Avinyonet del Penedés

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Blue globe icon.svgAvinyonet del Penedés
Ajuntament d'Avinyonet del Penedès.jpg
Escut d'Avinyonet del Penedès.svg
Alministración
PaísBandera d'España España
AutonomíaFlag of Catalonia.svg Cataluña
VegueríaPenedès
ContornaAltu Penedès
Tipu entidá conceyu de Cataluña
Alcalde de Avinyonet del Penedés Traducir Oriol de la Cruz Marcè
Códigu postal 08793
Xeografía
Coordenaes 41°21′47″N 1°46′44″E / 41.363055555556°N 1.7788888888889°E / 41.363055555556; 1.7788888888889Coordenaes: 41°21′47″N 1°46′44″E / 41.363055555556°N 1.7788888888889°E / 41.363055555556; 1.7788888888889
Avinyonet del Penedés is located in España
Avinyonet del Penedés
Avinyonet del Penedés
Avinyonet del Penedés (España)
Superficie 29.1 km²
Altitú 280 m
Llenda con La Granada, Subirats, Olesa de Bonesvalls, Olivella, Olèrdola, Sant Cugat Sesgarrigues y Santa Fe del Penedès
Demografía
Población 1669 hab. (2018)
Porcentaxe 100% de Altu Penedès
Densidá 57,35 hab/km²
Viviendes 52
Más información
Estaya horaria UTC+01:00
www.avinyonet.org/ y www.turismeavinyonet.cat
Cambiar los datos en Wikidata

Avinyonet del Penedés[1] o Avinyonet[2] (en catalán y oficialmente Avinyonet del Penedès) ye un conceyu de Cataluña, España. Perteneciente a la provincia de Barcelona na contorna del Alto Penedés. La so población según datos de 2017 ye de 1.654 habitantes. La capitalidad del conceyu correspuende a Avinyó Nou. Inclúi los nucleos de l'Arboçar, Les Guñolas, San Sebastián dels Gorgs, Can Mitjans, Cantallops, Clariana, Collblanc y La Garrofa,

Historia[editar | editar la fonte]

Avinyonet yera pueblu de patrimoniu real, magar nel so términu había dellos alodios eclesiásticos, pero ensin nenguna xurisdicción, nin civil, nin criminal. Nel sieglu X Avinyonet pertenecía al términu de la urbe o castiellu d'Olérdola.. El castiellu de Aviñón de dominiu condal, yera encamentáu a Mayor de Gurb y, al so alredor, construyóse la ilesia de San Pedro, consagrada pol obispu Vives (975-995). El monasteriu de San Cugat del Vallès tenía un alodio antes del añu 1002, fecha en que Mayor yá morriera. Ramón Berenguer I, muertu en 1035, ordenó nel so testamentu la so restitución a la sede de Barcelona y en Sant Cugat del Vallès los alodios del castiellu de Avignon. L'añu 1156 Ramon Berenguer IV dio a Berenguer de Avinyó el monte de Aviñón, cola obligación de reconstruyir el castiellu y edificar cases. Alfonsu I, en 1193, dio'l castiellu, la ciudá y la parroquia de Avinyó a Guillem de la Granada, que, al morrer, en 1200, el concedió al monasteriu de Poblet, non ensin la reclamación de los templarios, que se consideraben herederos de Guillermo de la Granada. A pesar de les diverses cesiones ya inclusive l'enfotu na Pia Almoina de Barcelona, esti términu continua siendo de patrimoniu real hasta la estinción del feudalismu.

Sicasí, yá nel 971 apaez nomáu Les Guñolas, col so topónimu de la dómina "Cegunioles" siendo posiblemente'l nucleu habitáu más antiguu del conceyu.

El topónimu "Gorgs" orixe del de San Sebastián dels Gorgs apaez nomáu per primer vegada nun documentu nel añu 976, como allugamientu del territoriu y nun sería hasta la construcción del monasteriu que tomaría'l so nome actual y habitaríase yá a partir del sieglu XI o XII.

Cultura[editar | editar la fonte]

En Sant Sebastià dels Gorgs atópase'l Monasteriu con una capiya románica dedicada a Santa María de la Linda, declaraos d'interés nacional pola Generalitat de Catalunya nel añu 2000 y que data del sieglu XI, ta asitiáu nel nucleu del mesmu nome, La ilesia ye de nave única na cual adósase per llevante'l ábside de planta cuadrada construyíu na dómina gótico y decorao con arqueríes y bandes d'estilu lombardu, del claustru se conderva integra la nala norte, formada por dos pareyes d'arcos que reposen en pilastres y columnes bellamente esculpíes, del restu de ales inda pueden contemplase dellos arcos coles sos columnes y los sos capiteles, toos ellos esculpíos con temátiques distintes, tamién se caltién l'antigua portalada según un tímpanu realizáu nel sieglu XII. Formó parte del prioratu benedictín de San Sebastián, fundáu en 1029 por Mir Geribert. En 1052 quedó xuníu al monasteriu de San Víctor en Marsella hasta qu'en 1412 foi mercáu pol monasteriu de Montserrat.

