Renzo Pianu

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar
Renzo Pianu
200px
Datos personales
Nacencia {{{data de nacencia}}}
{{{ciudá de nacencia}}} ({{{país de nacencia}}})

Renzo Pianu (Xénova, 14 de setiembre de 1937), ye un arquiteutu italianu, ganador del Premiu Pritzker.

Trayectoria[editar | editar la fonte]

Muséu Nemo
Ámsterdam, Países Baxos

El famosu arquiteutu nació en Xénova, Italia, en 1937, nel senu d'una familia de constructores. Renzo Pianu frecuentó la Facultá d'Arquitectura en Florencia (1959 a 1960) y en Milán, graduándose del Politécnicu de Milán en 1964; los sos trabayos iniciales fueron con estructures esperimentales llixeres; trabayó col so padre y el so hermanu na sociedá familiar. De mozu, repasó unu a unu los edificios de -y Corbusier.[1]

Depués, aprendió proyectos con Franco Albini y, de siguío, mientres cinco años (1965-1970), con Louis Kahn y Z.S. Makowsky. Esta ye la so etapa formativa. Nunca se desvenceyó de la so ciudá natal, Xénova (remocicó'l so metro y el so puertu).

Trabayó estrechamente col arquiteutu Richard Rogers dende 1971 hasta 1977; y ente los sos proyectos conxuntos figura'l famosu Centre Georges Pompidou nel corazón de París (1977). Ye un edificiu que tuvo un ésitu de públicu decisivu pal espardimientu del so nome, de cuenta que-y encargaron remocicar lo darréu dáu la gastadura esperimentada pol usu multitudinariu d'esi edificiu mientres veinte años; foi reabiertu en 2000. Fixo amás edificios axuntos.

Pianu trabayó de siguío col inxenieru Peter Rice, ente 1977 y 1981, sol nome "L'Atelier Pianu and Rice".

Pero darréu, en 1981, fundó'l "Renzo Pianu Building Workshop" (RPBW), qu'anguaño da trabayu a 150 emplegaos nes sos distintes sedes de París, Xénova y Nueva York. Precisamente Punta Nave, de Xénova, onde tien el so gran estudiu italianu, ye una obra so importante (1991); ye un edificiu que baxa por peñascu siguiendo les terraces de la llomba Volpies, escontra'l mar, mui cerca de la so ciudá d'orixe, y ta invadíu por plantes y cañes. Como diz Pianu: "Al trabayar equí llógrase un recogimiento especial, amestáu a la sensación de contactu cola naturaleza, el clima y les estaciones; toos ellos son elementos inmateriales que l'arquitectura prindó".[2]

Una obra bien llamativa, en parte d'inxeniería, foi l'Aeropuertu Internacional de Kansai, Osaka, concluyida en Xapón en 1994. Construyir sobre una plataforma o isla artificial; esti edificiu y les sos pistes tán xuníos a tierra con miles de pilotes que soporten les conexones terrestres a prueba de maremotos; topar a dos hores de tren de Tokio.

En Suiza, fixo'l Muséu de la Fundación Beyeler, en Basilea (1999), según el Centru Paul Klee, Berna (2005). Y, n'Alemaña, la so intervención global nel enantes balera Potsdamer Platz de Berlín, destaca nel edificiu Daimler-Benz (2000).

Pianu dio clases nes universidaes de Columbia y de Pennsylvania, na Escuela d'Arquitectura de Oslo, na Politécnica de Londres según na Escuela d'arquitectura d'esta mesma ciudá.

Anguaño ta construyendo la so primer obra n'España, el Centro Botín de les Artes y la Cultura, en Santander.[3]

Delles palabres esclarien la so actitú:

Cquote1.svg Aspiro a una dignidá idéntica a la del arquiteutu del sieglu XVI, en tanto diseñador: l'arquiteutu como 'machinatore' qu'inventa y proxecta hasta los preseos pa faer lo que concibe.
—Renzo Pianu, Obres y proyectos, 1971-1989, Gustavo Gili, 1990, p. 239Cquote2.svg

Obres[editar | editar la fonte]

Categoría principal: Categoría:Obres de Renzo Pianu
Muséu Nemo (entrada y plazoleta) Ámsterdam, Países Baxos
Weltstadthaus
Colonia, Alemaña

Premios[editar | editar la fonte]

Cubierta vexetal del California Academy of Sciences, muséu y llugar d'investigación en San Francisco (California).

1995: Premiu Erasmus [2] por apurrir a Europa una contribución escepcional nel mundu de la cultura.

Bibliografía[editar | editar la fonte]

  • Renzo Pianu, Obres y proyectos, 1971-1989, Gustavo Gili, 1990.
  • (2004) On Tour with Renzo Pianu, Phaidon. ISBN 0 7148 4341 5.

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Renzo Pianu, La responsabilidá del arquiteutu, Barcelona, Gustavo Gili, 2005, p. 31
  2. Renzo Pianu, Giornale di bordu, Florencia, Passigli, 2005, p. 168.
  3. [1]
  4. Arkiteknytt Article. ""Verdens vakreste museum"", Mars 2009
  5. «Royal Gold Medallists» (inglés). Consultáu'l 5 de xunetu de 2012. «1989 - Renzo Pianu»

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]


Predecesor:
Bandera de Noruega Sverre Fehn
Premiu Pritzker d'Arquitectura
1998
Socesor:
Bandera del Reinu Xuníu Norman Foster








Renzo Piano