S Persei

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
S Persei
S Persei
Constelación Perséu
Ascensión reuta α 02h 22min 51,71s
Declinación δ +58º 35’ 11,4’’
Distancia 7900 años lluz (aprox)
Magnitú visual +9,17
Magnitú absoluta -6,36
Lluminosidá 86.000 soles (bolométrica)
Temperatura 3000 - 3500 K
Radiu 780 - 1230 soles
Tipu espectral M4.5I
Velocidá radial -39,71 km/s
Otros nomes HD 14528 / HIP 11093
SAO 23261 / BD+57 552

S Persei (S Per) ye una estrella variable na constelación de Perséu de magnitú aparente media +9,17.[1]

Distancia[editar | editar la fonte]

S Persei ye una estrella alloñada del Sistema Solar y la so distancia evaluóse en 2420 ± 110 pársecs (7900 años lluz). Tien una velocidá radial consistente cola del Cúmulu Doble de Perséu (h + χ Persei), lo que la emplaza como miembru de la Asociación estelar Persei OB1. El so movimientu alredor del centru galácticu nun ye circular, y piénsase que dichu movimientu ye representativu del que tien dicha asociación OB dientro de la Vía Lláctea.[2]

Carauterístiques[editar | editar la fonte]

S Persei ye una superxigante colorada de tipu espectral M4.5I[3] con una temperatura efectivo de 3000 K[4] —otru estudiu alza esta cifra hasta 3500 K—.[3] De gran tamañu, tien un radiu ente 780 y 1230 vegaes más grande qu'el del Sol,[3] lo qu'equival a 3,6 - 5,2 UA; considerando'l tamañu mayor, si S Persei tuviera nel centru del nuesu Sistema Solar, la so superficie estiéndese hasta la órbita de Xúpiter. La so lluminosidá bolométrica —en toles llonxitúes d'onda— equival a 86.000 vegaes la lluminosidá solar[5] y, como otres estrelles asemeyaes, pierde masa estelar a razón de 6,8 × 10-6 mases solares per añu.[5]

S Persei amuesa emisión máser de H2O, SiO y OH.[2] Reparóse que l'actividá máser d'OH ta polarizada —lo qu'implica la esistencia d'un campu magnéticu— y que'l grau de polarización varia a lo llargo del tiempu.[6] Per otra parte, la intensidá de la llinia del litiu LiI nel so espectru ye notable; cuidao que les superxigantes coloraes nun amuesen esta carauterística, piénsase que S Persei puede ser una xenuina estrella de la caña asintótica xigante (RAG) rica en oxíxenu.[4]

Variabilidá[editar | editar la fonte]

S Persei ta catalogada como variable semirregular SRC, que'l so prototipu ye la conocida μ Cephei. El so rellumu fluctúa ente magnitú +7,9 y +12,0,[7] lo que supón una gran amplitú de variación, cercana a les reparaes nes variables Mira. El so periodu ye de 813 ± 16 díes.[8]

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. S Per - Pulsating Variable Star (SIMBAD)
  2. 2,0 2,1 Asaki, Y.; Deguchi, S.; Imai, H.; Hachisuka, K.; Miyoshi, M.; Honma, M.. «Distance and Proper Motion Measurement of the Red Supergiant, S Persei, with VLBI H2O Maser Astrometry». The Astrophysical Journal 721 (1). pp. 267-277. http://cdsads.u-strasbg.fr/cgi-bin/nph-bib_query?2010ApJ...721..267A&db_key=AST&nosetcookie=1. 
  3. 3,0 3,1 3,2 Levesque, Emily M.; Massey, Philip; Olsen, K. A. G.; Plez, Bertrand; Josselin, Eric; Maeder, Andre; Meynet, Georges. «The Effective Temperature Scale of Galactic Red Supergiants: Cool, but Not As Cool As We Thought». The Astrophysical Journal 628 (2). pp. 973-985. http://cdsads.u-strasbg.fr/cgi-bin/nph-bib_query?2005ApJ...628..973L&db_key=AST&nosetcookie=1. 
  4. 4,0 4,1 García-Hernández, D. A.; García-Lario, P.; Plez, B.; Enllordiáu, A.; D'Antona, F.; Lub, J.; Habing, H.. «Lithium and zirconium abundances in massive Galactic O-rich AGB stars». Astronomy and Astrophysics 462 (2). pp. 711-730. http://cdsads.u-strasbg.fr/cgi-bin/nph-bib_query?2007A%26A...462..711G&db_key=AST&nosetcookie=1. 
  5. 5,0 5,1 Mauron, N.; Josselin, Y.. «The mass-loss rates of red supergiants and the de Jager prescription». Astronomy and Astrophysics 526. A56. http://cdsads.u-strasbg.fr/cgi-bin/nph-bib_query?2011A%26A...526A.156M&db_key=AST&nosetcookie=1. 
  6. Szymczak, M.; Wolak, P.; Gérard, Y.; Richards, A. M. S.. «Outburst OH maser activity in the envelopes of S Persei and VX Sagittarii». Astronomy and Astrophysics 524. A99. http://cdsads.u-strasbg.fr/cgi-bin/nph-bib_query?2010A%26A...524A..99S&db_key=AST&nosetcookie=1. 
  7. S Persei (General Catalogue of Variable Stars)
  8. Kiss, L. L.; Szabó, Gy. M.; Bedding, T. R.. «Variability in red supergiant stars: pulsations, long secondary periods and convection noise». Monthly Notices of the Royal Astronomical Society 372 (4). pp. 1721-1734. http://cdsads.u-strasbg.fr/cgi-bin/nph-bib_query?2006MNRAS.372.1721K&db_key=AST&nosetcookie=1.