Pierre Trudeau

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar
Pierre Trudeau
Pierre Trudeau

20 d'abril de 1968 – 4 de xunu de 1979
Predecesor Lester B. Pearson
Socesor Joe Clark
Predecesor Joe Clark
Socesor John Napier Turner

Predecesor Joe Clark
Socesor Joe Clark

Predecesor Lester B. Pearson
Socesor John Turner

Datos personales
Nacimientu 18 d'ochobre de 1919
Montreal, Plantía:Xeodatos Quebec Quebec, Flag of Canada.svg Canadá
Fallecimientu 28 de setiembre de 2000, 80 años
Partíu Lliberal
Pareya Margaret Trudeau
Fíos Justin, Alexandre, Michel, Sarah.
Ocupación Políticu, abogáu, escritor, profesor
Relixón Católicu
Robla Robla de Pierre Trudeau

Joseph Philippe Pierre Yves Elliott Trudeau (Montreal (Quebec), 18 d'ochobre de 1919 – idem, 28 de setiembre de 2000), usualmente conocíu como Pierre Trudeau o Pierre Elliott Trudeau, foi un políticu canadiense, decimoquintu Primer Ministru de Canadá. Exerció'l cargu ente 1968 y 1979, foi reelexíu en 1980 y en 1984 arrenunció al so cargu. Trudeau lideró la idea d'una nación xunida por un Gobiernu central fuerte col francés y l'inglés como llingües oficiales. Ta consideráu como'l refundador del Canadá modernu qu'asumió'l federalismu, el billingüismu y el multiculturalismo como señes d'identidá.[1] Inclusive los sos adversarios políticos reconocieron una fonda almiración pola so figura.[2] Como escritor publicó'l so primer llibru en 1956. Foi despidíu nun multitudinariu funeral al qu'asistieron personalidaes de relevancia mundial. El Aeropuertu Internacional de Dorval se rebautizó col so nome nel so honor el 1 de xineru de 2004.

Biografía[editar | editar la fonte]

Nacíu'l 18 d'ochobre de 1919 na ciudá de Montreal (Provincia de Quebec) nel senu d'una familia adinerada, de madre escocesa (Grace Elliott) y padre francés (Charles-Émile Trudeau) educar nes escueles más prestixoses del mundu, incluyíu Harvard.[2]

Probablemente poder calificar como'l Primer Ministru más popular y polémicu na hestoria del país. Una vegada nel cargu fixo responsable del establecimientu como oficial de los idiomes francés ya inglés, creó la lexislación de la Carta Canadiense de los Derechos y les Llibertaes, que establez la Igualdá de Derechos, qu'implica que tolos ciudadanos tienen "Derechu a la protección y beneficiu de la llei ensin discriminación dalguna seya por orixe, color, raza, sexu, edá o discapacidá mental o física". Esta carta tamién inclúi la llibertá d'espresión y de prensa.

El documentu establez na sección 27 que "Esta Carta tendrá d'interpretase d'una manera consistente cola preservación y meyora del patrimoniu multicultural de los Canadienses."

Tamién tuvo enforma que ver na repatriación dende Inglaterra de la Constitución de 1867, la British North America Act, terminando d'esta forma colos últimos llazos coloniales con dichu país. Tamién foi quien estableció l'actual Constitución de Canadá, dictada sol so últimu gobiernu en 1982.

Carrera política[editar | editar la fonte]

Al terminar los sos estudios percorrió Europa mientres dellos años y en 1943 tornó a Canadá y empezó a trabayar como abogáu. Tamién tornó a la Universidá de Quebec como profesor axuntu, mientres establecía los sos primeros contactos políticos como funcionariu na Secretaría del Gabinete de Ottawa, acabó siendo'l principal asesor en cuestiones de Derechu Llaboral y de Llibertaes Civiles.

En 1961 foi nomáu catedráticu axuntu de la Facultá de Derechu de la Universidá de Montreal, na que tuvo hasta 1965. Nesi mesmu añu presentar a les elecciones parlamentaries pol Partíu Lliberal y foi escoyíu diputáu per primer vegada.

Un añu más tarde foi escoyíu secretariu parllamentariu del Primer Ministru Lester Pearson, cuidao que desempeñó hasta abril de 1967 cuando foi nomáu ministru de Xusticia y procurador xeneral de Canadá, cargos que desempeñó hasta 1968. Na so etapa como ministru de Xusticia practicó reformes lliberales en terrenes como l'albuertu y l'homosexualidá.[2]

En 1968 ganó les elecciones y foi nomáu primer ministru en sucesión de Lester Pearson. Mientres esti mandatu destacar ente otres midíes, el decretu d'estáu de guerra ante diversos actos de terrorismu, ente los que s'inclúi l'asesinatu del ministru de trabayu Laporte.

