Elisión

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta

En fonética, la elisión (del llatín elisio, traducción del griegu élleipsis) o perda fonética ye un cambéu fonéticu consistente na eliminación o perda d'un soníu o conxuntu de soníos de manera regular nuna palabra o conxuntu de pallabres, ye un tipu de metaplasmo.[1]

En métrica esti fenómenu puede confundise cola sinalefa, yá que sirve pa menguar el cómputu total de sílabas del versu, pero en realidá na sinalefa nun sume totalmente el timbre de la vocal.

Nel español estándar, l'agrupación de vocales heterosilábicas (esto ye, de distintu timbre) na cadena sonora del discursu resuélvese xeneralmente por sinalefa, ensin señalala col signu gráficu que s'utiliza n'otres llingües como'l italianu, el francés o'l catalán, el llamáu apóstrofu ('), pero esisten dellos casos d'elisión en formes lexicalizadas, como por casu los artículos contractos a el y d'el (a + el) y (de + el). La palabra elisión emplégase tamién delles vegaes nel sentíu d'elipsis.

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Academia de la Llingua Asturiana (2017), «elidir» (2000 edición), Uviéu: KRK ediciones, ISBN 84-8168-208-x, http://www.academiadelallingua.com/diccionariu/index.php?pallabra=elidir, consultáu 'l 2 d'ochobre de 2015 

Bibliografía[editar | editar la fonte]



Elisión