Cayo Licinio Muciano

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Cayo Licinio Muciano
Cayo Licinio Muciano
senador romano Traducir


cónsul del Imperiu romanu


Gobernador romanu

Vida
Nacimientu sieglu  I[[(Gregorianu)]]
Nacionalidá Antigua Roma
Estudios
Llingües llatín
Oficiu
Oficiu escritor, políticu, historiador y militar
Graduación legado romano Traducir
Cambiar los datos en Wikidata

Cayo Licinio Muciano (Sieglu I D.C.) foi un políticu, escritor y xeneral del Imperiu romanu.

El so nome revela que naciera dientro de la gens Mucia, siendo depués adoptáu por un Licinio. Aprosimao en 55 foi unviáu pol emperador Claudio, que tenía rocea de la so íntima rellación con Valeria Mesalina, a Armenia xunto a Cneo Domicio Corbulo. Sol reináu de Nerón repunxo'l favor imperial y foi probablemente designáu consul suffectus en 64.

Cuando españó la Gran Revuelta Xudía en 66, Muciano yera'l gobernador de Siria, puestu nel que se caltuvo mientres el Añu de los cuatro emperadores. Cuando fracasó nel so intentu d'encalorar la revuelta, Vespasiano foi unviáu pa releva-y. Tres la muerte de Galba en 69, tanto Muciano como Vespasiano declararon la so llealtá al nuevu emperador Otón, pero cuando Vitelio llevantar en Germania y apoderóse del tronu, Muciano persuadió a Vespasiano pa remontase contra'l nuevu emperador. Alcordaron que Vespasiano permanecería nel Este pa resolver los problemes nesa parte del orbe, mientres Muciano colaba escontra Roma al traviés de Asia Menor y Tracia p'atacar a Vitelio. Muciano entró en Roma un día tres la muerte de Vitelio y topó al fíu menor de Vespasiano, Domicianu a la cabeza del Estáu, pero en cuanto llegó relevó al mozu que permaneció práuticamente nel olvidu hasta la muerte del so hermanu Titu. Muciano caltúvose tola so vida fiel a Vespasiano y foi compensáu con dos consulaos, unu en 70 y otru en 72. Suponse que morrió mientres el reináu del so aliáu Vespasiano, yá que nun esisten referencies a la so persona nos reinaos de los sos fíos, Titu y Domicianu.

Foi un intelixente escritor ya historiador. Realizó una escoyeta de los discursos y les cartes de los romanos de l'antigua República Romana, probablemente incluyendo un conxuntu d'actes del Senáu (res xesta senatus), y foi l'autor d'una autobiografía, que trataba principalmente de la hestoria natural y la xeografía orientales, de cutiu citada por Pliniu'l Vieyu.