Phaethornis striigularis

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Phaethornis striigularis
Commons-emblem-notice.svg
 

Infobox animalia.png

Phaethornis striigularis
Phaethornis striigularis.jpg
Estáu de caltenimientu
Preocupación menor (LC)
Esmolición menor (IUCN 3.1)
Clasificación científica
Reinu: Animalia
Filu: Chordata
Clas: Aves
(ensin clasif.): Cypselomorphae
Orde: Apodiformes
Familia: Trochilidae
Subfamilia: Phaethornithinae
Xéneru: Phaethornis
Especie: P. striigularis
Gould, 1854
[editar datos en Wikidata]

L'Ermitañu Golirrayado (Phaethornis striigularis ) ye una especie de colibrí d'América Central y del noroeste d'América del Sur. Polo xeneral, ye abondo común y considérase d'esmolición menor (oficialmente embrivíu como LC, n'inglés: Least Concern) por BirdLife International.

Descripción y sistemática[editar | editar la fonte]

Con un llargor total de 3½-4 en (9-10 cm) y un pesu de 2-3 gramos, ta ente les especies d'ermitaños más pequeños. Les cobertoras de nales, el mantu, la nuca y la corona son de color verde tornasol pálidu; la rabadilla ye acoloratáu maciu, el banduyu y les ijadas son beige, y les partes centrales inferiores y el gargüelu son de color gris-marrón, ésta última con pequeños llurdios escuros que de cutiu son pálides y difíciles de ver. La cara tien un cantu coritu, como una "mázcara de bandíos", percima de les ceyes de color blancu-beige y per debaxo de la mexella del mesmu color. Les plumes de vuelu y la cola son corites, ésta última con punta de color ablancazáu a ocráceo dependiendo de la subespecie en cuestión. Como na mayoría d'otros ermitaños, tien un picu llargu y curvado. La metá basal del quexal inferior ye de color mariellu, pero d'otra manera toa'l picu ye negru.

Los sexos son práuticamente idénticos. Los mozos al paecer tienen toa'l llombu de color acoloratáu maciu.[1]

El machu tien un cantar que ye bien aguda, chirriante, monótona y escúchase con facilidá. La so estructura esacta varia nel rangu de la especie.

L'Ermitañu Golirrayado usualmente, xuntu con dellos ermitaños pequeños, foi consideráu una subespecie del pequeñu Ermitañu (longuemareus p.), pero los datos morfolóxicos suxuren que pue tar más cerca del Ermitañu de Cazu Gris (P. griseolaris). Anguaño, la mayoría, si non toos, los principales espertos acepten la división (n'inglés: SACC, la llista de verificación Clements, la llista de verificación Howard & Moore; ente otres). Suxurióse que'l principal taxón saturatus d'América Central, que típicamente considerar una subespecie de P. striigularis, puede merecer ser clasificáu como especie, y nesi casu convertiríase nel Ermitañu Boucard (P. saturatus). El taxón adolphi ye consideráu un sinónimu de saturatus pola mayoría de los espertos.

Distribución y ecoloxía[editar | editar la fonte]

Esto asocede nel sur de Méxicu (norte-esti d'Oaxaca y el sur de Veracruz hasta'l sur esti de Quintana Roo ), Belice, el nordés de Guatemala, el norte y l'este d'Hondures, Nicaragua, Costa Rica, Panamá, nel oeste, centru y norte de Colombia (principalmente tierres baxes del Pacíficu y la rexón del ríu Madalena ), l'oeste d'Ecuador (al sur d'El Oru ) y el nordés de Venezuela (dambes aguaes de los Andes y los montes del norte). Hasta onde sabemos, esencialmente ye una especie residente pero dalgunu movimientos locales pueden producise.

Esti colibrí atopar nuna amplia gama de hábitats montiegos, por casu, les selves, montes, escamplaes, carbes y xardinos; xeneralmente en rexones húmedes, pero a nivel llocal tamién en rexones seques, hábitats caducifolios (por casu n'Ecuador). Principalmente atopaes en tierres baxes y llombes, yá que foi rexistráu con calter escepcional hasta una altitú de 5900 pies (1800 m) sobre'l nivel del mar.

L'Ermitañu Golirrayado alimentar del néctar de les flores al traviés de la trampa de revestimiento. Tamién se reparó furando la base de les flores pa llograr néctar que d'otra manera taríen fora del so algame; dacuando comen pequeños inseutos. De normal esta especie busca alimentu bien poco, namái dacuando.

Ye esencialmente solitariu pero los machos formen leks onde canten p'atraer a les femes. El nial, una pequeña taza con una "cola" colgante per debaxo d'ella, consiste de materiales de plantes xuntaes por teles d'araña. Los dos güevos que son guaraos na so totalidá pola fema, eclosionen dempués de 15 o 16 díes. El momentu esactu de reproducción varia dependiendo de la rexón. N'Ecuador por casu, un nuevu paxarín reparar a principios de marzu.

Notes[editar | editar la fonte]

  1. Cisneros-Heredia (2006)

Referencies[editar | editar la fonte]

Enllaces[editar | editar la fonte]