editar la fonte]

  1. 1,0 1,1 Toribio Minguella: Hestoria de la diócesis de Sigüenza y de los sos obispos, vol. III, pp. 216-222 (1913).
  2. El procesu puede trate en Colección de les causes más célebres... del foru español, vol. IX (1848).
  3. Ciriaco Miguel Vigil: Asturies monumental y epigráfica, p. 426, reproduz el so epitafiu en Pendueles.
  4. Antonio Herrera Casado reproduz el so escudu en Heráldica seguntina, pp. 170-171.
  1. Montejo, anguaño perteneciente a la diócesis d'Osma, foi parte de la de Sigüenza hasta 1955.
  2. La dilaceratio corporis, o costume d'estremar el cuerpu y partir los sos restos, foi una práctica frecuente ente los eclesiásticos hasta casi'l sieglu XX.



Joaquín Fernández Cortina