Silurus glanis

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Commons-emblem-notice.svg
 
Silurus glanis
Silurus glanis 01.jpg
Clasificación científica
Reinu: Animalia
Filu: Chordata
Clas: Actinopterygii
Orde: Siluriformes
Familia: Siluridae
Xéneru: Silurus
Especie: S. glanis
(Linnaeus, 1758)
Distribución
Distribución habitual del siluru. Amuésase'l so hábitat natural (colloráu), árees onde foi introducíu (naranxa) y zones marítimes nes cualos foi avistáu (azul).
Distribución habitual del siluru. Amuésase'l so hábitat natural (colloráu), árees onde foi introducíu (naranxa) y zones marítimes nes cualos foi avistáu (azul).
[editar datos en Wikidata]

Silurus glanis, llamáu comúnmente siluru, ye una especie de pez d'agua duce de la familia Siluridae, orixinariu de los grandes ríos de Europa Central.

Estendióse artificialmente fuera de la área de distribución natural, llegando a países como España, Italia y Kazakstán. Nos países del Benelux y en Francia foi reintroducida con ésitu, inclusive n'árees onde nun se puede demostrar arqueológicamente. Nel sur de la islla de Gran Bretaña, el siluru foi introducíu en 1880 nos llagos y grandes ríos, sicasí, apenes pudo estendese probablemente por cuenta de les condiciones climátiques. Nel sur de Finlandia, Dinamarca posiblemente fueron esaniciaos de nuevu. En delles rexones onde'l siluru nun se mentó de primeres, ye agora consideráu como una plaga, yá que pon en peligru les poblaciones de pexes nativos. La especie, polo xeneral, nun se considera amenazada. Nel noroeste del cordal de los Alpes escandinavos, especialmente nel sur de Suecia, el númberu de siluros, por cuenta de les desfavorables condiciones climátiques y el deterioru del hábitat facer recular hasta casi sumir. En Grecia, tiense constancia qu'hubo n'otres dómines.[1]

Especie exótica invasora n'España[editar | editar la fonte]

Dende la so introducción nel banzáu de Mequinenza en 1974 - estendióse por otros puntos de la cuenca del Ebro, a lo llargo del ríu Ebro y de los sos afluentes, especialmente'l ríu Segre. Tamién foi oxetu d'introducciones illegales llevaes a cabu por particulares n'otros ríos, banzaos y llagos de España. La última denuncia conocida sobre la so presencia indeseada facer n'ochobre de 2009 la Conseyería de Mediu Ambiente de la Xeneralidá Valenciana y refierse a la presencia d'estos pexes nel banzáu de Forata (Hoya de Buñol). [ensin referencies]. La introducción del siluru provocó la total desapaición del Barbu que yera una especie abondosa hasta aprosimao l'añu 2005, nel calce mediu del Ebro, produciendo un cambéu na ecoloxía del ríu en forma d'un gran desenvolvimientu na cantidá de vexetación acuática, sargazos y algues. Na prensa dio cuenta de la pesca d'un siluru de 2 metros de llargor nel ríu Ebro al so pasu pela ciudá de Zaragoza'l 5 de xunu de 2015, según nel ríu Tiétar al so pasu pola provincia de Cáceres onde se pescaron exemplares próximos a los 2 metros. Por cuenta de el so potencial colonizador y constituyir una amenaza grave pa les especies autóctones, los hábitats o los ecosistemes, esta especie foi incluyida nel Catálogu Español de Especies exótiques Invasores, aprobáu por Real Decretu 630/2013, de 2 d'agostu, tando prohibida en España la so introducción nel mediu natural, posesión, tresporte, tráficu y comerciu.

La pesca del siluru[editar | editar la fonte]

Ye bien popular ente'l pescadores

La pesca del siluru ye bien popular y de cutiu espectacular. Dada la so actividá nocherniega, la pesca da resultancies notables ente les 20.00 y les 24.00 hores y ente les 03.00 y les 06.00 hores. Conocíu como'l 'basureru' de los banzaos, el siluru ye fácilmente atraíu pola carne alteriada, el fégadu de gochu y los intestinos de les aves, que son los más utilizaos como cebu.

El anzuelu utilizáu (simple o triple) ten de ser grande y fuerte, d'acordies cola mesma boca del pez. El siluru ye atraíu tamién polos tonos baxos. El pescadores del Danubiu usen una ferramienta de madera, conocida como clonk, cutiendo na agua, produciendo un soníu similar al d'un pequenu pexe saltando sobre l'agua, una xaronca o dalgún tipu d'ave.

Tamién s'usen ondes de baxa frecuencia, de baxa intensidad, yá que tienen la propiedá d'arrobinase al traviés de llargues distancies, llográndose resultancies notables en tentar el siluru. L'altavoz que s'utiliza nesti sistema tien de tener un diámetru pequenu, pero que pueda xenerar soníos de baxa frecuencia, y tien de tar conectáu a un xenerador electrónicu de baxa frecuencia (máx. 150 Hz).

El filo[editar | editar la fonte]

El filo utilizáu pa la captura del siluru tien de ser bien resistente. Pa los grandes especímenes utilízase filo trenzado de 0,4-0,6 mm o más; la caña ten de ser resistente (d'acción 100-300 g) y preferiblemente de dos tramos, y el carrete tien de ser del tipu 'masivu', y bien robustu. Suelen usase filos trenzados con alta resistencia yá que los siluros tienen un dentame na que los sos dientes tán dirixíos escontra dientro y son tan pequenos qu'en cuenta de cortar, esgañen. Un filo monofilamento, por muncha resistencia y anchor, duraría-y bien pocu na boca, anque si la captura nun ye demasiáu grande, sacar ensin problemes. Otra forma más económica, una y bones el filo trenzado ye abondo más caru que'l típicu de nilón, ye asitia-y unos 40 cm de filo d'aceru nel estremu. Nun fai falta esmolecese pol rellumu o la opacidá del filo d'aceru yá que el siluru prácticamente nun ve, sinón que s'empón poles sos barbes que capten toles vibraciones. Por ello, hai vegaes que s'atopen hasta llates nel interior de los grandes exemplares.

Periodu de pesca[editar | editar la fonte]

El periodu óptimo de pesca del siluru asitiar a principios de branu y principios de seronda, hasta finales d'ésti, y concéntrase especialmente nel mes de xunu, nel que se suelen sacar los meyores exemplares.

Llonxevidá[editar | editar la fonte]

Pueden devasar los 80 años d'edá.[2]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Gordon H Copp, J Robert Britton, Julien Cucherousset, Emili Garcıa-Berthou, Ruth Kirk, Edmund Peeler, Saulius Stakenas: Voracious invader or benign feline? A review of the environmental biology of European catfish Silurus glanis in its native and introduced ranges. In: Fish and Fisheries. 10, 2009, S. 252–282 (Volltext (inglés)).
  2. Kottelat, M. i J. Freyhof 2007. Handbook of European freshwater fishes. Publications Kottelat, Cornol, Suïssa. 646 p.

Bibliografía[editar | editar la fonte]

hnjgtfujkhmfyderu46wjryu5gyh

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]




Silurus glanis