Ríu San Llorienzo

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Río San Llorienzo
Saint Lawrence River - Fleuve Saint-Laurent
Llocalización alministrativa
División Flag of Canada.svg Canadá (CAN)
Flag of Canada.svg Canadá (CAN)
Flag of the United States.svg Estaos Xuníos d'América (USA)
Xeografía
Mapamapes
Grlakes lawrence map.png
Canada Quebec relief location map-conic proj.jpg

El río San Llorienzo (francés: fleuve Saint-Laurent; inglés: Saint Lawrence River; en tuscarora, Kahnawáˀkye;[1] en mohawk, Kaniatarowanenneh, que significa «gran vía navegable») ye unu de los principales ríos de Norteamérica, el colector de los Grandes Llagos que conecta col océanu Atlánticu, nel golfu de San Llorienzo. Nel so primer tramu forma la frontera natural ente Estaos Xuníos y Canadá, bordiando l'oeste de la provincia de Ontario, y depués enfusar en Quebec travesándolo totalmente. Pertenez al sistema llacustre de Lawrence.

El San Llorienzo ye un gran ríu qu'escurre poles llatitúes medies del continente. Naz nel llagu Ontario, xuntu a Kingston, pa depués pasar peles ciudaes de Brockville y Cornwall (na provincia de Ontario); y Montreal, Trois-Rivières y la ciudá de Quebec (na de Quebec). Desagua nel Atlánticu dempués de travesar l'homónimu estuariu de San Llorienzo, l'estuariu más grande del mundu, tres un percorríu de más de 3000 km (3058 km, siendo'l 2º ríu más llargu de Canadá y unu de los 25 ríos más llargos del mundu). Si fai casu omiso de les sos fontes nos Grandes Llagos, el ríu San Llorienzo, dende la salida del llagu Ontario, tien un llargor de 1197 km. El so respaldera más alloñada ye la del ríu North,[2]

El ríu forma parte del sistema fluvial del San Llorienzo, que taría formáu pola siguiente sucesión de ríos y llagos: ríu North – ríu Saint Louisllagu Cimeruríu St. Marysllagu Furónríu Sainte-Clairellagu Sainte-Claireríu Detroitllagu Erieríu Niagarallagu Ontario- río San Llorienzo – estuariu de San Llorienzo). El ríu forma parte tamién de la vía navegable de los Grandes Llagos.

La so cuenca hidrográfica —una bona parte del continente norteamericanu, qu'inclúi tola rexón de los Grandes Llagos, el mayor sistema de llagos d'agua duce del mundu y que supon casi'l 25 % de les reserves mundiales totales d'agua duce— drena una área de 1 344 200 km², de los que 839 200 km² atópase en Canadá y 505 000 km² n'Estaos Xuníos. La cuenca entiende parte de les provincies canadiense de Ontario y Quebec y de los estaos de Illinois, Indiana, Míchigan, Minnesota, Nueva York, Ohio, Pensilvania, Vermont y Wisconsin. El caudal mediu na boca ye 9.850 m³/s.[4]

Toponimia[editar | editar la fonte]

Originalmente llamáu en mohawk Kakanoaakakagaalla, el ríu foi esquizáu pol francés Jacques Cartier, que-y atribuyó'l nome de «Gran ríu de Hochelaga» (Grand fleuve de Hochelaga) y llamaba «baye sainct Laurens» a un reentrante de la Côte-Nord. Darréu, el términu San Llorienzo (Saint-Laurent) aplicóse tamién al golfu que sigue al ríu, que va ser más conocíu nel sieglu XVI como'l «gran ríu de Canadá» (Grande rivière de Canada). En 1603, Samuel de Champlain designó primero esti ríu col nome de «ríu de les Canadas» (riviere de Canadas) pero, dempués de 1604, el fundador de Quebec optó nos sos escritos y cartes por referise a él como «gran ríu del santu Lorenzo» (grande riviere de sainct Laurens). Hasta'l sieglu XVII el topónimu de «río San Llorienzo» nun consiguió finalmente sustituyir a los sos competidores.[5]

El ríu debe'l so nome a San Llorienzo, un santu cristianu que la ilesia celebra'l 10 d'agostu, día nel que Jacques Cartier saleó per primer vegada nes agües del ríu.

