Reinu de Gran Bretaña

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar
Kingdom of Great Britain
Reinu de Gran Bretaña

Flag of England.svg
Flag of Scotland (traditional).svg

1707-1801

Flag of the United States (1777–1795).svg (1783)
Flag of the United Kingdom.svg (1801)

Amiesto:Banderes britániques#Banderes históriques

Bandera

Lema nacional: Dieu et mon droit

(español: Dios y el mio derechu)¹

Himnu nacional: Nengunu[1]
Llocalización de Gran Bretaña
Capital Londres
Gobiernu Monarquía constitucional Parlamentaria unitaria
Presidente
 • 1707-1714 Ana I
 • 1714-1727 Xurde I
 • 1727-1760 Xurde II
 • 1760-1820 Xurde III
Primer Ministru
 • 1721-1742 Robert Walpole
 • 1783-1801 William Pitt (el Mozu)
Historia
 • Afitáu 1707
 • Tratáu de París 3 de setiembre de 1783
 • Acta d'Unión 1801
Moneda Llibra esterlina (£) (PUND) = 100 peniques
¹ El lema atopábase escritu en francés y non n'inglés, una y bones el primeru reemplazara al llatín como llingua estendida ente la clase alta de la dómina.


El Reinu de Gran Bretaña (en inglés: Kingdom of Great Britain) foi un país allugáu en Europa Occidental qu'esistió dende l'añu 1707 al añu 1801. Foi creáu a partir de la unión de les corones d'Escocia y Inglaterra, sol Acta d'Unión de 1707 (Union Act, 1707), que fuera concebíu con fin de fundar un Estáu únicu na islla de Gran Bretaña. El nuevu parlamentu y gobiernu del reino tuvieron asientu en Westminster, en Londres. Los dos antiguos reinos compartíen el so soberanu desque en 1603, Jacobo VI d'Escocia, convirtiérase tamién en rei d'Inglaterra, sol nome de Jacobo I.

En 1707, dambes monarquíes dexaron de coesistir y surdió la Corona de Gran Bretaña. Aboliéronse los parlamentos d'Escocia y d'Inglaterra, que fueron unificaos nel parlamentu de Gran Bretaña. Parllamentarios de dambos países tomaben asientu nos sos respectivos llugares en Londres (tantu na Cámara de los Comunes como en la de los Lores), anque la representación escocesa nel órganu lexislativu yera menor, por cuenta de qu'el so población asina la yera. So los términos del Union Act, Escocia escoyía a 45 parllamentarios pa la Cámara de los Comunes y unviaba 16 a la Cámara de los Lores.

Tres l'aplacamientu de la Rebelión irlandesa de 1798, el Reinu de Gran Bretaña quedó eslleíu cola aprobación del Acta d'Unión de 1800, pol que Irlanda quedaba anexionada a la unidá política, dando orixe al Reinu Xuníu de Gran Bretaña ya Irlanda.

Estructura política[editar | editar la fonte]

Los reinos de Inglaterra y Escocia, dambos n'esistencia dende'l sieglu IX, yeren estaos independientes hasta que los actos de la unión entraron a valir en 1707. Sicasí, llegaren a una unión personal en 1603, cuando Jacobo VI d'Escocia asocedió a la so prima Isabel I d'Inglaterra como rei d'Inglaterra (col nome de Jacobo I). Esta unión de les corones na Casa de Estuardo significaba que'l conxuntu de la isla de Gran Bretaña yera gobernada agora por un solu monarca, qu'en virtú de la corona inglesa tamién gobernó sobre'l reinu d'Irlanda. Cada unu de los reinos caltuvo'l so propiu parlamentu y lleis (anque hubo un curtiu intentu d'unión mientres el interregno nel sieglu XVII).

Esta disposición camudó dramáticamente cuando'l Acta d'Unión de 1707 entró a valir, con una corona unificada de Gran Bretaña y un solu parlamentu unificáu. Sicasí, Irlanda caltúvose formalmente dixebrada hasta los actos de la Unión de 1801. El Tratáu de la Unión, a condición de que la sucesión al tronu británicu taría en conformidá cola Acta de Lliquidación Inglés, en llugar de la Llei d'Escocia de Seguridá, quedó ensin efectu. L'Acta de Lliquidación requiso que l'herederu al tronu inglés fuera un descendiente protestante de la electora Sofía de Wittelsbach, lo que provocó la sucesión de Hannover namái unos pocos años dempués de la Unión.

Reyes del Reinu de Gran Bretaña[editar | editar la fonte]

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

Reino de Gran Bretaña