V505 Sagittarii

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
V505 Sagittarii
V505 Sagittarii A/B
Constelación Saxitariu
Ascensión reuta α 19h 53min 06,39s
Declinación δ -14º 36’ 11,5’’
Distancia 398 ± 13 años lluz
Magnitú visual +6,46 (conxunta / variable)
Magnitú absoluta +1,4 (conxunta)
Lluminosidá 24,7 / 2,7 soles
Temperatura 8860 / 4820 K
Masa 2,20 / 1,15 soles
Radiu 2,2 / 2,4 soles
Tipu espectral A2 V / G5 IV
Velocidá radial -2,0 km/s
Otros nomes HD 187949 / HR 7571
HIP 97849 / SAO 163080

V505 Sagittarii (V505 Sgr / HD 187949)[1] ye un sistema estelar na constelación de Saxitariu. De magnitú aparente media +6,46, alcuéntrase aprosimao a 398 años lluz del Sistema Solar.

El sistema V505 Sagittarii ta compuestu por siquier trés componentes. Dos d'elles formen una binaria eclipsante —similar a Algol (β Persei) o a ζ Phoenicis— con un periodu orbital de 1,1827 díes. La componente principal ye una estrella blanca de la secuencia principal de tipu espectral A2V con una temperatura efectivo de 8860 K. Tien una masa de 2,20 mases solares, un radiu 2,2 vegaes más grande qu'el del Sol y xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 106 km/s. La so compañera ye una subxigante más fría de tipu G5 IV con una temperatura averada de 4820 K. La so masa ye un 15% mayor que la del Sol y ye 2,4 vegaes más grande qu'ésti.[2] El rellumu d'esta binaria mengua daqué más d'una magnitú cuando tien llugar el eclís principal, ente que tamién hai un eclís secundariu que provoca un descensu de rellumu de 0,17 magnitúes.[3] L'eclís principal produzse cuando la subxigante —2,7 vegaes más lluminosa que'l Sol— pasa per delantre de la estrella A2, que la so lluminosidá ye 24,7 vegaes superior a la lluminosidá solar. Amás, el par ye bien brillosu en llonxitúes d'onda de rayos X onde amuesa una lluminosidá qu'algama los 6866 × 1020 W.[4]

En redol al par interior orbita una tercera componente que'l so periodu orbital nun ye bien conocíu (diverses fontes dan valores de 38 y 60,1 años). Piénsase que, con una masa un 20% superior a la del Sol, ye una nana mariella de tipu espectral F7-8 V.[5] La órbita d'esta tercera componente, midida por interferometría de moteáu, suxure la presencia d'una cuartu oxetu, demasiáu tenue pa ser reparáu entá.[6]

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. http://simbad.u-strasbg.fr/simbad/sim-id?Ident=V505+Sgr&NbIdent=1&Radius=2&Radius.unit=arcmin&submit=submit+id (SIMBAD)
  2. Lázaro, C.; Arévalo, M. J.; Antonopoulou, Y.. «Absolute parameters of the Algol binary V505 Sgr from infrared JK light curves». Monthly Notices of the Royal Astronomical Society 368 (2). pp. 959-964. http://cdsads.u-strasbg.fr/cgi-bin/nph-bib_query?2006MNRAS.368..959L&db_key=AST&nosetcookie=1. 
  3. Malkov, O. Yu.; Oblak, E.; Snegireva, E. A.; Torra, J.. «A catalogue of eclipsing variables». Astronomy and Astrophysics 446 (2). pp. 785-789. http://cdsads.u-strasbg.fr/cgi-bin/nph-bib_query?2006A%26A...446..785M&db_key=AST&nosetcookie=1. 
  4. Hubrig, S.; North, P.; Schöller, M.. «Evolution of magnetic fields in stars across the upper main sequence: II. Observed distribution of the magnetic field geometry». Astronomische Nachrichten 328 (6). p. 475. http://cdsads.u-strasbg.fr/cgi-bin/nph-bib_query?2007AN....328..475H&db_key=AST&nosetcookie=1. 
  5. Zasche, P.; Wolf, M.; Hartkopf, W. I.; Svoboda, P.; Uhlař, R.; Liakos, A.; Gazeas, K.. «A Catalog of Visual Double and Multiple Stars With Eclipsing Components». The Astronomical Journal 138 (2). pp. 664-679. http://cdsads.u-strasbg.fr/cgi-bin/nph-bib_query?2009AJ....138..664Z&db_key=AST&nosetcookie=1. 
  6. Brož, M.; Mayer, P.; Pribulla, T.; Zasche, P.; Vokrouhlický, D.; Uhlář, R.. «A Unified Solution for the Orbit and Light-time Effect in the V505 Sgr System». The Astronomical Journal 139 (6). pp. 2258-2268. http://cdsads.u-strasbg.fr/cgi-bin/nph-bib_query?2010AJ....139.2258B&db_key=AST&nosetcookie=1.