Sabino Fernández Campo

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Sabino Fernández Campo
Estatua de Sabino Fernandez Campo en el Paseo de los Alamos del campo de San Francisco (Oviedo).jpg
Vida
Nacimientu Uviéu17  de marzu de 1918
Nacionalidá Bandera d'España España
Fallecimientu

Madrid26  d'ochobre de 2009

(91 años)
Causa de la muerte Neumonía
Familia
Casáu/ada con María Teresa Álvarez García  (1997 -
Estudios
Estudios Universidá d'Uviéu
Llingües castellán
Oficiu
Oficiu militar y alférez provisional
Premios
Miembru de Real Academia de Ciencies Morales y Polítiques
Real Academia de Jurisprudencia y Legislación Traducir
Serviciu militar
Graduación xeneral
Lluchó en Guerra Civil Española
Creencies
Partíu políticu Falange Española de las JONS Traducir
Cambiar los datos en Wikidata

Sabino Fernández Campo (17  de marzu de 1918Uviéu - 26  d'ochobre de 2009Madrid) foi un militar español, conde de Latores, Teniente Xeneral Hᵘ del Cuerpu Militar d'Intervención. Foi nomáu secretariu xeneral de la Casa de La so Maxestá'l Rei d'España el 31 d'ochobre de 1977 y xefe dende'l 22 de xineru de 1990 hasta'l 8 de xineru de 1993.[1]

Familia[editar | editar la fonte]

Fíu únicu de Sabino, comerciante, y María, se crio na so casa nel barriu de Buenavista. Estudia na Academia Ojanguren.[2] De pequeñu braniaba en Latores, pueblu natal del so padre.[3]

Él declaró:

A los mios padres adorar, porque, amás, yera fíu únicu. La mio madre yera una muyer estraordinaria, sensible, artista, tocaba'l pianu de maravía. El mio padre yera la honradez personificada nel cumplimientu de los sos deberes. Almirar. La so alcordanza inflúi en tola vida. Muérrense. Ye tristísimo, pero ye lóxicu. El mio padre morrió con 93 años; la mio madre, con 87.

Vida militar[editar | editar la fonte]

En 1936 apuntar al empiezu de la guerra nuna Bandera de milicies de Falanxe Española, combatiendo al llau del bandu subleváu na Guerra Civil, llegando a Alférez Provisional y Teniente. Llicenciáu en Derechu pola Universidá d'Uviéu, más tarde ingresó nel Cuerpu Militar d'Intervención. Foi xefe d'estudios y profesor de l'Academia d'Intervención Militar mientres la dictadura, onde aportó a Xeneral Interventor en 1980. Tamién foi interventor de la Casa Militar del Xeneral Franco. Concedióse-y el títulu honoríficu de Teniente Xeneral. Formar nel Industrial College de Estaos Xuníos y se diplomó en Economía de guerra.

A partir de 1959 foi secretariu militar de seis ministro del Exércitu de la dictadura de Franco. En 1975 foi nomáu subsecretariu de la Presidencia del Gobiernu a propuesta del so amigu y protector Alfonso Armada y del ministru Alfonso Osorio, y del Ministeriu d'Información y Turismu un añu más tarde nel gobiernu d'Arias Navarro. De nuevu a propuesta de Alfonso Armada, asocedió-y en 1977 como Secretariu Xeneral de la Casa de La so Maxestá'l Rei hasta 1990, siendo dende 1990 a 1993 Xefe de la Casa del Rei en sustitución de Nicolás Cotoner y Cotoner.

En 1990 el Rei nomó Secretariu Xeneral de la so Casa al embaxador José Joaquín Puig de la Bellacasa, col enfotu de que nun futuru próximu pasara a ocupar la xefatura de la mesma asocediendo al xeneral, quién alcordara col Rei xubilase. Sicasí, nun respetó lo establecío pol Rei, nin cumplió la so manifestada voluntá de xubilase y fixo tou lo posible pa forzar la salida del embaxador en 1991, utilizando a una amiga mallorquina del monarca, magar ser trece años más nuevu y nun tener priesa en releva-y como Xefe de la Casa. Por cuenta de desavenencies col Rei, indiscreciones sobre'l mesmu y a la so avanzada edá, finalmente foi sustituyíu pol diplomáticu Fernando Almansa a instancies de Mario Conde en xineru de 1993.

