Pimientu choriceru

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Pimientos choriceros colgaos nel esterior d'una casa.

El pimientu choriceru ye una variedá del pimientu coloráu (una variante de la especie Capsicum annuum, procedente d'América) que se suel ensugar al aire en riestres por que se caltenga meyor. Na cocina emplégase solo la magaya hidratada del mesmu, siendo tan popular na cocina española que nun ye raru atopalo comercializáu envasáu en botes de cristal.

Usos culinarios[editar | editar la fonte]

Ye bien frecuente ver nes cocines tradicionales españoles colgáu esti tipu de pimientu. L'ensugáu a que se somete dexa una mayor duración y disponibilidá pal so consumu. Suelse hidratar hores antes d'emplegase y d'él solo estraye la magaya (carne del pimientu) que tien aspeutu de pasta de color coloráu bien intensu (paecíu al pimentón del chorizu) y que se va emplegar en diversos guisos, apurriéndo-y un sabor carauterísticu.[1] Suel ser bien versátil y emplégase frecuentemente en guisos de pexe, verdura, carnes, etcétera. Emplégase tamién na ellaboración d'embutíos.

Platos[editar | editar la fonte]

  • Ye al pie de la cebolla l'ingrediente principal del mueyu vizcaín, base del bacaláu a la vizcaina, y del marmitako.
  • Úsase nel sukalki, un guisáu de carne.
  • Ye un ingrediente básicu de les pataques a la rioxana.

Conseyos[editar | editar la fonte]

Nun tien d'intercambiase nes recetes la ñora pol pimientu choriceru, pos los sabores son bien distintos y les resultancies del platu pueden ser bien desagradables ya inesperaes.[2] La ñora, anque ye un pimientu que s'ensuga tamién al sol, estrémase claramente del pimientu choriceru en qu'ésti postreru ye más allargáu, ente que la primera ye casi redonda y duce.

Ver tamién[editar | editar la fonte]

  • Ñora
  • Conserva de pimientos

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Letamendia, Francisco; Coulon, Christian (2000). Cocinas del mundo: la política en la mesa. Fundamentos, 51. ISBN 9788424508784.
  2. Nuez Viñals, Francisco; Gil Ortega, Ramiro; Costa García, Joaquín (1996). El cultivo de pimientos, chiles y ajíes. Mundi-Prensa, 332–333. ISBN 9788471146090.