Nicanor de Obarrio

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Nicanor de Obarrio
Nicanor de Obarrio.JPG
Vida
Nacimientu 1873
Nacionalidá Bandera de Panamá Panamá
Fallecimientu

Ciudá del Vaticanu16  de xineru de 1941

(67/68 años)
Estudios
Llingües castellanu
Oficiu
Oficiu políticu, militar y diplomáticu
Cambiar los datos en Wikidata

El xeneral Nicanor Arturo de Obarrio (1873 - 16 de xineru de 1941[1]) foi un militar y políticu panameño, prócer de la Separación de Panamá de Colombia.

Realizó estudios de Posgráu en Matemátiques y Física na Universidá de Columbia; consagrándose na educación. Vivió un tiempu na ciudá de Guayaquil.[2] En 1900, De Obarrio tornó a Panamá y foi nomáu xeneral del Exércitu colombianu y prefeutu de la provincia de Panamá. Foi unu de los impulsores del movimientu separatista de 1903, según dirixente y parte de la Xunta Revolucionaria organizadora al pie de Ricardo Arias, Federico Boyd, Constantino Arosemena, Tomás Arias y Manuel Espinosa Batista. Pola so esperiencia, foi nomáu primer y únicu Ministru de Guerra y Marina de Panamá.[1][2]

Darréu, foi electu diputáu de l'Asamblea Nacional[2] y representó diplomáticamente ante Perú, Alemaña y la Santa Sede, últimu cargu desempeñáu al momentu de finar.[1] Tamién foi designáu vicepresidente de Panamá tercer vicepresidente de Panamá ente 1922 y 1924.

Foi benefactor del Santuariu Nacional de Panamá, que'l so terrenal foi donáu por él.[1] Polos sos méritos, una de les principales aveníes de la capital panameña recibe'l nome d'Avenida Nicanor A. de Obarrio (conocíu tamién como Cai 50).[1]

Notes[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  • ZENTNER (1984). Nomes y apellíos de forxadores de la patria., Ministerio d'Educación de la República de Panamá.


Predecesor:
Ernesto T. Lefevre
(vacante dende 1918)
Vicepresidente de Panamá Tercer vicepresidente de Panamá
1922 - 1924
Socesor:
Enrique Llinares


Nicanor de Obarrio