Venanciu Fortunatu

De Wikipedia
(Redirixío dende Venancio Fortunato)
Saltar a: navegación, buscar
Venancio Fortunato
San Venancio Fortunato
Obispo
Nome Venantius Honorius Clementianus Fortunatus
Nacencia

c.

536
Valdobbiadene, cerca de Treviso, Italia
Fallecimientu 14 d'avientu de 610
Poitiers, Francia
Veneráu en Ilesia católica
Festividá 14 d'avientu
[editar datos en Wikidata]

Venancio Fortunato (en llatín: Venantius Honorius Clementianus Fortunatus; Valdobbiadene, cerca de Treviso, Italia, c. 536-Poitiers, Francia, 14 d'avientu de 610) foi un autor de texto haxográficos y himno llitúrxicos en llatín. Obispu de Poitiers y santu de la Ilesia católica.

Biografía[editar | editar la fonte]

Venancio, llamáu'l postreru poeta romanu» pol filólogu alemán Friedrich Lleo, forma parte de la Antigüedá tardida, anque tamién se-y considera'l primer poeta medieval nel reinu francu, recibió la so formación en Rávena. Nel 565 fixo una pelegrinación a Tours pa visitar la tumba de San Martín, a quien quería estimar el sanamientu d'una dolencia ocular. Nel 567 establecer en Poitiers, foi ordenáu sacerdote y nel 599 foi nomáu obispu d'esa ciudá. Caltuvo contactu con numberoses personalidaes de la so dómina, cuantimás San Gregorio de Tours.

Canonizáu, la so memoria celebrar nel día de la so muerte, el 14 d'avientu.

Himnos[editar | editar la fonte]

Ente los munchos elementos culturales que'l cristianismu asumió de la lliteratura llatina atópense los himnos. Munchu autores destaquen dientro d'esti xéneru nos primeros sieglos cristianos: San Ambrosio ye unu de los más conocíos, Venancio Fortunato puede ser consideráu otru de los que dignifica esti xéneru. D'especial importancia son los sos once llibros Carmina miscellanea, que contienen himnos, escoyíes, encomios, epigrames, epitafios y otros testos variaos.

Ente los himnos atopen los conocíos "Pange, lingua, gloriosi proelium certaminis"[1] y el "Vexilla regis", sobre la Pasión, que se siguen utilizando na lliturxa.

Amás de los de los Carmina conócense l'himnu marianu Quem terra, pontus, aethera, tamién incluyíu nel Breviariu y un llargu poema d'allabancia de Santa María: In laudem sanctae Mariae.

Venancio Fortunato lleendo los sos poemes a Radegonda VI (Lawrence Alma-Tadema, 1862).

Otres obres[editar | editar la fonte]

Venancio escribió una obra épica en cuatro volumen sobre San Martín de Tours (De virtutibus Martini Turonensis), que contribuyó grandemente a espublizar la fama d'esti Santu, tan popular en toa Europa mientres la Edá Media. Utiliza como fontes los escritos de Sulpicio Severu y Paulino de Périgueux. Escribió otru siete vides de santos, por casu la de Hilario de Poitiers.

El so Carmina miscellanea contién tamién poemes ocasionales, ente los que s'atopa De navigio suo, que describe un viaxe en barcu pol Mosela. Caltiense tamién una elexía pola cayida de la casa real de Turingia (De excidio Thoringiae).

Distintes cartes y dos trataos en prosa completen la obra lliteraries que se caltién: unu sobre'l Padre Nuesu, l'otru —inspiráu na obra de Rufino de Aquilea—, del Credo.

Bibliografía[editar | editar la fonte]

  • Brennan, B. “The career of Venantius Fortunatus” Traditio, Vol 41 (1985), 49-78.
  • George, J. Venantius Fortunatus: Personal and Political Poems. Liverpool: Liverpool University Press, 1995.
  • George, J. Venantius Fortunatus: A Latin Poet in Merovingian Gaul. Oxford: Clarendon Press, 1992.
  • Reydellet, M. Venance Fortunat, Poèmes, 3 vols., Paris: -yos Belles Lettres (Collection Budé), 1994-2004.

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Utilizando esti primer versu, Santu Tomás de Aquino va escribir un conocíu himnu eucarísticu

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]