Xeografía[editar | editar la fonte]

El ríu San Llorienzo aniciar na desaguada del llagu Ontario, na redoma de la ciudá canadiense de Kingston (Ontario), asitiada n'orellar norte del llagu, la isla Wolfe, a metá de camín, y Vicente Cabu, Nueva York. A partir d'ende, pasa por Gananoque, Brockville, Ogdensburg, Massena, Cornwall, Montreal, Trois-Rivières y Quebec City hasta que desagua nel golfu de San Llorienzo al traviés del estuariu del San Llorienzo, el mayor estuariu del mundu.

El ríu entiende dellos llagos importantes, como'l llagu Saint-Louis, al sur de Montreal; el llagu Saint-Françoi, en Salaberry-de-Valleyfield, Quebec; y el llagu Saint-Pierre, al este de Montreal. Nes sos agües hai trés archipiélagus: les Thousand Islands (Mil Islles), una cadena d'islles próxima a Kingston (Ontario); el archipiélagu de Hochelaga, qu'inclúi la isla de Montreal y la Île Jésus (Laval) y el más pequenu, el archipiélagu de Mingan. Otres islles nel ríu son la isla d'Orleans, cerca de la ciudá de Quebec, y la isla de Anticosti, al norte de la península de Gaspesia.

El llagu Champlain y los ríos d'Ottawa, Richelieu (que naz nel llagu Champlain) y Saguenay drenan al traviés del ríu San Llorienzo.

Les marees cesen en Trois-Rivières (o la so contorna, o agües embaxo, o nel llagu Saint-Pierre) y el salín de l'agua empieza al este (ríu abajo) de la islla de Orléans: agua salao hasta Tadoussac y agua salobre hasta Cap Tourmente.

Hidroloxía y afluentes[editar | editar la fonte]

El ríu San Llorienzo tien un caudal mediu de 7543 m³/s al altor de Cornualles, en Ontario. Al altor de la ciudá de Quebec, dempués de recibir l'apurra de dellos afluentes importantes, el San Llorienzo tien un caudal mediu de 12.309 m³/s.[6]

Ente estos dos ciudaes, los principales afluentes del ríu son los siguientes:

Al este de Quebec, dellos ríos importantes, cuantimás de la Côte-Nord, desagüen nel estuariu del San Llorienzo. Ente ellos destaquen:

El caudal del ríu San Llorienzo enagües enriba del ríu Ottawa tien un perfil bien regular. Esta regularidá natural foi reforzada pol desenvolvimientu de delles estructures de retención a lo llargo del so cursu y na rexón de los Grandes Llagos. El caudal mínimu midíu mientres el períodu 1860-1972 na estación hidrolóxica de Ogdenburg, foi de 4360 m³/s, ente que'l caudal máximu foi de 8891 m³/s. El ríu Ottawa tien un réxime muncho más irregular, con importantes crecíes en primavera, y la so influencia sentir nel réxime del ríu San Llorienzo enagües embaxo del so confluencia.

Caudal mediu mensual del San Llorienzo na estación hidrolóxica de Ogdensburg, Nueva York
(en m³/s y calculáu nel períodu 1860-1972)[7]
EasyTimeline 1.90


Timeline generation failed: 6 errors found
Line 9: Period = from:0 till:<strong class="error">Error d'espresión: Operador < inesperáu</strong>

- Invalid attribute '<' ignored.

 Specify attributes as 'name:value' pair(s).



Line 9: Period = from:0 till:<strong class="error">Error d'espresión: Operador < inesperáu</strong>

- Invalid attribute 'inesperáu</strong>' ignored.

 Specify attributes as 'name:value' pair(s).



Line 9: Period = from:0 till:<strong class="error">Error d'espresión: Operador < inesperáu</strong>

- Invalid attribute '"error">Error' ignored.

 Specify attributes as 'name:value' pairs.



Line 9: Period = from:0 till:<strong class="error">Error d'espresión: Operador < inesperáu</strong>

- Invalid statement. Multiple '=' found.


Line 42: PlotData=

- PlotData invalid. No (valid) command 'Period' specified in previous lines.


Line 70: PlotData=

- PlotData invalid. No (valid) command 'Period' specified in previous lines.


