Tarxeta de creitu

De Wikipedia
(Redirixío dende Tarjeta de crédito)
Saltar a: navegación, buscar
Los trés principales tarxetes de creitu usaes nel mundu: Visa, MasterCard y American Express.

La tarxeta de creitu ye un preséu material d'identificación, que puede ser una tarxeta de plásticu con una banda magnética, un microchip y un númberu en relieve. Ye emitida por un bancu o entidá financiera qu'autoriza a la persona a que'l so favor ye emitida, a utilizala como mediu de pagu nos negocios xuntaos al sistema, por aciu la so firma y l'exhibición de la tarxeta. Ye otra modalidá de financiamientu, poro, l'usuariu supon asumir la obligación de devolver l'importe dispuestu y de pagar los intereses, comisiones bancaries y gastos.

Ente les más conocíes del mercáu tán: Visa, American Express, MasterCard, Diners Club, JCB, Discover, Cabal, ente otres.

Característiques[editar | editar la fonte]

Los usuarios tienen llendes con al respective de la cantidá que pueden cargar d'alcuerdu a la política de riesgos esistente en cada momentu y a les característiques personales y de solvencia económica de #cada usuariu. Xeneralmente nun se riquir abonar la cantidá total cada mes. En llugar d'esto, el saldu (o "revolvente") atropa un interés. Puede faese namái un pagu mínimu" según pagar intereses sobre'l saldu pindiu. Si paga'l saldu total, nun se paguen intereses.

La mayor ventaya ye la flexibilidá que-y da al usuariu, quien puede pagar los sos saldos por completu na so fecha llende mensual o puede pagar una parte. La tarxeta establez el pagu mínimu y determina los cargos de financiamientu pal saldu pindiu. Les tarxetes de creitu tamién pueden usase nos caxeros automáticos o nun bancu pa sirvise d'un adelantu d'efectivu, anque a diferencia de les tarxetes de débeda, cóbrase un interés pola disposición, comisión y, en dellos países, un impuestu porque se trata d'un préstamu.

Un pagu con tarxeta de creitu ye un pagu con dineru M1, (dineru creiticio) que como tou agregáu monetariu distintu de M0, nun ye creáu polos bancos centrales sinón polos bancos privaos o les tiendes que dan creitos. Poro, el faer efectivu un cobru con tarxeta de creitu depende de la solvencia de la entidá emisora de la tarxeta. Esi dineru creiticio NUN ye de la persona que tien la tarxeta, #tener que pagar.

Suelse cobrar una cuota añal pol usu de la tarxeta.

Cuando se paga con tarxeta nel comerciu, el cobrador suel pidir una identificación (identificación personal, permisu de conducir, etc.) y esixe la firma del voi pagar o voucher p'acreditar que se ye propietariu de la tarxeta. Esisten delles esceiciones onde nun se solicita roblar el recibu, a esti sistema denominase "autorizáu ensin firma" y suel utilizase en comercios con grandes aglomeraciones de xente, como lo son cines, restoranes de comida rápida y otros llugares similares. En dellos países solicítase l'ingresu d'un PIN p'autorizar les compres de manera presencial.

En casu d'usu fraudulento hai que dar avisu per escritu a la entidá financiera o tienda que-y da la tarxeta pidiendo qu'anule'l cargu y siguir los trámites de cada institución. L'emisor de la tarxeta tien de demostrar que la compra foi fecha pol propietariu.

Les compres con tarxeta de creitu pueden tener diversos seguros sobre'l saldu financiáu.

Forma y orixe[editar | editar la fonte]

Materialmente la tarxeta de creitu consiste nuna pieza de plásticu, que les sos dimensiones y característiques xenerales adquirieron absoluta uniformidá, por virtualidad del usu y de la necesidá técnica. El tamañu de la mayoría de les tarxetes de creitu ye de 85,60 mm × 53,98 mm (33/8 pulgada × 21/8 pulgada) y cumple la norma ISO/IEC 7810 DÍI-1.

Cada preséu contien les identificaciones de la entidá emisora y del afiliáu autorizáu pa emplegala, según el periodu temporal mientres el cual esi preséu va caltener la so vixencia. Suel contener tamién la firma del portador lexítimu y un sector con asientos electrónicos perceptibles por aciu preseos fayadizos. Estos asientos identifiquen esa particular tarxeta y habiliten al portador pa disponer del creitu que trai'l presentala, ensin estampar la so firma.

Con respectu al orixe, podemos dicir qu'apaeció nos empiezos del sieglu XX nos Estaos Xuníos. Concretamente, la idea surdió dientro de les oficines del Chase Manhattan Bank, a manos del so director, so la modalidá de tarxeta profesional, sinsinuose cola so forma mayoritaria alredor de la década de los años 1940 y tomó espardimientu dende la metá del sieglu.

L'espardimientu internacional foi productu del empléu n'otres naciones de les tarxetes emitíes naquel país, y del establecimientu local de sucursales de les emisores mientres les décades de los 50 y 60.

Númberu de la tarxeta[editar | editar la fonte]

Ye un númberu de cuenta principal de les tarxetes de creitu y tarxetes bancaries. Tien una cierta cantidá d'estructura interna y les cuotes d'un sistema común de numberación. Los númberos de tarxeta de creitu son un casu especial de la norma ISO/IEC 7812 númberos de tarxetes bancaries.

Una norma ISO/IEC 7812 contien un númberu d'un díxitu identificador principal de la industria (MII), unu de seis dígitos Númberu d'Identificación del Emisor (IIN), un númberu de cuenta y un verificador d'un solu díxitu calcula utilizando l'algoritmu de Luhn. El MII ye consideráu como parte del IIN.

El términu Emisor Númberu d'Identificación" (IIN) sustitúi a los utilizaos enantes "Númberu d'Identificación Bancaria" (BIN). Vease la norma ISO / IEC 7812 pa más información.

Tecnoloxíes[editar | editar la fonte]

Anguaño esisten dos  tecnologíes disponibles pa les tarxetes de creitu.

La tradicional ye la de la banda magnética. Sicasí, tase estendiendo la de les tarxeta de creitu con microchip. Esta tecnoloxía, foi desenvuelta por Roland Moreno, na cual un circuitu electrónicu integráu a la tarxeta realiza la mayor parte de los controles relativos al so usu, ufierta más seguridá al usuariu y al bancu emisor: el microchip integra dispositivos de protección electrónica que torguen la so violación o la llectura ensin autorización de la información que contien.