Nina Milkina

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Nina Milkina
Vida
Nome completu Нина Милкина
Nacimientu Moscú27  de xineru de 1919
Nacionalidá Bandera de Rusia Rusia
Fallecimientu

Londres29  de payares de 2006

(87 años)
Familia
Padre Jacob Milkin
Alumnu/a de Marguerite Long
Harold Craxton
Profesor/a de Murray Perahia
Leon McCawley
Oficiu
Oficiu pianista
Instrumentu musical Pianu
Cambiar los datos en Wikidata

Nina Milkina (27 de xineru de 1919 - Londres. 29 de payares de 2006) foi una pianista de música clásica d'orixe rusu. Representante de la vieya escuela de grandes virtuosos, destacó poles sos interpretaciones de Mozart y sobremanera de Chopin.

Primeros años[editar | editar la fonte]

Nació'l 27 de xineru de 1919 en Rusia, fía d'un pintor y una arpista. Dexó'l so país cola so familia en 1926 pa instalase en París primeru y años dempués en Londres.[1]

En 1926, Milkina emigrara a París cola so familia. Ellí tomó clases de pianu con Leon Conus y Marguerite Long, estudió composición con Alexander Glazunov, tocó a los 10 años pa Rachmaninov y debutó, con 11, al pie de la entós prestixosa Orquesta Lamoureux[1]

Na década de los trenta instalar en Londres, en Belsize Park, na mesma casa na que vivía'l tamién pianista Clifford Curzon -ella enriba y él embaxo-, quien la almiraba.[2]

Nina Milkina dedicóse asiduamente a interpretar la obra de Mozart. Nos entamos de les emisiones musicales de la BBC encargar d'una serie selmanal na qu'interpretó toles sos sonates pa pianu. Darréu nel Festival de Edimburgo protagonizó un recital conmemorativo del bicentenariu de la nacencia del compositor.[3]

Segunda Guerra Mundial[editar | editar la fonte]

Realizó conciertos na National Gallery mientres la Segunda Guerra Mundial, entamaos por Myra Hess. Mientres una visita a Bournemouth pa un recital, Milkina conoz al so futuru home, Alastair Sedgwick, que sirvía nel exércitu; la pareya casar en 1943. Tamién foi solista, so la direición de Henry Wood, nos populares Proms: ella foi solista nel últimu Prom de la guerra nel Royal Albert Hall, dempués de que cayera una bomba nes proximidaes.[2]

Actuaciones na posguerra[editar | editar la fonte]

Quiciabes foi en Chopin onde dexó un calquier más significativu. Milkina partía d'una gran técnica, adquirida de les enseñances de Long, pero tamién de les sos esperiencies y el so sentimientu musical. El pianista americanu Craig Seppard, qu'estudió con ella, diz «yera'l epítome del encantu y la cultura, y la so profesionalidá y la so atención a cada nota de la partitura reflexaben la fondura d'una personalidá en busca constante».[4]

La so postrera gran actuación foi nel Queen Elizabeth Hall en 1990 onde tocó'l conciertu pa pianu Non 27 (K595), nun eventu nel marcu del aniversariu de la nacencia de Mozart.[ensin referencies]

Anunció la so retirada en 1991, por un cáncer que consiguió superar. Nina Milkina yera una más de les grandes pianistes del sieglu XX. Como Joyce Hatto, Lili Kraus, Yvonne Lefébure, Tatiana Nikoláyeva, Maria Yúdina, Monique Haas, Rosalyn Tureck, Guiomar Novaes, Myra Hess, Moura Lympany, Annie Fischer, Clara Haskil, Bella Davídovich y Alicia de Larrocha.[5]

Grabaciones[editar | editar la fonte]

El so home, Alastair Sedgwick, 10 años dempués de la so retirada de los escenarios, quixo recuperar delles de les sos grabaciones más importantes, disponibles agora solamente al traviés d'Internet. Por casu los sos Mazurcas de Chopin en versiones que pueden comparase coles de referencia de Ignaz Friedman o Arthur Rubinstein. Tamién un rexistru tituláu Nina Milkina at the Wigmore Hall, que presenta pieces que van de Bach a Prokófiev que dexa apreciar la tresparencia de les sos interpretaciones en directu y que contién una sonata de Scarlatti por quien sentía una especial predilección.[6]

Morrió en Londres el 29 de payares de 2006, a los 87 años.[1]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 «Nina Milkina» (en). Consultáu'l 9 de marzu de 2016.
  2. 2,0 2,1 (en en-GB) Nina Milkina. 5 d'avientu de 2006. ISSN 0261-3077. http://www.theguardian.com/news/2006/dec/05/guardianobituaries.obituaries1. Consultáu 'l 9 de marzu de 2016. 
  3. «Nina Milkina». Consultáu'l 21 de setiembre de 2016.
  4. «Nina Milkina, gran dama del pianu» (es). Consultáu'l 21 de setiembre de 2016.
  5. «Nina Milkina, gran dama del pianu». El País (11 d'avientu de 2006). Consultáu'l 9 de marzu de 2016.
  6. (en en-GB) Nina Milkina. 5 d'avientu de 2006. ISSN 0261-3077. https://www.theguardian.com/news/2006/dec/05/guardianobituaries.obituaries1. Consultáu 'l 21 de setiembre de 2016. 


Nina Milkina