Ricardo Darín

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Ricardo Darín
Marcozz.jpg
Vida
Nome completu Ricardo Alberto Darín
Nacimientu

Buenos Aires16  de xineru de 1957

(62 años)
Nacionalidá Bandera d'Arxentina Arxentina
Bandera d'España España  (10 marzu 2006 -
Familia
Padre Ricardo Darín
Madre Roxana Darín
Pareyes Susana Giménez
Fíos/es
Hermanos/es
Estudios
Llingües castellanu
Oficiu
Oficiu actor, actor de cine, direutor de cine, guionista y actor de televisión
Premios
Nominaciones
IMDb nm0201857
Cambiar los datos en Wikidata

Ricardo Alberto Darín (Buenos Aires, Arxentina, 16 de xineru de 1957) ye un actor y direutor arxentín, que la so trayeutoria empezó na industria televisiva a fines de los años 60 y, de magar, actuó dende roles dramáticos y risibles en películes. Ye conocíu pola so interpretación del estafador Marcos na cinta de 2000 Nueve reines, y del retiráu axente xudicial Benjamín Espósito nel drama ganador del Premiu Óscar El secretu de los sos güeyos (2009). Apaeció en más de cuarenta películes, ente les que s'inclúin ésitos de crítica tales como El fíu de la novia, Lluna d'Ablanéu, El aura, Carancho, Un cuentu chinu, Elefante blancu, Tesis sobre un homicidiu y Relatos salvajes.

Protagonizó tres film nomaos al Óscar, el máximu galardón de la industria del cine comercial anglosaxón. Ente'l so reconocencies inclúyense dolce nominaciones al Cóndor de Plata y cuatro al Premiu Goya,[1] que ganó en 2015 por meyor actor, y la Concha de Plata al meyor actor pola so actuación na comedia dramática Truman.[2] El 27 de setiembre de 2017 recibió'l premiu Donostia pola so trayeutoria nel Festival de San Sebastián. Foi'l primera llatinoamericanu en recibilo. Tocantes a la so vida privada, rellacionar con Florencia Bas en 1987, con quien tien dos fíos: Ricardo «Chinu» y Clara.[3]

Biografía[editar | editar la fonte]

Primeros años[editar | editar la fonte]

Cuntaba con diez años cuando debutó en teatru al pie de los sos padres, Ricardo Darín (padre) y Renée Roxana. Anque cabo esclariar qu'a pesar del so notable llabor, Darín nun tien una formación académica en teatru. A los dieciséis años consigue estabilidá dientro del mundu de la televisión arxentina en programes como "Alta Comedia" o "Estación Retiro". So les órdenes d'Alberto Migré, mayor realizador arxentín de telenoveles, consigue una popularidá considerable al ser protagonista en delles de les sos producciones. Darín tien ascendencia italiana y llibanesa.[4][5]

Década 1980: ésitu televisivu[editar | editar la fonte]

Na década de los 80, ya inda xunto a Migré, Darín salta definitivamente a la fama como parte de los "galancitos", un grupu de mozos actores que treslladaron ésitos televisivos al mundu del teatru. Los galancitos collechen una fama increíble y miles de siguidores partir por toa Arxentina, faciendo de cada representación un completu ésitu. Protagonizó en 1987 la telenovela Estrellita Mio, xunto a Andrea De la Boca, y dos años dempués encabezó Rebelde, xunto a Grecia Colmenares.

Llueñe de quedase enllancáu en roles de galán, nos 90 collecha'l so mayor trunfu nel mundu de la televisión como risible, compartiendo cartelu al pie de Luis Brandoni na serie "El mio cuñáu", versión d'una serie de la década de los 70, dende 1993 hasta 1996.

Década 1990: ésitu cinematográficu[editar | editar la fonte]

A pesar del so trabayu constante nel mundu de la televisión, Darín nunca abandona'l teatru y sigue realizando obres como La estraña pareya (1984), Taxi (1985), Sugar (1986-1987), Rumores (1990), Daqué de mancomún (1995) y Art (1997-1999). Como direutor teatral, debutó en 1990, cola obra Páxaros in the nait, protagonizada por Adrián Suar, Diego Torres, Leonardo Sbaraglia, ente otros.[6]

Entra discretamente nel mundu de la gran pantalla apaeciendo en películes destinaes, sobremanera, al públicu nuevu tales como Nací na ribera, Asina ye la vida, La rabona, Los ésitos del amor, La carpa del amor, La discoteca del amor o El cantar de Buenos Aires. Intenta un cambéu escontra un rexistru dientro del mundu del cine y lleguen nueves películes, L'esquite, Revancha d'un amigu o La Rosales, pero'l verdaderu ésitu de Darín tardaría daqué más de tiempu en llegar.

