Partíu Popular Européu

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar

Plantía:Otros usos Partíu Popular (desambiguación)

Fundador/a/es Alcide De Gasperi
Presidente Joseph Daul
Secretaría xeneral Antonio López-Istúriz White
Voceru Bandera d'Alemaña Manfred Weber
Fundación 8 de xunetu de 1976
See Rexón de Bruxeles-Capital
Estáu Plantía:Unión Europea [nota 1]
Ideoloxía política democracia cristiana, conservadurismo liberal y Conservadurismu
Posición nel espectru Centroderecha
Organización de mocedá Mocedaes del Partíu Popular Européu
Afiliación internacional Unión Internacional Demócrata
Internacional Demócrata de Centru
Afiliación europea Movimento europeo internazionale
Páxina web www.epp.eu/
Cambiar los datos en Wikidata

El Partíu Popular Européu (en inglés European People's Party, embrivíu EPP) ye un partíu políticu européu de centroderecha y proeuropeo. Foi fundáu en 1976 por partíos demócrata-cristianos, pero darréu amplió la so composición pa incluyir a conservadores y otres perspectives del centroderecha.[1][2]

El PPE ye'l principal partíu de la Unión Europea (UE), con más de 200 diputaos nel Parlamentu Européu, toos ellos presentes nel Grupu del Partíu Popular Européu. Amás cunta con 14 miembros de la Comisión Europea, incluyíu'l presidente Jean-Claude Juncker, y 7 nel Conseyu Européu, amás del so presidente.[3][4][5]

Con 75 partíos partíos en 40 países de Europa, controla 10 estaos de too el continente y cuenta col mayor grupu de la Asamblea Parlamentaria del Conseyu d'Europa, con más de 190 miembros nel Grupu del Partíu Popular Européu.[6][7]

El PPE inclúi partíos tan importantes como la Unión Demócrata Cristiana de Alemaña, Los Republicanos de Francia o'l Partíu Popular d'España, y cuenta con miembros en tolos estaos miembros de la Unión Europea salvo'l Reinu Xuníu.[8]

Hestoria[editar | editar la fonte]

Según la páxina web, el Partíu Popular Européu «ye la familia política del centru derecha, que les sos raigaños fundir no fondo de la hestoria y la civilización del continente européu y que foi pioneru nel proyectu européu dende la so creación».[9]

Oríxenes[editar | editar la fonte]

D'esquierda a derecha: Lleo Tindemans, Piet Bukman y Jacques Santer; expresidentes del Partíu Popular Européu.

El partíu foi formalmente fundáu en Luxemburgu el 8 de xunetu de 1976 polos partíos alemanes Unión Demócrata Cristiana y Unión Social Cristiana de Baviera, polos belgues Cristianu Demócrata y Flamencu y Centru Democráticu Humanista, el irlandés Fine Gael, el italianu Democracia Cristiana (anguaño disueltu), el luxemburgués Partíu Popular Social Cristianu y los holandeses Partíu Popular Católicu, Unión Cristiana Hestórica y Partíu Antirevolucionario, anguaño integraos na Llamada Demócrata Cristiana.[10]

Sicasí, munches asociaciones polítiques de centro-derecha yá esistíen aquel día y pueden ser vistes como predecesores del Partíu Popular Européu. L'exemplu más claru son los Nuevos Equipos Internacionales de 1947, tresformáu en 1965 na Unión Europea de Demócrates Cristianos, que de la mesma baxa del Secretariáu Permanente de los partíos d'inspiración social-cristiana, fundáu en 1925 pol italianu Luigi Sturzo y el francés Georges Bidault.[11] Tamién esistía'l Grupu demócrata-cristianu nel Parlamentu Européu, qu'hasta 1979 escoyer nos distintos parlamentos de los Estaos miembru de la Comunidá Europea.[12]

Magar, los entamos nun fueron senciellos, una y bones los partíos alemanes apostaben pola apertura del PPE a conservadores y lliberales pa evitar qu'el Parlamentu Européu fuera controláu polos socialista, pero atoparon la oposición de la mayoría de los partíos. Esto dio como resultáu la creación de la Unión Demócrata Europea, con partíos de Austria, Portugal, Reinu Xuníu, Suecia o Grecia, amás d'el alemanes del PPE, qu'establecieron una doble militancia europea.[10]

Les primeres elecciones del Parlamentu Européu[editar | editar la fonte]

Wilfried Martens, presidente del Partíu Popular Européu de 1990 hasta 2013.