La Torre de Les Gunyoles construyida sobre un saliente de peña, dientro de la cortil ajardinado de Can Rialb o (Ca n'Umbert), al llau d'una casa solariega d'estilu góticu (s. XIV-XV), conocida pol nome del Castillo onde ocupa una parte del xardín. Ye de planta circular, con 9 metros de diámetru, llegando la parte caltenida a un altor d'unos 11 m. El gruesu de los murios, na so parte alta, ye de 1 m, con rellenu de "opus caementicium". Ye fecha de piedra caliar y tosca, en "opus quadratum" con sillares dispuestos regularmente. Na so parte más alta, a 7,25 metros sobre'l zócalo, caltiénense restos, güei completaos, d'una moldura. El cuerpu asitiáu enriba d'esta, foi en bona parte utilizáu pa la construcción de la ilesia parroquial. Na so parte baxa presenta un zócalo de disposición irregular, parte vertical, parte troncocónica, de 2,10 metros d'altor y un resalte de 0,20. N'el so escavación alcontráronse restos d'una bóveda de formigón de cal, qu'entá caltenía la buelga del encanáu de la sintra de piedra tallada en sillares regularmente dispuestos. Anguaño namái se caltién el cuerpu inferior, d'un altor de 5'6 metros. El muriu fai 1 metro d'espesura y créese que data d'ente los sieglos I ya II. Créese que l'orixe d'esta torre hai qu'asitialo en dómina romana. Tocantes a la so función, díxose que se trataba d'una torre de vixilancia o, según otres opiniones, d'un monumentu funerariu, que na Edá Media sería aprovecháu como torre de vixilancia y de defensa. El monumentu foi restauráu pola Diputación Provincial de Barcelona.

En diversos allugamientos del conceyu atopáronse muertes del periodu neolíticu, según un pobláu ibéricu na zona del puig de la Pi de la Barba.

Ensin dulda, el descubrimientu arqueolóxicu más importante tuvo llugar nel Turó de la Font de la Canya que yera un centru de mercancíes nel tiempu de los íberos, habitáu ente los sieglos VII - I A.C. y asitiáu nel corazón del Penedès. L'almacenamientu y la distribución de les ceberes, la base de l'alimentación y l'agricultura na dómina, foi la principal actividá de la Font de la canya. Demostrar la escavación arqueolóxica de silos o depósitos de ceberes, según dellos espacios de trabayu destinaes a la xestión de ceberes y otros productos. Los materiales arqueolóxicos recuperaos, ricos en cantidá y de cutiu escepcionales, infórmanos sobre la economía de los íberos y el comerciu con distintes cultures del Mediterraneu, como'l feniciu, griegu, romanu y cartaxinés. Esto da-y un calter cosmopolita, tresformador y comercial. Les escavaciones arqueolóxiques identificaron numberosos datos rellacionaos a los principios de la vide y el vinu nel territoriu, qu'escontra'l sieglu VII A.C. y tán acomuñaos col comerciu colos fenicios. El xacimientu protohistòrica de la Font de la Canya ye emblemáticu na busca arqueològica nel Penedès y en Catalunya. Nuna secuencia de 15 años de campañes d'escavación consecutives (1999-2014) apurrió un volume de datos escepcionales, en calidá y en cantidá, que, ensin dulda, representen una aportación bien importante na conocencia de la primer edá del Fierro y de la dómina ibèrica nel territoriu municipal, ocupáu polos cossetanos ente los sieglos VII ya III e.C., anguaño n'escavación, onde s'atoparon les granes d'uva cultivada más antigües de Cataluña documentadas hasta la fecha, lo que convierte a Avinyonet del Penedés nel orixe de la viticultura del Penedés y de la mesma Cataluña.

Economía[editar | editar la fonte]

La principal actividá económica ye l'agricultura y los sos derivaos. La mayoría de les tierres cultivar en réxime de secanu. Los cultivos principales son la viña y el piescu. Nel pasáu cultivábense ceberes, anque anguaño la so presencia ye bien migrada, como tamién asocedió colos bulbos y tubérculos (pataques, ayu y cebolla), que se cultiven namái pal autoconsumo. les lleguminoses y forrajeras sumieron. La tierra foi estremada en pequeñes esplotaciones. Na parte ensin cultivar ye pandorial y monte, onde predomina'l pinu blancu. El monte, como tol macizu del Garraf, ye metá sotobosque apoderáu por coscoja y lmata. Esisten granxes avícoles. Con al respeutive de la ganadería son les oveyes, gochos y aves de corrolada. La industria desenvolvióse de manera apreciable nes últimes décades.

Fiestes[editar | editar la fonte]

Por nucleu, el llunes correspondiente a la respeutiva Fiesta Mayor.

Fiestes Mayores 2017

Notes[editar | editar la fonte]

  1. Celdrán Gomáriz, Pancracio (2002). Diccionario de topónimos españoles y sus gentilicios. Espasa Calpe, 695. ISBN 84-670-0146-1.
  2. Avinyonet ye tamién el nome oficial en castellán dende 1860 hasta 1981 según INE Base http://www.ine.es

Referencies[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]



Avinyonet del Penedés