Wolframiu

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar


Tantaliu ← WolframiuReniu
  Lattice body centered cubic.svg Capa electrónica 074 Wolframio.svg
 
74
W
 
               
               
                                   
                                   
                                                               
                                                               
Tabla completaTabla enantada
W,74.jpg
Blanco abuxáu, brillosu Wolfram evaporated crystals and 1cm3 cube.jpg
Información xeneral
Nome, símbolu, númberu Wolframiu, W, 74
Serie química Metales de transición
Grupu, periodu, bloque 6, 6, d
Masa atómica 183,84 u
Configuración electrónica [Xe] 4f14 5d4 6s2[1]
Durez Mohs 7,5
Electrones per nivel 2, 8, 18, 32, 12, 2 (imaxe)
Propiedaes atómiques
Radiu mediu 135 pm
Electronegatividá 2,36 (Pauling)
Radiu atómicu (calc) 193 pm (Radiu de Bohr)
Radiu covalente 146 pm
Estáu(aos) d'oxidación 6, 5, 4, 3, 2 (llevemente ácidu)
1.ª Enerxía d'ionización 770 kJ/mol
2.ª Enerxía d'ionización 1700 kJ/mol
Propiedaes físiques
Estáu ordinariu sólidu
Densidá 19250 kg/m3
Puntu de fusión 3695 K (3422 °C)
Puntu d'ebullición 5828 K (5555 °C)
Entalpía de vaporización 82456 kJ/mol
Entalpía de fusión 35,4 kJ/mol
Presión de vapor 4,27 Pa a 3680 K
Varios
Estructura cristalina Cúbica centrada nel cuerpu
Calor específica 130 J/(K·kg)
Conductividá térmica 174 W/(m·K)
Módulu elásticu 411 GPa
Velocidá del soníu 5174 m/s a 293,15 K (20 °C)
Isótopos más estables
Artículu principal: Isótopos del wolframiu
iso AN Periodu MD Ed PD
MeV
180W 0,12% 1.8×1018 a α 2,516 176Hf
181W Sintéticu
182W 26,50% Estable con 108 neutrones
183W 14,31% Estable con 109 neutrones
184W 30,64% Estable con 110 neutrones
185W
186W 28,43% Estable con 112 neutrones
Valores nel SI y condiciones normales de presión y temperatura, sacante que se diga lo contrario.
[editar datos en Wikidata]


El wolframiu, volframiu o wólfram, tamién llamáu tungstenu, ye un elementu químicu de númberu atómicu 74 que s'atopa nel grupu 6 de la tabla periódica de los elementos. El so símbolu ye W.

Ye un metal escaso na corteza terrestre, alcuéntrase en forma d'óxidu y de sales en ciertos minerales. Ye de color gris aceráu, bien duru y densu, tien el puntu de fusión más eleváu de tolos metales y el puntu d'ebullición más altu de tolos elementos conocíos.[2] Úsase nos filamentos de les llámpares incandescentes, n'electrodos non consumibles de soldadures, en resistencies llétriques, y aleáu col aceru, na fabricación d'aceros especiales.

La so variedá de carburu de wolframiu sinterizáu emplégase pa fabricar ferramientes de corte. Esta variedá absuerbe más del 60 % de la demanda mundial de wolframiu.

El wolframiu ye un material estratéxicu y tuvo na llista de productos más cobiciaos dende la Segunda Guerra Mundial. Por exemplu, el gobiernu d'Estaos Xuníos caltién unes reserves nacionales de seis meses xunto a otros productos consideraos de primer necesidá pa la so supervivencia.[3]

Esti metal ye fundamental pa entender les sociedaes modernes. Ensin él nun podríen producise d'una forma económica toles máquines que nos arrodien y les coses que pueden producise con elles.

Hestoria[editar | editar la fonte]

En 1779, Peter Woulfe, mientres estudiaba una amuesa del mineral wolframita, (Mn, Fe) (WO4), predixo que debía de contener un elementu nuevu. Dos años dempués, en 1781, Carl Wilhelm Scheele y Torbern Bergman suxirieron que podía atopase un nuevu elementu amenorgando un ácidu (denomináu "ácidu túngsticu") llográu a partir del mineral scheelita (CaWO4). En 1783, n'España, los hermanos Juan José Elhúyar y Fausto Elhúyar atoparon un ácidu, a partir de la wolframita, idénticu al ácidu túngstico; el primeru traxo'l mineral consigo del so periplu poles mines y universidaes europees. En Upsala (Suecia) tomó clases con Bergman que faló-y de les sos intuiciones tocante al wolframiu. Asina, consiguieron aisllar el nuevu elementu per aciu d'un amenorgamientu con carbón vexetal, nel Real Seminariu de Vergara au tenía'l so llaboratoriu la Real Sociedá Bascongada d'Amigos del País. Más tarde, publicaron Analís químicu del wolfram y exame d'un nuevu metal qu'entra na so composición describiendo esti descubrimientu.[4][5]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. «Why does Tungsten not 'Kick' up an electron from the s sublevel ?». Consultáu'l 15 de xunu de 2008.
  2. Daintith, John (2005). Facts on File Dictionary of Chemistry, 4th ed.. New York: Checkmark Books.
  3. Stwertka, Albert (2002). A Guide to the elements, 2nd ed.. New York: Oxford University Press.
  4. ITIA Newsletter. International Tungsten Industry Association. June 2005. http://www.itia.info/FileLib/ITIA_Newsletter_June05.pdf. Consultáu el 18 de xunu de 2008. 
  5. ITIA Newsletter. International Tungsten Industry Association. December 2005. http://www.itia.info/FileLib/ITIA_Newsletter_December05.pdf. Consultáu el 18 de xunu de 2008. 


Elementos químicos
Llistaos
Nome | Símbolu | Númberu atómicu | Masa atómica | Puntu de fusión | Puntu d'ebullición | Densidá
Grupos
1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18
Periodos
1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7
Series
Alcalinos | Alcalinotérreos | Lantánidos | Actínidos | Metales de transición | Metales del bloque p | Metaloides | Non metales | Halóxenos | Gases nobles
Bloques
bloque s | bloque p | bloque d | bloque f | bloque g