Historia[editar | editar la fonte]

Formación xeolóxica ya hidrográfica[editar | editar la fonte]

El sitiu actual del valle del ríu San Llorienzo tuvo ocupáu, dende fai casi mil millones d'años, por un pandu elevada similar a l'actual pandu del Tíbet. Fai alredor de 600 millones d'años, el supercontinente Pannotia estazar en cuatro sub-continentes, Laurentia, Baltica, Sibéria y Gondwana que dieron a lluz na rexón a un vastu océanu llamáu Japeto. Coles mesmes, formáronse munchos resquiebros y fueses a lo llargo de la exa que dieron llugar a la formación del futuru San Llorienzo.

Mientres la última glaciación, llamada Wisconsin, una enorme calota glaciar, el Inlandsis laurentidien, cubría una gran parte del continente norteamericanu.[8] El xelu retiróse debíu al calentamientu global producíu ellí fai unos 12.000 años, dando pasu tres ellos nel actual valle del ríu San Llorienzo a un vastu mar interior, el mar de Champlain. Tres la elevación del continente por un fenómenu de isostasia, el mar retiróse de la mesma, dando pasu al actual ríu San Llorienzo. La fusión completa del xelu del inlandsis laurentidien, alredor de 6500 a.C., creo l'actual sistema fluvial y llacustre, el relieve hidrográficu, del ríu San Llorienzo

El ríu San Llorienzo atopar nuna zona sísmicamente activa, onde la reactivación de la falla créese que se produció a lo llargo de finales del Proterozoico hasta principios del Paleozoicu, con falles normales rellacionaes cola apertura del océanu de Japeto. Les falles na zona son rift conectaos, lo que se llama'l sistema de rift de Saint Lawrence (Saint Lawrence rift system).

El valle de San Llorienzo ye una provincia fisiográfica de la división mayor de los Apalaches, que contién el valle de Champlain y la sección fisiográfica Septentrional.[9]

Poblamientu del valle[editar | editar la fonte]

Les escavaciones arqueolóxiques dexen evaluar la presencia amerindia bordiando'l ríu hasta cerca de 9000 años antes de Cristu. El ríu, muncho primero de ser nomáu como Fleuve Saint-Laurent, foi llamáu Magtogoek, que significa «el camín que cola» polos pueblos amerindios que vivíen na rexón.[10] Per otra parte, ye probable (pero ensin pruebes concretes enagora) que tamién los navegantes viquingos percorrieren la rexón.

En 1534, el malouino Jacques Cartier tomó posesión oficialmente d'estes tierres en nome del rei Francisco I de Francia. Cartier ye xeneralmente consideráu como'l descubridor del valle del San Llorienzo.[11] Yá nel sieglu XVII, el franceses teníen el costume de nomar como río San Llorienzo al tramu enagües enriba de la ciudá de Montreal y del ríu Ottawa. El San Llorienzo sirvió como itinerariu principal pa la esploración del interior del Norteamérica.

Hestoria de la ocupación europea[editar | editar la fonte]

Mapa de 1543 amosando los descubrimientos de Cartier
Ruta del segundu viaxe de Cartier

L'estuariu de San Llorienzo recibió la visita de munchos navegantes (como John Cabot y Jacques Cartier) y polos pescadores vascos pocu dempués del descubrimientu d'América (o seique inclusive antes). Pero'l primer esplorador européu conocíu que saleó la parte interior del San Llorienzo foi Jacques Cartier, mientres el so segundu viaxe a Canadá en 1535, cola ayuda de los dos fíos del xefe iroqués Donnacona. Al llegar al estuariu de San Lawrence na festividá de San Llorienzo, Cartier llamar Golfu de San Llorienzo.[12] La tierra a lo llargo del ríu taba habitada nesi momentu polos pueblos Iroqueses del San Llorienzo. El ríu San Llorienzo ta en parte nos EE.XX. y como tal, ye'l sestu topónimu superviviente européu más antiguu d'esi país.[13]

Hasta principios de 1600, el franceses utilizaron el nome de Rivière du Canada pa designar el ríu San Llorienzo enagües enriba de Montreal y el de ríu Ottawa dempués de Montreal. El ríu San Llorienzo sirvió como la principal vía pa la esploración europea de l'América del Norte interior, en primer llugar pol pioneru esplorador francés Samuel de Champlain.