En 1972 establecióse un gobiernu minoritariu que lu reelixó como primer ministru; mientres esti periodu tuvo'l sofitu de los socialdemócrates del NDP. Anque'l 9 de mayu de 1974 perdió una moción de censura, el 8 de xunu del mesmu añu foi nuevamente reelexíu con mayoría absoluta nes elecciones lexislatives.

En 1978 decretó l'embargu a Cuba, que caltúvose hasta'l branu de 1993, al tener conocencia de la presencia militar cubana en Angola. En 1979 ganar el conservadores con Joe Clark al frente, lo que lo tresformó nel líder de la oposición. El nuevu gobiernu duró 8 meses, y Pierre foi reelexíu per cuarta vegada'l 18 de febreru de 1980.

Firme defensor del federalismu, tenía una visión de Canadá como daqué más qu'una simple suma de territorios independientes, lo que según dellos analistes supunxo un severu frenu a les aspiraciones separatistes de rexones como Quebec. En 1980, con una apasionada campaña en contra del separatismu, consiguió que nun referéndum plantegáu en Quebec sobre la cuestión, la propuesta fuera ganada por un 60% de los votos.[2]

En 1982 promovio la firma de la Carta Magna en (nun foi roblada por Quebec). Mientres esti mandatu la so popularidá tocó fondu, llegando al 23%, lo más baxo dende la Segunda Guerra Mundial pa un Primer Ministru canadiense, fechu que lo fixo dimitir del so partíu, y más tarde del so cargu en 1984.


Últimos años de vida[editar | editar la fonte]

Nos últimos dieciséis años d'el so vida destáquense los siguientes fechos:

  • foi miembru del Conseyu d'Interacción, grupu d'ex gobernantes de diversos países formáu col propósitu d'analizar los problemes económicos, estratéxicos y ecolóxicos mundiales.
  • foi miembru del Conseyu de xefes de Gobiernu Llibremente Escoyíos, ente los que se destacar la presencia del ex presidente norteamericanu Jimmy Carter.
  • en 1992 intervieno na conferencia añal d'ex xefes d'Estáu y de Gobiernu, en Berlín y na conferencia sobre América Llatina del BID, en México.
  • manifestóse ante distintu comicios canadienses. Fixo una campaña en contra del referéndum sobre la secesión de Quebec n'ochobre de 1992, alegando qu'esto provocaría un caos que llevaría a la desintegración del país.
  • en 1993 realizó una campaña en contra del entós acabante crear Bloc québécois, de corte independentista, na que sostenía qu'el so ascensu al poder sería una amenaza pa Canadá.
  • foi miembru del xuráu del Premiu de Fomentu de la Paz de la Unesco.

Publicaciones[editar | editar la fonte]

  • "La fuelga del amiantu" (1956)
  • "La dualidá canadiense" (1960)
  • "Dos inocentes na China Colorada" (1961)
  • "El federalismu y los canadienses franceses" (1968)
  • "Respuestes" (1968).

Vida personal[editar | editar la fonte]

Margaret Trudeau (la tercera de la esquierda) na Casa Blanca en 1977 col so home Pierre, Jimmy Carter y Rosalynn Carter.

El 4 de marzu de 1971 cásase con Margaret Sinclair nuna ceremonia secreta nel norte de Vancouver. Conociérense en Tahití en 1968 cuando ella tenía 18 años, 29 años menos qu'él. Formaron una de les pareyes con más impactu social hasta la so separación en 1977. Tuvieron tres fíos. Divorciáronse oficialmente en 1984.[3] Sufrió un golpe vital en 1998 cola muerte del so fíu pequeñu Michel, de 23 años, nun ábanu mientres practicaba alpinismu. El so fíu mayor, Justin Trudeau siguió los sos pasos na política[1] y el medianu, Alexandre Trudeau ye cineasta y periodista.[4]


Predecesor:
Lester Pearson
Primer Ministru de Canadá
Escudu de Canadá

19681979
Socesor:
Joe Clark


Predecesor:
Joe Clark
Primer Ministru de Canadá
Escudu de Canadá

19801984
Socesor:
John Napier Turner

Referencies[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]





Pierre Trudeau