En 1979 celebráronse les primeres elecciones directes pa escoyer el Parlamentu Européu, llogrando'l Partíu Popular Européu 107 de los 410 escaños en disputa, aumentando a 117 de 434 tres la entrada de Grecia na Comunidá Europea. Estes elecciones fueron ganaes pola confederación de partíos socialista que llograron 113 escaños.[13]

Nel V Congresu, celebráu en 1984 na ciudá italiana de Roma, el partíu adoptó un Programa d'acción pa les segundes elecciones directes al Parlamentu Européu, que se celebraron esi mesmu añu con 110 escaños de los 434 en disputa, 20 per debaxo de los llograos pol los socialistes.[14] Un añu más tarde sería escoyíu'l holandés Piet Bukman como líder del partíu.[11]

En 1986 producióse la entrada de España y Portugal na Comunidá Europea, lo qu'amplió'l Parlamentu Européu hasta los 518 escaños, aumentando en 9 escaños la so presencia na cámara gracies a la entrada del portugués Partíu Social Demócrata y los españoles Partíu Demócrata Popular, la Xunió Democràtica de Catalunya y el Partíu Nacionalista Vascu.[15][16]

En 1987, el Partíu Popular Européu escoyó nel VII Congresu, celebráu en Luxemburgu a Jacques Santer como presidente, durando trés años nel cargu y siendo sustituyíu por Wilfried Martens en 1990 nel VIII Congresu na ciudá irlandesa de Dublín.[11] Un añu antes, el PPE llograba 121 escaños de 518 nes elecciones de 1989, casi 60 menos que los socialistes.[17]

Unificación del centru derecha européu[editar | editar la fonte]

Sauli Niinistö foi l'artífiz de la integración de la Unión Democrática nel Partíu Popular Européu.

La división del centru derecha caltener hasta los años 90, cuando l'apertura ideolóxica del Partíu Popular en busca de llograr mayoríes que dexaren realizar les sos idees, y tres la entrada de nuevos países na Unión Europea, fixo perder fuerza a la Unión Europea de Demócrates Cristianos qu'acabó per ser absorbida pol PPE en 1999.[9] Yá en 2002 el políticu finés Sauli Niinistö impulsó la fusión de la Unión Demócrata, de la cual yera presidente, y el Partíu Popular, con Wilfried Martens a la cabeza, que se fixo realizái n'ochobre de 2002, nel XV Congresu del PPE na ciudá portuguesa de Estoril.[18] Como reconocencia a los sos esfuerzos, Niinistö foi nomáu presidente honorariu del Partíu Popular Européu esi mesmu añu.[19]

Antes d'esta unión formal, el 1 de mayu de 1992 los grupos del PPE y de la UDE fundiéronse formando'l Grupu del Partíu Popular Européu y de los Demócrates Europeos, que tres la resultancia de les elecciones de 1994, onde'l Partíu Popular llogró 157 escaños de los 567 en disputa y los Demócrates 26 diputaos,,[20] llogró ganar les elecciones de 1999 consiguiendo 233 escaños de los 626 del Parlamentu Européu, frente a los 180 del Grupu del Partíu Socialista Européu.[21]

Mientres estos años, la familia popular foi ampliándose con entraes como les del Partíu Popular español y del Partíu Popular Austríaco en 1991, los partíos conservadores escandinavos, según el Partíu Popular del Tirol del Sur en 1993, la Agrupación Democrática chipriota y el Partíu Demócrata Cristianu suizu en 1994, los partíos de los países del esti candidatos a entrar na Comunidá en 1996, o'l partíu italianu Forza Italia en 1999.[11][6]

Nesti periodu tamién se creó'l Comité de les Rexones (1994), onde'l PPE arrincó con 85 miembros y la presidencia a cargu del francés Jacques Blanc, y distintes asociaciones venceyaes al Partíu Popular Européu como la Unión Europea de Mayores en 1995 o la primer rede PYME Europa en 1996, eslleida en 2012.[22]

División pol federalismu européu[editar | editar la fonte]

Jean-Claude Juncker nel Congresu del Partíu Popular Européu en 2014.
Joseph Daul nel Congresu de Marsella del Partíu Popular Européu en 2011.