El control del ríu yera crucial pa la estratexa británica pa prindar la Nueva Francia nos Guerra de los Siete Años. Dempués de prindar Louisbourg en 1758, el ingleses salearon ríu arriba hasta Quebec l'añu siguiente, gracies a les cartes ellaboraes por James Cook. Les tropes britániques fueron tresportaos al traviés del ríu San Llorienzo p'atacar la ciudá dende l'oeste, lo cual fixeron con ésitu na Batalla de les Enllanaes de Abraham.

Por cuenta de los rabiones casi intransitables llamaos Lachine Rapids, el San Llorienzo yera navegable de manera continua namái hasta Montreal. El canal de Lachine, inauguráu en 1825, foi'l primeru que dexó que los barcos pudieron pasar los rabiones. Un ampliu sistema de canales y esclusas, conocíu como la vía marítima del San Llorienzo (Saint Lawrence Seaway), inauguróse oficialmente'l 26 de xunu de 1959 pola reina Isabel II (en representación de Canadá), y el presidente Dwight D. Eisenhower (en representación de los Estaos Xuníos). La vía marítima dexa agora'l pasu de barcos oceánicos hasta'l Llagu Cimeru.

Mientres la Segunda Guerra Mundial, la batalla del San Llorienzo arreyó un númberu d'acciones de submarinos y anti-submarinos a lo llargo del cursu baxu del San Llorienzo y de too el golfu de San Llorienzo, el estrechu de Belle Isle y el estrechu de Cabot, dende mayu a ochobre de 1942, en septiembre de 1943 y nuevamente n'ochobre y payares de 1944. Mientres esti tiempu, submarinos alemanes fundieron tres buques de guerra canadienses según gran númberu de mercantes.

A finales de 1970, el ríu foi oxetu d'una esitosa campaña ecoloxista llamada "Save the River" o "Protéger -y fleuve" («protexer el ríu»), originalmente en respuesta a los planes de desenvolvimientu previstos pol Cuerpu d'Inxenieros del Exércitu de los Estaos Xuníos. La campaña foi entamada, ente otros, por Abbie Hoffman, más conocíu sol seudónimu de Barry Freed.

Contaminación[editar | editar la fonte]

El ríu San Llorienzo escurre nuna rexón densamente pobladasobremanera ríu arriba de la ciudá de Quebec. L'agricultura, la urbanización y la industrialización imponen al ríu una presión constante. Nos postreros 20 años, esfuerzos considerables amenorgaron drásticamente la contaminación de los cursos d'agua tanto que los baños yá son posibles la mayor parte del tiempu enagües enriba de la zona oriental de Montreal, y agües embaxo del llagu Saint-Pierre. La salú del ríu sigue siendo fráxil y queda entá enforma por faer, especialmente en relación a los metales pesaos arramaos nel ríu, que siguen afectando a la fráxil salú de la población de beluga de la boca del ríu Saguenay.[14]

Saléu[editar | editar la fonte]

Puertu marítimu de Gros-Cacouna, cerca del Rivière-du-Loup, sobre l'estuariu del San Llorienzo
El San Llorienzo cerca de Alexandria Bay

El ríu San Llorienzo ye una les principales víes naturales de penetración escontra l'interior del continente norteamericanu. Por esta razón, el saléu nel so cursu convirtióse rápido nuna tema tan importante. Nel so estáu natural, el ríu nun dexaba'l saléu de buques de saléu oceánicu más qu'hasta la ciudá de Quebec. Inclusive los barcos más pequenos nun podíen, nuna fase previa, remontar más allá de Montreal escontra los Grandes Llagos, por cuenta de la importante barrera de la conocida zona de rabiones de Lachine Rapids. Dende 1700, empezar a trabayar p'ameyorar el tresporte nel ríu San Llorienzo por aciu la creación d'una canal que contornease los rabiones de Lachine, pero eses obres nunca se terminaron.

