Fonoloxía del ido

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta

Plantía:Díu barra

L'ido ye una llingua derivada del esperantu y sigue en principiu la idea de Zamenhof, el creador d'esti postreru, de «una lletra, un soníu». Pero nel casu del ido, delles lletres son dobles y suélense corresponder coles lletres acentuaes del esperantu.

De siguío amuésase la correspondencia ente les lletres del alfabetu del ido y l'alfabetu fonéticu internacional:

Consonantes Vocales
Lletra AFI Lletra AFI
b [b] a [a]
c [ʦ] y [y]
ch [ʧ] i [i]
d [d] o [o]
f [f] o [o]
g [g]
h [h]
j [ʒ]
k [k]
l [l]
m [m]
n [n]
p [p]
r [ɾ]
s [s]
sh [ʃ]
t [t]
v [v]
y [j]
z [z]

Acentuación[editar | editar la fonte]

En cada pallabra, l'acentu recai siempres na penúltima sílaba; sacante en pallabres d'una sola sílaba, o en delles pallabres ensin terminación, que úsense en poesía y cantares pa forzar una pallabra aguda. Diches pallabres nun tienen terminación, pos ésta sustitúyese con un apóstrofu ('); tienen de ser un sustantivu o axetivu. Por casu: Poezio - Poezi'.

Referencies[editar | editar la fonte]

Plantía:Fonoloxíes d'idiomes


Fonología del ido