La crítica afitar en Darín y allabar col so papel nel filme Perdíu por perdíu, xunto a Enrique Pinti dirixida pol debutante Alberto Lecchi. Más tarde participó en El faru, d'Eduardo Mignogna y protagonizó[7]El mesmu amor, la mesma agua de Juan José Campanella, siendo otra vegada'l so papel dignu d'aponderamientu. Pero'l so saltu definitivu consiguir col so papel de Marcos, un lladrón de mal pelo nuna Arxentina qu'empieza a amorrentar económicamente, na película Nueve reines. Darín rellumó nesti filme que coprotagonizó xunto a Gastizu Pauls y consiguió, finalmente, un nome de pesu dientro de la industria cinematográfico arxentina.

Década 2000: reconocencia internacional[editar | editar la fonte]

La presidenta Cristina Fernández de Kirchner cola repartida de El secretu de los sos güeyos, la segunda película arxentina ganadora del premiu de l'Academia de Hollywood (d'esquierda a derecha: Juan José Campanella, Guillermo Francella, Cristina Kirchner, Soledá Villamil y Darín).

Dempués del gran ésitu de Nueve reines Ricardo tuvo un pequeñu, pero efectivu, papel nel 2001 de nuevu a les órdenes de Mignogna na película La fuga. Esi mesmu añu protagonizó El fíu de la novia, al pie de los actores Norma Aleandro y Héctor Alterio. La película foi otru gran ésitu de taquilla y crítica, llevándola a ser nomada como "Meyor película de fala non inglesa" na edición del añu 2002 de los Óscar.

Protagonizó la comedia cinematográfica Samy y yo, xunto a Angie Cepeda, en 2002. Al añu siguiente encabezó xunto a Cecilia Roth el drama Kamchatka, película preseleccionada pal premiu Óscar como meyor película en llingua estranxera.

Nel 2004 protagonizó al llau de Mercedes Morán Lluna d'Ablanéu tratando de rescatar el club social y deportivo de los sos padres. En 2005 nel El aura encarnó'l rol d'un taxidermista con memoria fotográfica envolubráu nun apiertu del cual nun quería formar parte. Por esta postrera llogró los premios Cóndor de Plata y Clarín al meyor actor.

En 2006 foi-y concedida, xunto a Juan José Campanella la nacionalidá española per carta de naturaleza, una concesión especial del Reinu d'España a persones de particulares méritos.[8] Esi mesmu añu protagonizó'l filme español La educación de les faes xunto a Bebi y Irene Jacob.

En 2007 participó del filme XXY, que lo amuesa como l'acomplexáu padre d'una adolescente de quince años hermafrodita. El mesmu añu, protagonizó y fixo el so debú como direutor con La señal, siguiendo'l proyeutu dexáu a medies por Eduardo Mignogna tres el so fallecimientu.

En 2009 xunto a Soledá Villamil y Guillermo Francella foi protagonista de El secretu de los sos güeyos, película dramática de Juan José Campanella, galardonada col premiu Óscar a la meyor película de fala non inglesa na emisión 82ª de los Academy Awards. El filme consagróse como'l segundu más taquilleru na hestoria del cine arxentín. Pola so interpretación de Benjamín Espósito, Ricardo llogró'l premiu Cóndor de Plata al meyor actor, y la so primer nominación al premiu Goya, na mesma categoría. Tamién foi galardonáu como meyor interpretación masculina nel Festival de Cine de L'Habana.

El mesmu añu actuó n'España na película El baille de la Victoria,[9] siendo nomáu nuevamente al premiu Goya, esta vegada como meyor actor de repartu.

Década 2010: trabayos recién[editar | editar la fonte]

Ricardo Darín al pie de Paul y Maik na premiere de Tesis sobre un homicidiu.

