Stradivarius

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta

Plantía:Noconfundir

El Español II (1687-1689), perteneciente a la colección de Stradivarius Palatinos del Palaciu Real, Madrid, España.

Un violín Stradivarius ye unu de los preseos de cuerda construyíu polos miembros de la familia italiana Stradivari, particularmente por Antonio Stradivari.

Los preseos de Stradivarius son bien valoraos polos intérpretes más importantes del mundu y polos coleccionistes de antigüedaes. Les característiques sonores ya individuales d'estes obres d'arte son consideraes úniques, y de cutiu los preseos identificar pol nome de daquién, xeneralmente un músicu famosu que foi'l so propietariu o qu'a cencielles lo utilizó en dalgún momentu pa les sos interpretaciones. Estudios modernos serios respuenden por que son los meyores conocíos en tola hestoria de los violinos.

Ente les esplicaciones baraxaes pa la so calidá de soníu, inclúyense l'usu d'una laca especial, d'un tratamientu químicu de la madera, de distintes formes d'ensugáu de la mesma o del usu d'una madera bien aneyo.[1] Un estudiu conxuntu de les universidaes de Columbia y Tennessee, de 2003, suxure que s'usó madera d'árboles que tuvieron una crecedera más lenta de lo normal —por cuenta de un ciclu solar que produció iviernos llargos y branos menos calorosos de lo habitual mientres la llamada Pequena Edá de Xelu—, polo que la madera fuera más trupa nesa dómina.[1]

Teoríes sobre la calidá del so soníu[editar | editar la fonte]

Hubo munchos intentos d'asonsañar la calidá del soníu d'estos preseos; esisten munches teoríes alrodiu de cómo fueron construyíos. Munchos creíen qu'el barniz usáu por Stradivari facer con una fórmula secreta que se perdió al morrer el so ceador, pero examen de rayos X y analises d'espectru na superficie de los violinos revelaron que toos fueron sometíos a cambeos na so estructura (especialmente'l mangu, el cordal y les cuerdes), y de cutiu lo único que queda del trabayu orixinal ye'l cuerpu mesmu, que foi rebarnizado dacuando.

Antonio Stradivari, obra pictórica de Edgar Bundy, 1893: imaxe idealizada pol Romanticismu d'un héroe artesanu.

Otra teoría diz que'l puntu clave foi'l tiempu d'ensugáu de les maderes de pládanu y abetu con que tán construyíos; esto tamién foi desmentíu estudiando la fibra de la madera. Les llinies fueron comparaes con modelos de árboles que vivieron nesa dómina y pudo determinase el tiempu d'ensugáu a cencielles tomando la diferencia ente la fecha de construcción (que yera dexada por Stradivari nuna etiqueta nel interior del preséu) y el cálculu de cuándo fuera cortáu l'árbol. Esto reveló que la madera ensugárase mientres non más de 25 años, y non 60 o 70, como se creía.[ensin referencies]

Otra teoría señala que'l períodu de fríu estremo que sufrió Europa nos años en que Stradivari vivió, una pequena edá de xelu, pudo causar que los árboles que crecieron mientres esa dómina desenvolvieren una fibra más compacta y con una meyor calidá mecánica sonora.[1] Sicasí, esisten preseos construyíos na mesma dómina, con madera de los mesmos árboles, que nun llograron la magnificencia d'un Stradivarius.[ensin referencies]

Cabo mentar tamién la conocida teoría del árbol de Stradivari,[ensin referencies] según la cual el mesmu Stradivari atopó un árbol dientro d'un ríu de que'l so enorme tueru creó dalgunos de los sos más renombraos preseos. Dizse que la mesma madera adquirió la vibración del ríu, lo que-y daría un soníu únicu ya irrepetible. Ta claro qu'esta esplicación, ensin nenguna base científica que la sofite, pue tar basada nun intentu por dar un aspeutu más poéticu a la hestoria de la fabricación de los preseos.

Hai otra teoría, la más romántica, que nos cunta que los Stradivarius facer con madera de barcos fundíos.[ensin referencies]

Finalmente, la teoría que paez más acertada[ensin referencies] hasta'l momentu ye una que foi resultáu de los mesmos analises d'espectru na superficie y en parte de la forgaxa residual llograda del interior d'un Stradivarius con sistema endoscópico. Estes pruebes revelaron la presencia de partícules metáliques bien pegaes a la madera, lo que podría suxurir que'l gran maestru fixo un finu tratamientu a les maderes qu'usaba con disoluciones de sales metálicos, lo cual conferiría a los sos preseos la fuerza y riqueza de soníu que tanto s'aprecien.

