Contraición de Lorentz

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Esquema sobre la contracción de Lorentz. (X′,cT′) representen les coordenaes d'un observador en reposu a una barra, ente que (X,cT) son les coordenaes d'otru observador en movimientu con al respective de dicha barra. Pola naturaleza pseudoeuclídea del espaciu-tiempu entá cuando'l primer observador mide un llargor l, el segundu mide un llargor menor l/γ < l.

La contracción de Lorentz ye un efectu relativista que consiste na contracción del llargor d'un cuerpu na dirección del movimientu a midida que la so velocidá averar a la velocidá de la lluz. Originalmente foi un conceutu introducíu por Lorentz como una forma d'esplicar l'ausencia de resultancies positives nel esperimentu de Michelson y Morley. Darréu foi aplicáu por Albert Einstein nel contestu de la relatividá especial.

La contracción de Lorentz vien descrita pola siguiente espresión



onde ye'l llamáu factor de Lorentz, L0 ye'l llargor midíu por un observador estacionariu (llargor propiu) y L1 ye'l llargor midíu por un observador que se mueve a una velocidá v (llargor impropiu) siendo c la velocidá de la lluz.

Cuidao que siempres se cumple que


ye dicir


el llargor impropiu L1 siempres se ve contraida al respective de el llargor mesma L0.

La contracción de Lorentz tamién puede entendese como l'efectu de dilatación del tiempu y como l'aumentu de la masa inercial d'un cuerpu o partícula.


Contracción de Lorentz