El saléu comercial nel ríu non pudo desenvolvese hasta la construcción del canal de Lachine, en 1825, y el posterior dragáu del tramu ente Montreal y Quebec, a partir de 1851. Estos trabayos dexaron que Montreal consolidárase como metrópoli industrial de Canadá, al traviés de la so puertu. La canal de Lachine, d'un llargor de 13,6 km, tenía una fondura orixinal de namái 1,5 m y cuntaba con seis esclusas. Foi ampliáu y afondáu en delles ocasiones hasta que foi reemplazáu en 1959 pola vía navegable de los Grandes Llagos, que conecta Montreal colos Grandes Llagos por aciu una canal d'agües fondes de 8,2 m de caláu mínimu. Na sección ente Quebec y Montreal, la canal de saléu asitiáu nel centru del ríu San Llorienzo foi afondáu y ampliáu delles vegaes:[15]

Añu Fondura mínima de la canal Anchor mínimo de la canal
1851 4,2 m 45 m
1854 4,9 m 45 m
1865 6,1 m 90 m
1882 7,6 m 90 m
1888 8,4 m 90 m
1907 9,1 m 140 m
1952 10,7 m 150 m
1970 10,7 m 245 m
1992 11 m 230 m
1999 11,3 m 230 m

En 2005, el tráficu nes víes navegables de los Grandes Llagos y del San Llorienzo algamó los 255 millones de tonelaes partíes de la siguiente manera:[16]

  • 105 Mt transbordadas nos puertos de Quebec;
  • 11,2 Mt en tránsitu pel ríu San Llorienzo (movimientos directos ente los puertos de los Grandes Llagos y el restu del mundu, ensin transbordos nos puertos de Quebec);
  • 9,5 Mt intercambiaes nos Grandes Llagos ente puertos de Ontario;
  • 43,3 Mt intercambiaes nos Grandes Llagos ente Ontario y los EE.XX.;
  • 87,3 Mt intercambiaes nos Grandes Llagos ente Estaos Xuníos.

Tráficu marítimu atribuyible a los puertos de Quebec sobre'l ríu San Llorienzo[editar | editar la fonte]

Nel añu 2005, 105 millones de tonelaes de carga fueron transbordadas nos puertos del San Llorienzo asitiaos na provincia de Quebec. Esti tonelaxe camudó pocu dende 1995, anque'l patrones del comerciu (naturaleza, orixe y destín de les cargues trataes) si qu'evolucionaron enforma mientres esi períodu. Eses 105 Mt distribuyir de la siguiente manera:[16]

  • 34,9 Mt intercambiaes con Europa;
  • 10,9 Mt intercambiaes con Ontario
  • 2,8 Mt intercambiaes coles provincies marítimes;
  • 17,2 Mt intercambiaes colos EE.XX. (de los cualos 8,6 Mt colos puertos de los Grandes Llagos)
  • 10,8 Mt intercambiaes con África;
  • 9,7 Mt intercambiaes con América llatina;
  • 8,7 Mt intercambiaes con Asia;
  • 2,4 Mt intercambiaes con Oceanía;
  • 7,1 Mt intercambiaes ente los puertos de Quebec.

Los principales puertos en Quebec nel ríu San Llorienzo son los siguientes:[16]

Los pilotos del San Llorienzo[editar | editar la fonte]

A pesar de les ayudes al saléu que fueron enllantaes a lo llargo de les sos veres y de la tecnoloxía moderna (GPS, radar, etc.) el ríu San Llorienzo sigue siendo unu de les canales más peligroses del mundu: les marees pueden entepasar de seis metros, les corrientes son fuertes y multidireccionales, los baxos son numberosos y la visibilidá ta llindada de cutiu de manera tan importante, sobremanera pel hibiernu, cuando'l xelu amonta entá más los peligros.[17] Por ello, ente -yos Escoumins y Montreal, los barcos comerciales de más de 100 pies de llongura que circulen nel San Llorienzo necesariamente tienen de ser empuestos por pilotos con llicencia pa garantizar la seguridá y protexer los ecosistemes fluviales y marinos.[18]

Cada pilotu del San Llorienzo ta capacitáu pa salear por una de los trés secciones de pilotaje del ríu: -yos Escoumins – Ciudá de Quebec, Quebec – Trois-Rivières y ente Trois-Rivières et Montréal.