En 1991 foi nomáu Fíu Predilectu d'Uviéu.[3]

El 30 d'abril de 1992, don Xuan Carlos I concedió-y el títulu de conde de Latores, con Grandor d'España, pol so "llarga y brillosa trayeutoria de servicios destacaos, militares y civiles al Estáu", según el real-decretu publicáu col so nomamientu.

Foi profesor de l'Academia d'Intervención, miembru d'honor de la Real Academia de Medicina d'Asturies y Llión, de la Real Academia de Doctores d'España, censor de la Real Academia de Ciencies Morales y Polítiques y académicu correspondiente de la Real Academia de Xurisprudencia y Llexislación. En 1999 foi nomáu Vice Gran Maestre de la Real Orde de Caballeros de Santa María del Puig.En 1997 ingresó na Real Asociación de Fidalgos d'España.

Formaba parte del Patronatu d'Honor de la Fundación pa la Defensa de la Nación Española dende'l 22 de marzu de 2006[4] (DENAES) que tien por oxetu la pretensión de recuperar ya impulsar dende la sociedá civil la conocencia y la reivindicación de la Nación Española. Tamién ostentaba la Vicepresidencia d'Honor del Club Palombar de Santander.

Finó'l 26 d'ochobre de 2009 na clínica Ruber Internacional de Madrid por causa de los entueyos d'una neumonía.[5]

23-F[editar | editar la fonte]

Cuando socedió'l golpe d'Estáu del 23 de febreru de 1981 yera secretariu xeneral de la Casa del Rei y ayudó al rei Xuan Carlos I realizando llamaes a diversos sectores militares, como capitaníes xenerales, Estáu Mayor, etc. So foi la frase «Nin ta, nin se-y espera», que sirvió de contestación a una entruga del xeneral José Juste (xeneral de la División Acorazada Brunete) sobre si Alfonso Armada llegara al Palaciu de la Zarzuela.[6]

Matrimonios y descendencia[editar | editar la fonte]

Contraxo matrimoniu'l 7 de xineru de 1942 cola asturiana Elena Fernández-Vega Diego (1921-1993), hermana de los prestixosos oftalmólogos Luis Fernández-Vega Diego (1923-2010) y Álvaro Fernández-Vega Diego (nacíu en 1924).[7]

Tuvo con ella diez fíos: María Elena, Margarita, María Cristina (finada en Madrid en xunu de 2006), Álvaro, Sabino, María Isabel, Luis, María Eugenia, Miguel y María José.

Dixebrar en 1974 y Elena finó'l 14 de marzu de 1993.

Darréu contraxo matrimoniu cola periodista asturiana María Teresa Álvarez García (nacida en 1945), el 15 d'ochobre de 1997. Nun tuvieron fíos.

Distinciones honorífiques[editar | editar la fonte]

La ciudá d'Uviéu alzó un monumentu homenaxe al Xeneral Sabino Fernández, llamáu "Monumentu al Xeneral Sabino Fernández Campo" nel conocíu Campu de San Francisco, obra de Víctor Ochoa, inauguráu nel añu 2001.[9]

Na ficción[editar | editar la fonte]

A lo llargo de los años, la figura del xeneral Fernández Campo convirtióse en personaxe de películes y telefilmes n'España, pudiendo mentase los siguientes:

Referencies[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]


Predecesor:
Nicolás Cotoner y Cotoner
Distintivo Felipe VI de España (color THV).svg
Xefe de la Casa de La so Maxestá'l Rei d'España

22 de xineru de 1990 - 8 de xineru de 1993
Socesor:
Fernando Almansa
Predecesor:
Títulu de primera creación
Great Coat of Arms Count of Latores.svg
Conde de Latores

30 d'abril de 1992 - 26 d'ochobre de 2009
Socesor:
María Elena Fernández Fernández-Vega

.

Sabino Fernández Campo