Tres la llegada del Sieglu XXI el Partíu Popular Européu apuesta pola construcción federal de la Unión Europea cola Convención sobre'l futuru d'Europa pa la redacción de la Constitución Europea. Magar, el XV Congresu de la ciudá portuguesa de Estoril apruébase'l documentu «Una Constitución pa una Europa fuerte» onde nun s'apuesta por un modelu determináu tres desavenencies ente'l conservadores alemanes y los españoles, franceses, italianos y ingleses.[23]

Nes elecciones europees de 2004, el PPE consiguió 268 diputaos, los sos meyores resultaos hestóricos, y llogrando una diferencia de más de 60 escaños col Partíu Socialista Européu. Antes d'estes elecciones, entraron nuevos partíos como la italiana Unión de Demócrates per Europa, la francesa Agrupación pola República o los eslovacos Unión Demócrata y Cristiana Eslovaca-Partíu Democráticu y Movimientu Demócrata Cristianu, estos como observadores.[24]

En 2006 empezó una nueva división nel Partíu Popular Européu, esta vegada pola derecha, una y bones el Partíu Conservador británicu y el Partíu Democráticu Cívicu de la República Checa fundaron el Movimientu pa la Reforma Europea, una entidá de partíos euroescépticos al marxe del Parlamentu Européu que,[25] tres les elecciones del 2009 formó'l Grupu d'el Conservadores y Reformistes Europeos y darréu la Alianza d'el Conservadores y Reformistes Europeos.[26][27]

A pesar d'esta división, el Partíu Popular Européu nun sufrió descomanadamente y llogró formar un grupu políticu nel Parlamentu Européu de 265 escaños, frente a los 184 del Grupu de l'Alianza Progresista de Socialistes y Demócrates y los 55 diputaos del nuevu grupu euroescéptico.[28]

Tres la salida de los partíos más euroescépticos, nel Congresu de 2002 na ciudá rumana de Bucuresti, el PPE aprobó un manifiestu onde, ente les prioridaes polítiques del partíu, incluyíense una Unión política europea», la realización del mercáu únicu européu», la elección directa del Presidente de la Comisión Europea» y el fortalecimientu de los partíos políticos europeos».[29][30]

Con estes bases, el Partíu Popular Européu encaró les elecciones de 2014 col luxemburgués Jean-Claude Juncker como candidatu a la presidencia de la Comisión Europea y llogrando 212 diputaos y un grupu parlamentariu de 221 escaños, frente a los 184 del Partíu de los Socialistes Europeos y los 191 del Grupu de l'Alianza Progresista de Socialistes y Demócrates.[31][32]

Tres les elecciones, populares, socialistes y lliberales llegaron a un alcuerdu col que Juncker consiguió ser escoyíu como presidente de la Comisión y el PPE llogró una gran cuota de poder cola presidencia del Parlamentu Européu los dos últimos años y mediu de llexislatura, según otros 6 miembros de la mesa,[33][34] y 13 comisarios de la Comisión Juncker, estos tres alcuerdu del Conseyu Européu.[35][36][37]

El 8 d'ochobre de 2013, Wilfried Martens dexó'l cargu de presidente del Partíu Popular Européu por motivos de salú, aquexáu d'un cáncer d'entrellenzu, finando dos díes depués.[38] En sustitución foi nomáu'l francés Joseph Daul, miembru de Los Republicanos, y siendo confirmáu pola Asamblea Política del PPE el 12 de payares col sofitu de 112 de los 124 representantes de los partíos integrantes.[39]

Líderes históricos[editar | editar la fonte]

Dende la so fundación, el Partíu Popular Européu tuvo cinco presidentes y cinco secretarios xenerales:[40]

Llínees polítiques[editar | editar la fonte]

Imaxe del XX Congresu del Partíu Popular Européu celebráu en 2012 en Bucuresti.
Imaxe del XXI Congresu del Partíu Popular Européu celebráu en 2014 en Dublín.