Hestoria del pilotaje nel ríu[editar | editar la fonte]

Los primeros esploradores afayaron rápido les estorbises principales que faíen tan difícil el saléu natural nel ríu San Llorienzo a lo llargo del so cursu. Foi de cutiu arriesgando les sos vides la manera en que los primeres navegantes se aventuron nel Golfu, depués l'estuariu y finalmente el ríu.

Na dómina de la Nueva Francia, anque se dibuxaron cartes bastante detallaes que podíen ayudar a'l capitanes, el franceses negar a aplicar ayudes al saléu como faros o boyes, yá que podríen sirvir a'l ingleses mientres una hipotética invasión pel ríu. Tuvieron qu'atopar una solución pa protexer a los buques y les tripulaciones que s'enfusaben nel San Llorienzo y pollo, el gobiernu de la Nueva Francia, recurrió a pilotos esperimentaos, que conocíen toles trampes del ríu, pa emponer el saléu. El primer pilotu del rei foi nomáu alredor de 1640, Abraham Martin, l'home que dio'l so nome a les Enllanaes de Abraham en Quebec. En 1671, el Colexu de los Xesuites de Québec ufiertó'l primer cursu pa entrenar a pilotos especializaos nel saléu marítimu nel ríu San Llorienzo. Dempués de la conquista inglesa, el gobiernu colonial caltuvo la obligación de confiar el cuidu de los buques a los prácticos marítimos.[19]

En 1805, el Parlamentu de la Baxa Canadá estableció una corporación pública, la Casa de la Trinidá (Maison de la Trinité) de Quebec, cola responsabilidá d'ameyorar la eficacia y la seguridá del saléu por aciu la instalación de boyes, balices y faros. El primer faru nel ríu San Llorienzo foi construyíu en 1809 na Isla Verde, a lo llargo de Tadoussac. Foi siguíu por delles más y en 1867, 23 faros emponíen los buques dende l'estuariu del ríu hasta Quebec. Munchos d'ellos inda esisten. La Casa de la Trinidá tamién tenía autoridá pa la regulación del pilotaje, de los pilotos y sobre la formación de los sos aprendices.

Dende 1860, l'adhesión de tolos pilotos a una corporación reconocida foi obligatoria. La Corporación de pilotos de San Llorienzo Central (Corporation deas pilotes du Saint-Laurent central ) y la Corporación de pilotos del baxu San Llorienzo (Corporation deas Pilotes du Bas Saint-Laurent) reagrupen los 200 pilotos que saleen ente Quebec y Montreal, la primera y ente -yos Escoumins y Quebec, la segunda.

Fauna[editar | editar la fonte]

El ríu San Llorienzo ye'l llar de munchos cetáceos, ente otros la ballena azul, la ballena d'aleta o ballena común y la beluga, que queden alimentándose na boca del ricu Saguenay.

Multiplicáronse les carpas importaes d'Europa, que nel San Llorienzo son una de les poblaciones actuales más grandes del mundu[20] con exemplares pesaos d'hasta 25 kg.[21][22] En septiembre de 2011 van llevase a cabu los campeonatos del mundu de la pesca de la carpa.[23]

Ente la fauna de pexes nativos hai especies como la llamprea de mar, lucio trompudo (Lepisosteus osseus), Amia calva, pez Ojo de lluna, alosa-Herring, sardina de llagu (Coregonus artedii), corégono de llagu (Coregonus clupeaformis), trucha arco iris, trucha café (Salmu trutta fario), trucha de llagu (Salvelinus namaycush), trucha de regueru (Salvelinus fontinalis), eperlanos (Osmeridae), mudminnow (Umbra limi), lucio, muskellunge almizclada (Esox masquinongy), caballeru cobrizu (Moxostoma hubbsi), matalote blancu (Catostomus commersoni), colos correspondientes carpita dorada o sardinilla de quilla (Notemigonus crysoleucas), carpa de regueru (Semotilus atromaculatus), carpa del norte colorada (Phoxinus eos), Blackchin Shiner (Notropis Heterodon), pez gato americanu (Ictalurus punctatus) o nanu bagre (Ictalurus nebulosus), anguila americana (Anguilla rostrata), Lota, killifish rayáu (Fundulus diaphanus), espinosos, trucha perca, perca blanca (Morone americana), róbalo de boca pequena (Micropterus dolomieui), perca americana (Micropterus salmoides), perca sol (Lepomis gibbosus), perca de roca (Ambloplites rupestris), pomoxis negru (Pomoxis nigromaculatus), sander americanu (Stizostedion vítreu), corvina d'agua duce (Aplodinotus grunniens), etc.[24]

