Reyes folgazanes

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta

«Reyes folgazanes» foi un nomatu que recibieron los reis merovinxos que gobernaron los reinos francos de finales de la Dinastía, especialmente tres la muerte de Dagoberto I, por cuenta de la so incapacidá pal gobiernu. Polo xeneral, fueron reis débiles, d'escasa o nula iniciativa, gobernaos poles sos esposes y families, o bien víctimes d'intrigues palaciegues, y qu'emprestaben escasa atención a la política. Conforme pasaba'l tiempu'l funcionariu encargáu de l'alministración doméstica (el mayordomu de palaciu, nome deriváu del direutor de la casa, el major domus) foi tomando sobre sí la xera de gobernar.

Esta apelación deber a Eginardo, biógrafu de Carlomagno, nel so Vita Karoli Magni, escrita nel sieglu IX. Legitimaba asina la toma del poder polos carolinxos, pos, según escribi, los merovinxos «nun teníen de reis más que'l nome».

Una serie dinástica d'estos postreros, formada por Carlos Martel y Pipino el Curtiu, terminó por arrumbar a los reis folgazanes, el postreru de los cualos (Childerico III) foi depuestu pol Papa, retirándose a un monasteriu ensin siquier intentar defender el so tronu.

== Otros monarques Dalgunos historiadores tamién llamen fase de los reis folgazanes» al periodu de veintitrés año (ente 768 y 791) nel que dende'l Reinu d'Asturies nun s'empecipiaron aiciones béliques contra'l musulmanes del Al-Ándalus y qu'inclúi los reinaos d'Aurelio, Silu, Mauregato y Bermudo I.




Reyes holgazanes