El Partíu Popular Européu marca les sos llínees polítiques nos Congresos de la formación. Mientres el XX Congresu celebráu en 2012 en Bucuresti, el partíu actualizó'l so programa base, dempués de 20 años tres la creación del anterior nel Congresu de Atenes de 1992,[41] y aprobó un manifiestu políticu nel que se sintetizaron los sos principales valores y prioridaes polítiques.[42] Amás, como parte de la campaña escontra les elecciones europees de 2014, na ciudá irlandesa de Dublín, el partíu aprobó'l postreru manifiestu electoral.[43]

Manifiestu[editar | editar la fonte]

Ente los principales valores del PPE, el manifiestu destaca:[30]

  • La llibertá como derechu humanu fundamental, xunida a la responsabilidá.
  • El respetu a les tradiciones y al asociacionismo.
  • La solidaridá p'ayudar a los más precisaos, quien de la mesma tienen d'esforciase n'ameyorar la so situación dientro de les sos capacidaes.
  • L'aseguramientu d'unes finances públiques consolidaes.
  • La preservación del mediu ambiente.
  • La subsidiariedad.
  • La democracia pluralista y la Economía Social de Mercáu.

Programa base[editar | editar la fonte]

Nes prioridaes del programa base del Partíu Popular Européu méntense:[29]

  • Una unión política europea.
  • La elección directa del Presidente de la Comisión Europea.
  • La realización del mercáu únicu.
  • La promoción de la familia y el meyoramientu de la educación y la salú.
  • El fortalecimientu de la una política común d'inmigración y asilu y l'integración de los inmigrantes.
  • La continuación de la espansión de la Unión Europea, el desenvolvimientu de la Asociación Oriental y de un marcu de relación especial colos países que nun pueden o nun deseyen xuntase a la unión.
  • La definición d'una política enerxética común.
  • El fortalecimientu de los partíos políticos europeos.

Manifiestu electoral[editar | editar la fonte]

A lo último, del manifiestu electoral del partíu pa les elecciones al Parlamentu Européu de 2014, destácase:[44]

Semeya de familia del Partíu Popular Européu nel XVIII Congresu de Varsovia en 2009.

Estructura[editar | editar la fonte]

La organización interna del Partíu Popular Européu componer de tres estamentos estatutarios, la Presidencia, l'Asamblea Política y los Congresos, y de trés non reglamentados, que son los Cumes, les Xuntes ministeriales y los Grupos de Trabayu.[45]

Presidencia[editar | editar la fonte]

Joseph Daul, Presidente del Partíu Popular Européu.
Antonio López-Istúriz, Secretariu Xeneral del Partíu Popular Européu.

La presidencia ye l'órganu executivu del partíu y decide les llínees xenerales de política del partíu y preside l'Asamblea Política. Ta formada pol presidente del partíu, diez vicepresidentes, el presidentes honorarios, el secretariu xeneral y el tesoreru. Amás, el presidente del Grupu del Partíu Popular Européu, el Presidentes de la Comisión, el Parlamentu y el Conseyu Européu, según el Alto representante de la Unión p'Asuntos Esteriores y Política de Seguridá (siempres que pertenezan al partíu) son vicepresidentes ex officio.[45]

Na actualidá, la presidencia del Partíu Popular Européu ta compuesta por:

Asamblea Política[editar | editar la fonte]

L'Asamblea Política ye'l máximu órganu de decisión ente Congresos, definiendo les posiciones polítiques del partíu, decidiendo sobre solicitúes d'incorporación, llínees xenerales de política y presupuestu y aprobando los documentos de los grupos de trabayu. Axuntar ente trés y cinco veces al añu.[45]

Formen parte de l'Asamblea Política:

  • Los miembros de la presidencia del partíu, incluyíos los vicepresidentes ex officio.
  • Los miembros de la presidencia del Grupu del Partíu Popular Européu.
  • El presidentes de los partíos miembru y asociaos, lo mesmo que de les asociaciones miembru (o representante nel so nome).
  • El presidentes de les delegaciones nacionales del Grupu Políticu nel Parlamentu Européu.
  • El presidentes de los grupos del PPE nel Comité de les Rexones y n'otres asamblees parlamentaries.