El ríu na cultura[editar | editar la fonte]

El ríu San Llorienzo atopar nel corazón de munches noveles que traten o se desenvuelven en Quebec (como na novela Kamouraska, de Anne Hébert, o en L'avalée deas avalés, de Réjean Duchame), en poemes (nes obres de Pierre Morency y Bernard Pozier) o cantares (como en Suzanne, de Leonard Cohen o L'oubli, de Rivard Michel). El ríu tamién foi retratáu en munches obres pictóriquessobremanera polos artistes integrantes del Grupu de los Siete. Amás, el ríu ye'l namesake (homónimu) del Saint-Laurent Herald na Canadian Heraldic Authority (Autoridá Heráldica de Canadá).

En 1980, Jacques Cousteau viaxó a Canadá pa realizar dos películes sobre'l ríu San Llorienzo y los Grandes Llagos, Cries from the Deep `[Los berros de les fondures] y SSt. Lawrence: Stairway to the Sía.[25]

El San Llorienzo ente la ciudá de Quebec (izqda.) y Lévis (dcha.) (La isla de Orléans ta más tras, nel centru).

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Notes[editar | editar la fonte]

  1. Rudes, B. Tuscarora English Dictionary Toronto: University of Toronto Press, 1999
  2. «Saint Lawrence River and Seaway». Encyclopedia Britannica. Consultáu'l 7 de setiembre de 2009.
  3. «Saint Lawrence». MSN Encarta. Archiváu dende l'orixinal, el 6 de xunetu de 2008. Consultáu'l 7 de setiembre de 2009.
  4. Error de cita: Etiqueta <ref> non válida; nun se conseñó testu pa les referencies nomaes Atles
  5. Commission de toponymie du Québec
  6. Environnement Canada - -yos débits du Saint-Laurent et de ses principaux affluents
  7. -y fleuve Saint-Laurent à Ogdensburg, N.Y.
  8. Environnement Canada - Portrait de la biodiversité du Saint-Laurent
  9. «Physiographic divisions of the conterminous O. S.». O.S. Geological Survey. Consultáu'l 6 d'avientu de 2007.
  10. -y musée deas histoires oubliées - -y canal de Soulanges
  11. Article Jacques Cartier, Dictionnaire biographique du Canada en ligne, lire en ligne
  12. William Henry Johnson, French Pathfinders in North America (Project Gutenberg)
  13. The Spanish names Florida, Dry Tortúes, Cape Canaveral, Appalachian, and California appeared earlier.....From Spanish historien Antonio d'Herrera y Tordesillas's accounts, published in 1601 -- Stewart (1945). Names on the Land: A Historical Account of Presta-Naming in the United States. Nuevu York: Random House, 11–17, 29.
  14. Développements durables, environnements et parcs : -y Saint-Laurent
  15. Environnement Canada, -y Saint-Laurent : porte d'entrée du continent Nord-Américain
  16. 16,0 16,1 16,2 MTQ, -y transport de marchandises sur -y Saint-Laurent depuis 1995
  17. Association deas pilotes maritimes du Canada
  18. Sciencepresse, Pilótes-yos du Saint-Laurent
  19. Corporation deas pilotes du Bas-Saint-Laurent
  20. BLINKER, Nr. 2, Februar 2006: Parry Vermeulen, Andere Dimensionen, Jahr Top Verlag, Hamburg, S. 60
  21. http://www.canadiancarpclub.on.ca/
  22. https://web.archive.org/web/20100525110853/http://www.saintlawrenceexperience.com/
  23. http://www.carptournamentseries.com/news/?page_id=914
  24. http://redpath-museum.mcgill.ca/Qbp/fish/fish-y.html
  25. «When Cousteau Came to Canada». NFB.ca. National Filme Board of Canada (2009). Consultáu'l 25 d'ochobre de 2009.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]


Río San Lorenzo