En 2010 estrenóse Carancho, película que protagonizó xunto a Martina Gusmán so la direición de Pablo Traperu, personificando a un inescrupuloso abogáu. Amás volvió trabayar con Susana Giménez protagonizando una serie de comerciales de Frávega.[10]

En 2011 xunto a Muriel Santa Ana y Ignacio Huang encabezó Un cuentu chinu, película de comedia empobinada por Sebastián Borensztein, con un gran ésitu de taquilla a pocos díes del estrenu. El mesmu añu recibió'l Premiu Konex de Platino al Meyor Actor de Cine y el Konex de Brillante a la Mayor Figura del Espectáculu Arxentín de la década 2001-2010.[11][12]

En 2012 protagonizó Elefante blancu, nuevamente xunto a Martina Gusmán.[13]Al añu siguiente protagoniza les taquilleres Tesis sobre un homicidiu y Séptimu.[14][15]

En 2013 retornó al teatru como protagonista, mientres dos años consecutivos, de la obra Escenes de la vida conxugal, xunto a Valeria Bertuccelli. En 2015 encabezó nuevamente la pieza teatral en Mar de la Plata xunto a Érica Rivas. Llogró'l galardón Estrella de Mar al meyor actor en comedia dramática, pola so interpretación en felicidá obra.

En 2014 protagonizó la película, hasta agora, más taquillera na hestoria del cine arxentín: Relatos salvajes, xunto a Leonardo Sbaraglia, Oscar Martínez, Érica Rivas, Rita Cortese, Darío Grandinetti y Julieta Zylberberg. Siendo esta la so tercer película nomada al premiu Óscar.[1] Pola so actuación foi nomáu per tercer vegada na so carrera al premiu Goya n'España, como meyor actor.

Torna al cine, en 2015, como protagonista de Truman, rodada n'España y Canadá y empobinada pol catalán Cesc Gai.[16] Recibió por ella la Concha de plata nel Festival de San Sebastián, y el Goya al meyor actor.[17]

N'avientu de 2016, el Gobiernu d'España concéde-y la Medaya d'Oru al Méritu nes Belles Artes.

En 2017, Darín recibe'l Premiu Donostia de la 65 edición del Festival Internacional de Cine de San Sebastián, nel marcu de la presentación de la película El cordal.[18] El galardón honoríficu más importante del Zinemaldia reconoz la trayeutoria del intérprete arxentín, que trabayó con cineastes como Adolfo Aristarain, Juan José Campanella, Fabián Bielinsky, Fernando Trueba, Pablo Traperu, Cesc Gai o Santiago Mitre.

Vida personal[editar | editar la fonte]

Familia[editar | editar la fonte]

Ricardo Darín nació'l 16 de xineru de 1957 na Ciudá de Buenos Aires, proveniente d'una familia bien xunida al mundu del espectáculu. La so familia ye d'ascendencia italiana y llibanesa.[19][20] Fixo los sos estudios primarios na Escuela Mariano Acosta del barriu porteño de Balvanera. En 1988 casóse con Florencia Bas con quien tuvo a los sos dos fíos, Ricardo "Chinu" Darín y Clara Darín.[14][21][3] Ye hermanu de l'actriz Alejandra Darín.[3]

Los sos padres, dambos actores, dixebráronse cuando Ricardo tenía 12 años. El so padre finó de cáncer el 5 de xineru de 1989.[22]

Cuando yera un mozu actor ventiañeru foi pareya de l'actriz Susana Giménez mientres nueve años. Cuando terminaron la so rellación, quedaron como grandes amigos.[23]

Amás, Darín ye'l nome d'un cuentu del escritor chilenu Víctor Hugo Ortega, publicáu n'abril de 2015 como parte del llibru Relatos Huachos.[24] Nesti cuentu, que da imaxe a la cubierta del llibru, nárrase la hestoria d'un grupu de chilenos que celebren el so fanatismu por Ricardo Darín, arriendes de un afiche d'una de les sos películes, que ta colgáu nun chigre santiaguino llamáu Yungay Viejo.

Allugamientu políticu[editar | editar la fonte]

Darín espresó'l so respaldu a la llei de Servicios de Comunicación Audiovisual, anque cuestionó aspeutos del so implementación.[25] Nuna entrevista a la canal C5N, esclarió: «Sentíme abondo tironeado dende'l puntu de vista editorial. Por non dicir usáu, que ye un términu más fuerte. Yo entender anque, dacuando, el gran error ye tratar d'entender», y siguió: «La realidá de la nota orixinal, yo faigo referencia a la necesidá de conocer la medría patrimonial de tolos funcionarios de la Nación Arxentina».[26] N'otra entrevista, amestó: «Tou ataque berreta, llaín y per debaxo de la mesa contra la figura presidencial nun va cuntar conmigo».[27][25]

Trabajo[editar | editar la fonte]

Cine y televisión[editar | editar la fonte]

Artículu principal: Filmografía de Ricardo Darín

Teatru[editar | editar la fonte]

  • 1982 - Hasta mañana, si Divos quier
  • 1984 - La estraña pareya
  • 1985 - Taxi
  • 1986/1987 - Sugar
  • 1990 - Rumores
  • 1991 - Preciso un tenor
  • 1994/1995 - Pizzaman
  • 1995/1996 - Daqué de mancomún
  • 1998/2004 - Art
  • 2003 - La madre de… (voz en off)
  • 2005/2006 - Art (n'España)
  • 2008/2009/2010 - Art
  • 2013/2014/2015/2016 - Escenes de la vida conxugal

Discografía[editar | editar la fonte]

  • 1979: "D'a dos" - MICROFON ARXENTINA S.A.

