Talasio

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta

Talasio (¿? - c. 630) foi un eclesiásticu suevu, obispu católicu de Astorga dende c. 588.

Nacíu nel senu de la familia de los Camaño, perteneciente a la nobleza del reinu suevu, Talasio foi señor del puexu Nerio y de les islles Cíes, na mariña de Galicia; tuvo casáu con Indegunda, sobrina del rei visigodu Atanagildo, y tomó l'estáu eclesiásticu en quedando vilbu.[1][2]

Escontra l'añu 588 foi nomáu obispu de la diócesis de Astorga, sufragánea de la de Braga, que taba encabezada pol so hermanu Pantardo. Dambos hermanos participaron nel III Concilio de Toledo presidíu por Leandro de Sevilla y Eutropio de Valencia l'añu 589 en tiempos del rei Recaredo, nel que se decretó l'abandonu del arrianismu y l'adopción del catolicismu como relixón oficial del reinu visigodu de Toledo, que tan solu cuatro años antes conquistara y anexonáu el reinu suevu.[3] [4] [5] [6] [7] [8]

Nun hai noticies d'esti personaxe más allá de la so asistencia al concilio, anque dellos autores creen que tuvo de vivir siquier hasta l'añu 630.[6][7]


Predecesor:
Polemio
Obispu de Astorga
c. 588 – c. 630
Socesor:
Concordio[9]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Felipe de la Gándara: Armes i trunfos: fechos heroicos de los fíos de Galicia, p. 581, cita como fontes les "Xenealoxíes de llinaxes nobles de Galicia", atribuyíes al obispu de Llugo Vasconio. Manuel Risco (España sagrada, vol. XL, p. 80) dulda qu'estes xenealoxíes fueren d'esti autor.
  2. Luis Vilar y Pascual: Diccionariu históricu, xenealóxicu y heráldicu de les families pernomaes de la monarquía española, tomu II, p. 125 (1859).
  3. Gil González Dávila: Theatro eclesiastico de les ciudaes ya ilesies catedrales d'España, tomu I, pp. 209-210 (1618).
  4. Gregorio de Argaiz: La Soledá galardonada per San Benitu y los sos fíos nes ilesies d'España, p. 505 (1675).
  5. Enrique Flórez: España sagrada, vol. XVI, pp. 111-112 (1762).
  6. 6,0 6,1 Pedro Rodríguez López: Episcopologio asturicense, tomu I, p. 153-158 (1907).
  7. 7,0 7,1 Matías Rodríguez Díez: Hestoria de la bien noble, lleal y benemérita ciudá de Astorga, pp. 325-326 (1909).
  8. Luis Agustín García Moreno: Prosopografía del reinu visigodu de Toledo, p. 154 (1974).
  9. Flórez almite qu'ente Talasio y Concordio pudiera haber otru obispu que'l so nome nun llegó hasta nós. Argaiz menta a un tal Mancio, obispu ficticiu sacáu del falsu cronicón d'Hauberto hispalense.




Talasio