Capiya Notre Dame du Haut

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Capiya Notre Dame du Haut - La obra arquitectónica de Le Corbusier, una contribución escepcional al Movimientu Modernu
Patrimoniu de la HumanidáUNESCO
Llugar Flag of France.svg Francia
Criterios Cultural: i, ii, vi
Referencia 1321
Inscripción 2016 (40 ° Sesión)
Área Europa y América del Norte
Cambiar los datos en Wikidata

La capiya de Notre Dame du Haut en Ronchamp, Francia, conocida informalmente como Ronchamp, ye una capiya de cultu católicu que foi construyida ente 1950 y 1955. Ye una creación del arquiteutu francosuizo Le Corbusier, y unu de los exemplos más importantes de l'arquiteutura relixosa del sieglu XX.

La capiya en Ronchamp ye singular nel estilu de Le Corbusier, quien nesti edificiu abandona los sos principios d'estandarización y de la máquina estética, dando llugar a una respuesta específica pal llugar. Por mesma almisión de Le Corbusier, foi'l llugar el qu'apurrió la xeometría sobre la que sofitó la so solución, xuntu col so heriedu históricu como llugar d'adoración. Le Corbusier tamién detectó una relación sagrada de la llomba cola so contorna, los montes del Xura na distancia y de la llomba mesma, apoderando'l paisaxe.

La naturaleza del sitiu dio llugar a un conxuntu arquiteutónicu que pa dellos críticos tien munches semeyances cola Acrópolis, dende l'ascensu no fondero de la llomba hasta los eventos arquiteutónicos y de paisaxe a lo llargo del camín, yá que non puede vese l'edificiu hasta que nun s'algamar casi totalmente el visu de la llomba.

Arquiteutura[editar | editar la fonte]

La planta de la ilesia componer d'una nave de formes curvillinies, con dos entraes nes bandes, un altar principal y tres capilla so les torres. Nel esterior, na so fachada esti y arropada polos murios y la cubierta, esisten tamién un altar y un púlpitu pa la celebración de mises al campu.

Consta principalmente de parés curves, siendo tamién curva'l pulgu de formigón armáu que constitúi la cubierta. L'edificiu presenta la masividad propia de la construcción tradicional realizada con murios de carga, acentuada por pequeños buecos abocinados rectangulares, de tamaños y proporciones desiguales, que furen la paré sur, única gruesa del edificiu. Dichos buecos tán cerraos con vidrios de colores brillosos, qu'apurren un llume débil dientro del edificiu, lo que refuerza la so naturaleza sagrada. A esa lluz coloriao sumir la qu'apurre la estrecha franxa que dixebra la cubierta de los zarramientos llaterales, y la lluz indirecto qu'esnidia pel interior de los trés torres y qu'alluma les capiyes secundaries. La paré esti ta tamién furada por pequeños buecos que dende l'interior representen un firmamentu d'estrelles, nel que destaca la fornica pasante (vese tantu dende l'interior como dende l'esterior) na que se dispunxo una escultura de la Virxe María, so que la so advocación atópase l'edificiu.

La estructura na Capiya de Notre Dame du Haut ye de formigón armáu y mampostería. La cubierta, un pulgu de formigón armáu, ye la inversión d'una cúpula tradicional, siendo convexa escontra baxo y cóncava escontra riba. Ta parcialmente sofitada en pilastres, de manera que queda una franxa de separación ente la mesma y los zarramientos, pola qu'enfusa la lluz.

Vista de Ronchamp y la capiya.

Los acabaos de la capiya, tantu esteriores como interiores, son modestos. El suelu ta inclináu escontra'l altar, siguiendo la rimada de la llomba.

Estes formes orgániques pueden tar rellacionaes col contestu arquiteutónicu de mediaos del sieglu XX. Dempués d'años nos que la derechura prevaleció nos proyeutos, na década de los cincuenta dio un desenvolvimientu de les curves. El Muséu Guggenheim de Nueva York de Frank Lloyd Wright marcó'l camín a siguir, anque Eero Saarinen, Jorn Utzon y Le Corbusier, yá utilizaren les formes orgániques nes sos villes de la década de los venti.

La parte principal de la estructura consiste en dos membranes de formigón armáu dixebraes per un espaciu, formando un pulgu que constitúi, coles mesmes, la cubierta esterior y la bóveda interior del edificiu. Un espaciu de dellos centímetros ente'l pulgu de l'azotea y les parés apurre una entrada de lluz.[1] Les ares son de piedra blanca de Borgoña, siendo'l restu de los altares de formigón prefabricáu apolazáu. Les torres construyir d'albañilería de piedra y formigón armáu. La impermeabilización de la cubierta protexer de la radiación ultravioleta con un revestimiento esterior de aluminiu. El bancu pa la comunión estremar del restu (de madera) construyéndose de fierro fundíu.

Ampliación[editar | editar la fonte]

En 2011 inauguróse l'ampliación de Notre Dame du Haut. Llevar a cabu Renzo Pianu en collaboración con Michel Corajoud, un paisaxista francés. La so presencia nun interfier na visión dende la capiya y ábrese escontra'l paisaxe. Un nuevu edificiu reemplaza al antiguu centru de visitantes.

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. William Curtis, L'architecture moderne depuis 1900, Phaidon, 1982

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]





Capilla Notre Dame du Haut