Congresu[editar | editar la fonte]

El Congresu ye l'órganu máximu de decisión, onde s'aprueben los principales documentos políticos, los programes electorales y escueye a los líderes del partíu. L'estamentu conformar los delegaos de los partíos y asociaciones miembro, tanto plenos, como acomuñaos o observadores, los líderes del partíu a nivel estatal y européu, los miembros del partíu nel Conseyu Européu, según persones individuales, yá sían ex officio, al ser escoyíos nuna llista del Partíu Popular Européu, o les que se-yos conceda esi estatus por alcuerdu de l'Asamblea Política.[46]

El Congresu tien de ser convocáu cada trés años, onde s'escueyen los cargos de la Presidencia, pero fíxose habitual que se convoque cuando se celebren elecciones al Parlamentu Européu. Tamién puede ser convocáu de manera estraordinaria pola Presidencia o l'Asamblea Política del partíu.

El Partíu Popular Européu convocó 22 congresos dende'l fundacional, celebráu 1978 en Bruxeles. Este ye'l llistáu y lo más destacao de los mesmos:[45]

  • I Congresu en Bruxeles (1978): Fundación del Partíu Popular Européu y aprobación del programa políticu.
  • II Congresu en Bruxeles (1879): Aprobación del programa electoral pa les primeres elecciones directes al Parlamentu Européu.
  • III Congresu en Colonia (1980): Alderique sol lema «La democracia cristiana nos años 80; asegurar la llibertá y paz pa completar Europa».
  • IV Congresu en París (1982): Alderique sol lema «Caltener la paz; crear paz; xunir Europa».
  • V Congresu en Roma (1984): Aprobación del Programa d'Acción del Partíu Popular Européu.
  • VI Congresu en L'Haya (1986): Alderique sobre'l desenvolvimientu económicu y los problemes ambientales.
  • VII Congresu en Luxemburgu (1988): Aprobación del documentu electoral «Al llau de los ciudadanos».
  • VIII Congresu en Dublín (1990): Aprobación del documentu «Una Constitución federal pa la Unión Europea».
  • IX Congresu en Atenes (1992): Aprobación del Programa Básicu del Partíu Popular Européu.
  • X Congresu en Bruxeles (1993): Aprobación del documentu electoral «Europa 2000: Unidá na diversidá».
  • XI Congresu en Madrid (1995): Alderique sol lema «PPE: La fuerza de la unión».
  • XII Congresu en Toulouse (1997): Aprobación del documentu «Toos somos parte d'un mundu».
  • XIII Congresu en Bruxeles (1999): La Unión Europea de Demócrates Cristianos fundióse definitivamente col PPE y se apobó el documentu electoral «Nel camín al Sieglu XXI».
  • XIV Congresu en Berlín (1999): Aprobación del documentu «Una unión de valores».
  • XV Congresu en Estoril (2002): La Unión Demócrata fundir col Partíu Popular Européu y se alderique sol lema «Una Constitución pa una Europa fuerte».
  • XVI Congresu en Bruxeles (2004): Aprobación del documentu electoral «Programa d'Acción 2004-2009».
  • XVII Congresu en Roma (2006): Aprobación del «Manifiestu de Roma».
  • XVIII Congresu en Varsovia (2009): Respaldu a la candidatura de José Manuel Durão Barrosu pa una segunda llexislatura al mandu de la Comisión Europea y aprobación del documentu electoral «Fuertes pal pueblu».
  • XIX Congresu en Bonn (2009): Aprobación del documentu «La economía social de mercáu nun mundu globalizáu».
  • XX Congresu en Marsella (2011): Aprobación del documentu «Faer avanzar Europa».
  • XXI Congresu en Bucuresti (2012): Aprobación de los nuevos «Manifiestu» y «Programa Base» del Partíu Popular Européu.
  • XXII Congresu en Dublín (2014): Elección de Jean-Claude Juncker como candidatu a presidente de la Comisión Europea y aprobación del «Programa d'acción» y «Programa electoral» pa les elecciones al Parlamentu Européu.
  • XXIII Congresu en Madrid (2015): Aprobación d'un resolvimientu d'emerxencia sobre la migración.

