Ovide Decroly

De Uiquipedia
Saltar a: navegación, buscar

Ovide Decroly (Ronse, 23 de xunetu de 1871-Ukkel, 10 de setiembre de 1932) foi un perimportante pedagogu, neurólogu y sicólogu belxicanu.

Biografía[editar | editar la fonte]

Nació en Ronse (Renais en francés) nel Flandes oriental (Bélxica) el 23 de xunetu de 1871. So pá va afondar muncho na so persona, cuando son neños, él y el so hermanu, fai-yos un xardín con flores y animales p'amirar y curiar. Yá de chaval ye educáu a desendolcar una actividá de talleres y en finando'l trabayu de xuegu.

Na escuela secundaria entra dafechu nuna engarradiella colos profesores porque nun ye almitir dalgunes asignatures que s'alloñaben de la realidá y la esperiencia.

Llicénciase en medicina en 1898 cola especialización de neurosiquiatría. Atrayíu pola dificultá d'estudiar la enfermedá mental, en 1901 decide entamar con una escuela de deprendimientu de neños con dalgún retrasu.

En 1901 funda "L'ecole pour enfants irreguliers" nel campu, y en 1907 fae "L'ecole de l'Ermitage" n'Ixelles onde pon en práutica métodos y materiales trabayaos con neños "irreguliers" en rapazos ensin dificultaes. Col tiempu faese miembru de la Escuela Nueva y nel 1920 faese cola carrera de docente de sicoloxía infantil pola universidá de Bruseles.

En 1932 muerre de sópitu cuando trabayaba nel xardín de la so escuela.

Pensamientu[editar | editar la fonte]

Principios nos que se sofita[editar | editar la fonte]

  1. Tolos neños son iguales en drechos y deberes.
  2. Hai qu'adautar la escuela al neñu, y tovía más nel casu de neños "irreguliers".
  3. Emplegar métodos qu'espierten los sentíos.
  4. El meyor llugar ta nel contautu cola naturaleza.
  5. Estudiar científicamente a los neños, pa ser aidalos.
  6. La familia ye la que meyor ye aidar na educación, sobre too en neños "irreguliers".
  7. Amenorga'l númberu d'alumnos.
  8. Entama una clasificación per niveles, ya que tolos neños nun son iguales.
  9. Trabaya programes pa cada neñu acordies a los sos intereses.
  10. Que'l neñu deprenda por descubrimientu, non por imposición.
  11. Individualiza los exercicios y actividaes.

Métodu Decroly[editar | editar la fonte]

Los entamos básicos del Métodu Décroly son:

  1. L'entamu de la llibertá.
  2. Guetar los ideales educativos de la escuela, emprimando pel educandu, de la so mesma realidá vital, cuntando colos intereses de so, y nel que cada alumnu algame'l grau de perfeición que seya a ello.
  3. Lluchar por unes actividaes que s'adauten a cada neñu d'una manera individual.
  4. Nun ser a trabayar nuna disciplina ríxido que faiga'l neñu algame una actitú pasivo.
  5. L'interés y la intuición del neñu espierta cola observación de la naturaleza.

Aplicación del métodu[editar | editar la fonte]

La xuntura que fae que l'aplicación del métodu seya quien a dir p'alantre ta nos centros d'interés. El deprendimientu trabaya al rodiu de tres puntos principales:

  • Observación: L'actividá didautica nun solo se fae na escuela, poro la observación direuta ye la manera de llograr el conceutu científicu.
  • Asociación: Una vegada fecha la fase anterior, el neñu tien de trabayar los conceutos asociándolos nel espaciu y nel tiempu.
  • Espresión: Ye la hora de sacar afuera tolo deprendío, al traviés d'actividaes concretes como los trabayos manuales, el diseñu y el xuegu, o d'actividaes abstrautes como la llectura, la llingua, el cantu y el teatru.

Globalización de la enseñanza[editar | editar la fonte]

Teoría lligada a los centros d'interés. El deprendimientu surde de lo concreto y de la globalidá de les coses, en cuanto qu'esta perceición global ye innata y espontánea nel rapaz. El métodu global entama pol too y depués analiza les partes. Por exemplu, na llectura emprima pola pallabra pa dir a la sílaba y finar na lletra. Esti métodu ye emplegáu anguañu en munches escueles.

Obres[editar | editar la fonte]

  • La medida de la intelixencia del neñu.
  • Fechos de sicoloxía individual y la sicoloxía esperimental(1908)
  • El tratamientu y educación de los neños irreguliers(1915)
  • Función de globalización(1923)
  • La liberté et l'éducation,1925
  • L'évolution de l'affectivité, 1927
  • La práutica de los test de intelixencia (1928)
  • La función de la globalización y otros escritos (1915)

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]