Sultanatu de Mataram

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Nagari Mataram
Sultanatu de Mataram

Bandera

1755

Yogyakarta Sultanate Hamengkubhuwono X Emblem.svg
Radyalaksana The Emblem of Surakarta Kingdom.svg

Flag of the Sultanate of Mataram.svg

Bandera

Llocalización de
Estensión averada de Mataram nos sieglos XVII y XVIII.
Capital Kota Gete
Yogyakarta
Surakarta
Relixón Islam sunita
Gobiernu Sultanatu
Presidente
 • 1613-1645 Agung de Mataram
Historia
 • Afitáu {{{añu_entamu}}}
 • División en dos nuevos Estaos, vasallos de Países Baxos 1755
Entrada al de mausoléu d'Agung de Mataram na necrópolis real d'Imogiri.
Mataram, yá estremáu, en 1830.

El Sultanatu de Mataram foi un antiguu Estáu qu'apoderó'l centru de la islla de Java, na actual Indonesia.[1] Anque foi un Estáu relixosu, de base islamista, producir nél ciertu sincretismu por influencia de les tradiciones hindú-javanesas, lo que puede apreciase en testos como los sos Babad Tanah Djawi.[2]

Historia[editar | editar la fonte]

Mataram foi'l nome de dellos pequeños Estaos javaneses de los sieglos IX y X.[2] Un principáu en concretu foi fundáu en dalgún momentu del sieglu X, convirtiéndose en sultanatu nel añu 1508, rexíu por un susubunan (sultán).[3] Ente 1586 y 1755 foi'l poder hexemónico de la islla de Java. En 1755 foi estremáu a instancies de los Países Baxos en do Estaos vasallos.[1]

El sultanatu enfrentóse militarmente dende la so nacencia a los Estaos de la mariña nordés de Java. Estes guerres, que provocaron una demografía negativa en delles árees de la islla, terminaron en 1625 cola destrucción de Surabaja, el postreru gran puertu de la mariña noroeste. A pesar d'ello siguieron con una socesión d'asesinatos de los líderes costeros, ordenaos polos sultanes de Mataram.[2] En 1675 esta situación llevó a una rebelión nel este de Java. Los Países Baxos, qu'empezaron entós a influyir políticamente en Mataram, sofitaron al sultán. Los Países Baxos ayudaron tamién a Mataram nuna rebelión en 1680.[2]

Les guerres javanesas[editar | editar la fonte]

Yá a finales del sieglu XVII la Compañía Neerlandesa de les Indies Orientales (poles sos sigles, VOC) xugaba un papel importante na islla de Java, precisamente pola mor, ente otres coses, pola so alianza con Mataram, el poder hexemónico local. Mientres el sieglu XVIII, sicasí, produciéronse una llarga serie de revueltes conocíes nel so conxuntu como guerres javanesas.[4]

Mientres la Guerra de Surabaja (1718-1723) Mataram consiguió definitivamente desmoronar los antiguos llinaxes de les mariñes de Java central. Sicasí cada vez había mayor cantidá de sulevaciones en contra de los sultanes y de los sos aliaos el neerlandeses. Nestos llevantamientos, al igual qu'asocediera enantes, xugó un gran papel l'Islam, pos los sultanes de Mataram exercer relajadamente, convirtiéndose esto nun motivu pa esixir el so derrocamientu.[2] L'ayuda holandesa tuvo consecuencies; asina, Mataram tuvo de vence-yos en 1743 tola mariña norte y l'estremu norte de Java.[4]

Una guerra, ente 1749 y 1757, provocó la división de Mataram en trés nuevos Estaos: Surakarta, gobernáu por un susuhunan, Yogyakarta, por un sultán, y un mangkunegara tamién instaláu en Surakarta.[4]

Mentanto, el holandeses siguieron faciéndose con más territoriu en Java. Ente 1825 y 1830 asocedió la mayor d'estes guerres, que recibe'l nome de Guerra de Java. El so líder foi Dipanegara, un mozu que, amás de ser descendiente de los sultanes de Yogyakarta, yera líder islamista.[2]

Relixón[editar | editar la fonte]

El sincretismu relixosu del sultanatu foi utilizáu polos sos enemigos pa intentar faer cayer a los sultanes, especialmente a partir del sultán Agung (1613-1646), invocando un siguimientu puru del Islam contra ellos. Per otru llau, los sultanes de Mataram prauticaron una política d'asesinatos de los líderes islámicos más ortodoxos.[2]

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. 1,0 1,1 VVAA (1972). Gran Enciclopedia Larousse. Vol. 13, 38.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 (1974) Man in adaptation: the cultural present (n'inglés). Transaction Publishers, 513-515. ISBN 978-02-02011103.
  3. Paraja Casañas, Félix M.; Terés Sádaba, Elías (1952). Islamología. Ediciones Fax, 306.
  4. 4,0 4,1 4,2 Sellier, Jean (2003). Atles de los pueblos del Asia meridional y oriental. Paidós, 103-106. ISBN 978-84-49313325.