Cume[editar | editar la fonte]

Cume del Partíu Popular Européu en Bruxeles en 2004.

Dese 1980, de manera previa a les xuntes del Conseyu Européu, los líderes del Partíu Popular Européu (incluyíos vice primer ministros en gobiernos de coalición o líderes de la oposición onde'l PPE nun gobierne) axúntense con cuenta d'esaminar l'orde del día y coordinar les posiciones nes distintes temes a tratar.[47]

Amás, asisten a les xuntes la presidencia del partíu, los cargos más relevantes del Partíu Popular Européu nes instituciones, como son el Presidente de la Comisión Europea o del Conseyu Européu, y líderes de partíos miembru de países non comuñales.[48]

Xuntes ministeriales[editar | editar la fonte]

Dende 2007, el Partíu Popular Européu entama de manera regular, xuntes ministeriales antes de les xuntes del Conseyu de la Unión Europea. Diches xuntes tienen los mesmos oxetivos del cume: l'analís del orde del día y la coordinación de posiciones a tratar.

Estes xuntes, a les qu'allega un representante de cada país miembru na caña a aldericar, xeneralmente un Ministru o un Secretariu d'Estáu, según miembros especializaos del Grupu del Partíu Popular Européu, estremar en 10 árees de trabayu configuraes de la siguiente manera:[49][48]

Grupos de trabayu[editar | editar la fonte]

Los grupos de trabayu, magar nun tán nos estatutos del partíu,[46] son la columna vertebral del llabor políticu de Partíu Popular Européu. Nellos, los representantes de los partíos miembru pueden desenvolver les posiciones estratéxiques comunes sobre determinaos aspeutos políticos y presentar encamientos p'aprobar na Asamblea Política.

Estos grupos tamién tienen mandatos específicos de trabayu pa la preparación de cumes y congresos del PPE, y son los responsables de la organización de conferencies, meses redondes o otros eventos que sían interesantes pa la organización.[45]

Anguaño esisten los siguientes grupos:

  • Política Europea: Cropresidido por Joseph Daul y David McAllister, tien la xera de preparar los documentos políticos.
  • Política económica y social: Copresidido por Dara Murphy y Corien Wortmann-Kool, centrar na crisis económico y financiero, temes de demografía y l'investigación y el desenvolvimientu.
  • Afiliación: Presidíu por Paulo Rangel, ye'l grupu encargáu de promover y facilitar la entrada de nuevos miembros al partíu.
Semeya de familia del Partíu Popular Européu nel cume de 2011 celebrada na ciudá de Marsiglia.

Instituciones europees[editar | editar la fonte]

El Partíu Popular Européu ostenta les presidencies de dos de los trés principales instituciones europees: la Comisión Europea, liderada pol presidente Jean-Claude Juncker (CSV), y el Conseyu Européu, encabezáu pol presidente Donald Tusk (PO).[50]

Conseyu Européu[editar | editar la fonte]

El Partíu Popular européu tien siete Xefe d'Estáu xefes d'Estáu o de Gobierno qu'asisten a los cumes del Conseyu Européu,[6][5] amás del presidente de la Comisión Europea y el mesmu presidente del conseyu,[51][50] estos postreros ensin derechu a votu:

Nome Tao miembru Cargu Partíu políticu Miembru dende
Donald Tusk (2015).jpg Donald Tusk
Bandera de la Xunión Europea Países de la Xunión Europea
Alemaña | Austria | Bélxica | Bulgaria | Chequia | Croacia | Dinamarca | Eslovaquia | Eslovenia | España | Estonia | Finlandia | Francia | Grecia | Hungría | Irlanda | Italia | Letonia | Lituania | Luxemburgu | Malta | Países Baxos | Polonia | Portugal | Reinu Xuníu | Rumanía | Suecia | Xipre
Rexón ultraperiférica de la Xunión Europea: Azores | Canaries | Guadalupe | Guyana Francesa | Madeira | Martinica | Reunión