Premios y nominaciones[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. 1,0 1,1 «Les 6 películes arxentines que tuvieron nos Oscar». Topopass.com. Consultáu'l 23 de febreru de 2015.
  2. «Ricardo Darín ganó como meyor actor nel Festival de San Sebastián». Clarín. Consultáu'l 27 de setiembre de 2015.
  3. 3,0 3,1 3,2 «El cumpleaños de 15 de Clara Darín». Consultáu'l 5 d'agostu de 2015.
  4. «Una dinastía d'artistes».
  5. «Shakira, Darín y Menem: L'esitosu exemplu d'integración d'inmigrantes árabes n'América Llatina».
  6. «“Oxalá la tele sepa esperame”».
  7. Trabayos de Ricardo Darín y Juan José Campanella. «actor/ Ricardo Darín: Anatomía d'un actor».
  8. El País (10 de marzu de 2006). «El cineasta Juan José Campanella y l'actor Ricardo Darín llogren la nacionalidá española». Consultáu'l 5 d'agostu de 2015.
  9. La Figal. «El baille de la Victoria». Consultáu'l 5 d'agostu de 2015.
  10. so-comercial/ Frávega xunió a Susana Giménez con Ricardo Darín nel so comercial. Estremista.com.ar. 10 d'agostu de 2010. 
  11. Darín, Konex de brillante. Clarín. 26 d'agostu de 2011. 
  12. Darín ye'l más destacáu. La Nación. 27 d'agostu de 2011. 
  13. «Elefante Blanco». Diariu La nación (17 de mayu de 2012). Consultáu'l 13 de febreru de 2015.
  14. 14,0 14,1 Error de cita: Etiqueta <ref> non válida; nun se conseñó testu pa les referencies nomaes separación
  15. «Top 10: les películes más vistes n'Arxentina en 2013». Diariu Vos (12 d'avientu de 2013). Consultáu'l 13 de febreru de 2015.
  16. «Ricardo Darín ta rodando Truman n'España y Canadá». Diariu de Cultura. Consultáu'l 16 de setiembre de 2015.
  17. «premiu-como-meyor-actor-en-el festival-de-san-sebastian_622409 Darín ganó'l premiu como meyor actor nel Festival de San Sebastián». Clarín (26 de setiembre de 2015). Consultáu'l 26 de setiembre de 2015.
  18. Ricardo Darín, Premiu Donostia de la 65 edición del Festival de San Sebastián
  19. «paezo-en-nada-a-nengún-de-los mios-personaxes.shtml Ricardo Darín: "Nun Paezo en nada a nengún de los mios personaxes"». La Tercer (4 de marzu de 2012). Consultáu'l 18 de xunu de 2013.
  20. «De cutiu, albidrar ye muncho más escitante» (2009). Consultáu'l 18 de xunu de 2013.
  21. «Ricardo Darín y Florencia Bas, un gran amor que cumple 26 años». Revista Hola (27 d'agostu de 2014). Consultáu'l 26 de febreru de 2015.
  22. Revista Viva. «Ricardo Darín: "Nun me gusta la engarradiella y por eso soi acusáu de tibiu"». Consultáu'l 7 de setiembre de 2015.
  23. so-amor-por-Ricardo-Darin-20150210-0024.html Susana fala del so amor por Darín
  24. Revista Proyeutor pantasma. . Consultáu'l 5 d'agostu de 2015.
  25. 25,0 25,1 «daquién m'esplicara-la crecedera patrimonial-de-los-kirchner Ricardo Darín: "Quixera que daquién m'esplicara la crecedera patrimonial de los Kirchner"». Diariu La nación (4 de xineru de 2015). Consultáu'l 26 de febreru de 2015.
  26. «sos-dichos-me-senti-usáu-nun quixi-mancar Darín sobre los sos dichos: "Sentíme usáu, nun quixi mancar"». Consultáu'l 18 de xunu de 2016.
  27. . Consultáu'l 18 de xunu de 2016.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]












Ricardo Darín