En xineru del 2009 publicáronse, na revista Public Library of Science,[2][3] les resultancies d'una investigación realizada mientres tres décades con amueses bien pequenes (capes bien delgaes) tomaes d'un Stradivarius n'arreglu: unu de los autores del estudiu, el doctor Joseph Nagyvary, especialista en bioquímica y profesor de química na Universidá de Texas A&M, aseguró topar pruebes de que n'Italia, nel "períodu doráu" de la construcción d'esti tipu de preseos, ente 1700 y 1720, una plaga d'insectos afectó los árboles de la zona y foi la clave del ésitu de Stradivari. El fabricante de violinos "utilizó bórax (un componente mineral anguaño usáu pa la fabricación de deterxentes y cosméticos, y tamién como retardante de quemes, como insecticida y como axente fungicida) pa caltener los preseos contra los insectos", ensin saber qu'ello tendría tamién efectos sobre la sonoridá. Usáu como insecticida y preservador de la madera dende la dómina de l'antigua civilización exipcia, onde s'usó tamién para momificar restos humanos, el bórax utilizóse como protección na primer capa de la madera de los preseos.

Preciu averáu[editar | editar la fonte]

El preciu de los Stradivarius varia dependiendo del preséu, el so estáu de caltenimientu y la calidá del soníu, ente otros aspeutos, bazcuyando ente miles de dólares hasta les sumes récord de millones de dólares. Dalgunos al ser utilizaos polos grandes solistes como Yehudi Menuhin o Jascha Heifetz adquieren un valor incalculable. En 2011, unu d'éstos, el llamáu 'Lady Blunt', foi puyáu por 17 millones de dólares.[4] Pese al eleváu preciu d'esti violín, que supon el récord nuna transacción conocida por un preséu musical, nun ye'l más pervalible de los construyíos por Antonio Stradivari. Esti honor osténtalo una viola del conocíu como 'Cuartetu Nacional', patrimoniu español, que, de ser vendida, envalórase adquiriría un preciu d'ente 100 y 140 millones d'euros en puya.[5]

Esti récord pudo ser superáu en xunu de 2014, una y bones la casa de puyes Sotheby's sacó a la vienta violar 'McDonald', unu de los dos únicos Stradivarius que se caltienen en manos privaes, con un preciu de salida de 45 millones de dólares (unos 33 millones d'euros). Nun se presentaron puyes.[6]

Preseos orixinales y non orixinales[editar | editar la fonte]

De los más de 1000 preseos que fabricó Stradivari namái queden pocu más de 500 en circulación (Esto nun significa que dichos preseos yá nun esistan, sinón que s'atopen formando parte de colecciones privaes) Munchos luthiers posteriores roblaron Stradivari nel interior de los sos preseos, polo que nun ye raru atopar debaxo de la firma'l testu "made in Germany". Un Stradivarius auténticu estremar polos sos perfinos acabaos, madera d'estrema guapura tornasolada y l'etiqueta que cita l'añu y el llugar onde fueron construyíos.

Colecciones y exemplares renombraos[editar | editar la fonte]

Artículu principal: Llista de preseos Stradivarius

El meyor grupu de preseos de cuartetu de cuerda del mundu, la colección Stradivarius Palatinos, atópase en Madrid.[7] Sicasí, la Nippon Music Foundation tien 15 violinos, 1 viola y 3 violonchelos, La Stradivari Society tien un númberu similar al anterior de preseos de gran importancia y el señor David Fulton quien tien la mayor colección de Stradivarius y preseos de cuerda estregada de calter priváu más estensa ya importante del mundu.[ensin referencies]

Violinos[editar | editar la fonte]

Mientres la so vida Antonio Stradivari construyó alredor de 1200 violinos. Agora solo caltiénense unos 600.

Violes[editar | editar la fonte]

Caltiénense 18 violes d'Antonio Stradivari.

Violoncellos[editar | editar la fonte]

Antonio Stradivari construyó ente 70 y 80 violonchelos na so vida [24], y caltiénense 63 d'ellos. [25]

=== Guitarres caltienen cuatro mandolines Stradivarius completes y numberosos fragmentos de guitarres.

Arpa[editar | editar la fonte]

Antonio Stradivari fabricó una sola arpa mientres la so vida.

Contrabaxos[editar | editar la fonte]

Saber de la esistencia de menos de 15 contrabaxos Stradivarius, anque nun son tan valoraos como los sos violinos.

Colección nel Muséu Metropolitanu d'Arte, Nueva York[editar | editar la fonte]

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]


Stradivarius