Florete

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar

El florete ye una de los trés armas de la esgrima. Ye una espada llarga, flexible, de aceru al carbonu, de 0.500 kg (1 lb) de pesu y 1,10 m (3 ft 7 in) de llargor, con una fueya de sección rectangular.

Florete con empuñadura italiana.
Partes d'un florete.

Originalmente yera una espada d'entrenamientu descendiente del espadín. Tamién ye llamada florinete.

Hestoria del florete[editar | editar la fonte]

Nel sieglu XVII apaez el florete, arma inofensiva de fueya flexible, terminada con un botón en forma de flor, que dexaba asemeyar un duelu ensin riesgu.[1]

Nel pasáu, les muyeres namá podíen tirar a florete, y dáu el pocu pesu de l'arma yera bien usada polos neños. Na actualidá, anque s'aconseya empezar aprendiendo siquier dellos principios fundamentales de florete, los tiradores empiecen con cualesquier de los trés armes.

El florete na esgrima deportiva[editar | editar la fonte]

Descripción[editar | editar la fonte]

El florete ye una de los trés armes de la esgrima, xuntu cola espada y el sable. Tien un llargor de 110 cm y un pesu máximu de 500 g. La so fueya ye de sección rectangular.

Desenvuelta como arma de práctica y deportiva, el florete ye considerada la básica. Ye llixera y flexible y úsase pa consiguir tocaos embistiendo cola so punta roma. Los tocaos fáense namá de punta igual que cola espada, ensin el filu y contrafilo como nel casu del sable.

L'arma más precisa y técnica del deporte de la Esgrima.

Tocaos[editar | editar la fonte]

Zona válida p'ataque con florete (FIE 2009).

Los tocaos rexístrense gracies a un petu metalizado, que se xune a la rede de rexistru de tocaos por aciu un pasante especial.

La zona de tocáu en florete ta llindada. Esto ye un heriedu de los tiempos nos que los equipamientos de seguridá taben llindaos a esta zona: los tocaos na cabeza yeren peligrosos, polo que s'esaniciaron. Darréu la zona de tocáu amenorgóse puramente al tueru y la barbada. Poro, los tocaos fora de la zona válida rexístrense como blancos nel aparatu, deteniéndose'l combate pero ensin que puntúe. En florete, como en sable, ta prohibíu despintar un blancu válidu con unu non válidu (por casu, cola mano ensin armar, blancu non válidu, protexer el tueru, blancu válidu).

Asaltos[editar | editar la fonte]

Los asaltos en florete, como en sable, tienen de respetar unes convenciones. Nun esiste'l tocáu doble, como sí asocede n'espada, polo qu'en casu de que s'encender dos lluces, el tocáu ye pal tirador que tenía la prioridá. Esta prioridá depende de la frase d'armes y de les convenciones de florete, pero pueden resumise en qu'el qu'ataca tien la prioridá hasta que-y sía quitada por aciu una parada o un batimiento (en realidá, les coses complíquense un pocu más y puede ser complicáu entender partes d'un asaltu de florete hasta que se familiariza unu coles normes).

Característiques del deportista[editar | editar la fonte]

Nel mundu de la esgrima, considérase como más arteres a los floretistas una y bones esta arma ye la más técnica de los trés y rique más maña mental y física, pos los sos movimientos (paraes y respuestes) riquen una mayor habilidá y rapidez.

Famosos floretistas[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. «Historia de remanar». Archiváu dende l'orixinal, el 26 d'agostu de 2002. Consultáu'l consultáu'l 30 de xineru de 2008.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]



Florete