Tachybaptus ruficollis

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Tachybaptus ruficollis
Commons-emblem-notice.svg
 

Infobox animalia.png

Somorguyu chapuzín
Zwergtaucher 060319 3.jpg
Estáu de caltenimientu
Preocupación menor (LC)
Esmolición menor (IUCN)[1]
Clasificación científica
Reinu: Animalia
Filu: Chordata
Clas: Aves
Orde: Podicipediformes
Familia: Podicipedidae
Xéneru: Tachybaptus
Especie: T. ruficollis
(Pallas, 1764)
Distribución
Distribución del zampullín común.
Distribución del zampullín común.
     Zona de cría.      Residente tol añu.      Zona d'ivernada
[editar datos en Wikidata]

Tachybaptus ruficollis[2] ye una especie d'ave podicipediforme de la familia Podicipedidae que s'estiende por Eurasia, África y el norte d'Australasia.

Descripción[editar | editar la fonte]

Somorguyín de la subespecie nominal.
Tachybaptus ruficollis

Trátase d'una ave de tamañu pequeñu, de cuerpu gordosu, ensin cola y picu curtiu, arrondáu y apuntiáu. El so pescuezu ye relativamente llargu y en forma de «S». El zampullín común mide de 23 a 29 cm de llargu y tien un valumbu alar d'ente 40 y 45 cm. Los machos suelen pesar de 135 a 235 g; sicasí les femes pesen un pocu menos, de 120 a 235 g; en dellos llugares rexistren pesos máximos entá mayores. El so plumaxe ye de color pardu buxu escuru nes partes cimeres, cola zona caudal y ventral ablancazaes enllordiaes. Pel branu, en dómina nupcial, el plumaxe del pescuezu, les mexelles y los lladrales de los adultos toma color castañu acoloratáu, y apaez un llurdiu blancu nes comisuras del picu. El plumaxe d'iviernu ye más uniforme, col pescuezu y la cara d'un tonu payizu apagáu. El so reclamu ye un trino agudu y fuerte, especialmente sonoru en branu.

Taxonomía y etimoloxía[editar | editar la fonte]

El zampullí común foi descritu científicamente pol zoólogu alemán Peter Simon Pallas en 1764,[3] col nome de Colymbus ruficollis, qu'en llatín significa «colimbo cuellirojo», en referencia a'l color del so plumaxe nupcial. Darréu foi treslladáu al xéneru Podiceps, creáu por John Latham en 1787,[3] anque clasificáu como'l restu de la so familia xunto los colimbos en Colymbiformes. Hasta'l sieglu XX nun se dixebraron los somorguyos y zampullines nel so propiu orde, Podicipediformes. Finalmente foi treslladáu al xéneru Tachybaptus, creáu por Ludwig Reichenbach en 1853.[3] Reconócense siete subespecies:[4]

Enantes considerábase al zampullín tricolor (Tachybaptus tricolor) incluyíu nesta especie.[4]

La etimoloxía del nome del so xéneru, Tachybaptus, procede del griegu; ye la combinación de les pallabres takys (ταχúς) «rápidu» y baptos (βαπτός) «sumergidor». Sicasí, el nome de la so especie, ruficollis, vien de les pallabres llatines rufus «pelirroxu» y collis «pescuezu».

Distribución y hábitat[editar | editar la fonte]

Exemplar de la subespecie T. r. poggei en Xapón.

El zampullín chicu ye natural de los llagos y güelgues d'Eurasia, África y Oceanía. Estender poles zones templar y subtropical d'Eurasia, por casi toa África (sacante nel Desiertu del Sáḥara), llegando hasta les Filipines, el archipiélagu malayu, algamando hasta Nueva Guinea y les islles de Bismarck nel so estremu oriental. Na mayor parte de la so área de distribución ye sedentariu, anque les poblaciones qu'añeren más al norte son migratories.

Mientres la so temporada de cría vive en llagos con vexetación trupa nes sos veres. El restu del añu habita tamién agües más abiertes ocupando tou tipu de llagos d'agua duce, llegando a atopase n'atopase n'agües costeres mariña, como badees pequeñes abelugaes.[1]

Comportamientu[editar | editar la fonte]

El zampullín común ye un escelente nadador y buceador que s'alimenta principalmente d'invertebraos acuáticos, pequeños pexes y cucharapes. Suel utilizar la vexetación pa escondese.

Añera solitariu y en colonies esvalixaes. Nidifica sobre mases flotantes de vexetación fondiada a grandes elófitas acuátiques. Xeneralmente ponen de 4 a 6 güevos nuna niarada (anque la niarada puede ser dende 2 hasta 10 güevos), que realiza d'abril a xunu Na India la especie añera na dómina d'agües. La incubación toma unos 20 díes y ye efectuada por dambos proxenitores. Cuando l'adultu abandona'l nial suel cubrir los güevos con xuncos por que nun sían detectaos polos depredadores.[5] Los pitucos dexen el nial aína y anque pueden nadar suelen ser acarretaos nel llombu de los adultos.[6]

Referencies[editar | editar la fonte]

Bibliografía[editar | editar la fonte]

  • Hume. Rob. 2002. Guía de campu de les aves d'España y Europa. Ediciones Omega ISBN 84-282-1317-8

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]