(Ensin votu)
Presidente del Conseyu Européu Partíu Popular Européu
(Plataforma Cívica)
1 d'avientu de 2014
Ioannes Claudius Juncker die 7 Martis 2014.jpg Jean-Claude Juncker
Bandera de la Xunión Europea Países de la Xunión Europea
Alemaña | Austria | Bélxica | Bulgaria | Chequia | Croacia | Dinamarca | Eslovaquia | Eslovenia | España | Estonia | Finlandia | Francia | Grecia | Hungría | Irlanda | Italia | Letonia | Lituania | Luxemburgu | Malta | Países Baxos | Polonia | Portugal | Reinu Xuníu | Rumanía | Suecia | Xipre
Rexón ultraperiférica de la Xunión Europea: Azores | Canaries | Guadalupe | Guyana Francesa | Madeira | Martinica | Reunión

(Ensin votu)
Presidente de la Comisión Europea Partíu Popular Européu
(Partíu Popular Social Cristianu)
1 de payares de 2014
EPP Summit March 2011 Merkel.jpg Angela Merkel Flag of Germany.svg Alemaña Canciller Unión Demócrata Cristiana 22 de payares de 2005
Boyko Borisov EPP 2014.jpg Boyko Borisov Flag of Bulgaria.svg Bulgaria

Ciudadanos pol Desenvolvimientu Européu de Bulgaria

7 de payares de 2014
Nicos Anastasiades at EPP HQ.jpg Nicos Anastasiades Flag of Cyprus.svg Xipre Presidente Agrupación Democrática 28 de febreru de 2013
Mariano Rajoy 2016 (portrait).jpg Mariano Rajoy Flag of Spain.svg España Presidente del Gobiernu Partíu Popular 21 d'avientu de 2011
OrbanViktor 2011-01-07.jpg Viktor Orbán Bandera d'Hungría Hungría Primer ministru Fidesz-Unión Cívica Húngara 29 de mayu de 2010
Enda Kenny 2015 (cropped).jpg Enda Kenny Flag of Ireland.svg Irlanda Taoiseach Fine Gael 9 de marzu de 2011
Klaus Iohannis Senate of Poland 2015 02 (cropped 2).JPG Klaus Iohannis Flag of Romania.svg Rumanía Presidente Partíu Nacional Lliberal 21 d'avientu de 2014

Comisión Europea[editar | editar la fonte]

Ver tamién: Comisión Juncker

Tres les elecciones al Parlamentu Européu de 2014, Jean-Claude Juncker, candidatu del Partíu Popular, foi designáu pol Conseyu Européu como candidatu a presidente de la Comisión Europea,[52] siendo ratificáu pol plenu del Parlamentu Européu el 15 de xunetu de 2014.[51]

Tres esta elección, que naz d'un alcuerdu del PPE con socialistes y lliberales,[33][34] Juncker presentó un llistáu con 14 miembros del Partíu Popular Européu, de los 28 comisarios que tien la comisión.[35][36][37]

Nome Cargu Tao miembru Partíu políticu
Ioannes Claudius Juncker die 7 Martis 2014.jpg Jean-Claude Juncker Presidente Flag of Luxembourg.svg Luxemburgu Partíu Popular Social Cristianu
Kristalina Georgieva (1).jpg Kristalina Georgieva Vicepresidente
Presupuestu y Recursos Humanos
Flag of Bulgaria.svg Bulgaria Ciudadanos pol Desenvolvimientu Européu de Bulgaria
Jyrki Katainen in June 2013 (cropped).jpg Jyrki Katainen Vicepresidente
Fomentu del Empléu, Crecedera, Inversión y Competitividá
Flag of Finland.svg Finlandia Coalición Nacional
Valdis Dombrovskis 2009.jpg Valdis Dombrovskis Vicepresidente
Euru y Diálogu Social
Flag of Latvia.svg Letonia Unidá
Günther Oettinger 2014.jpg Günther Oettinger Economía y sociedá dixital Flag of Germany.svg Alemaña Unión Demócrata Cristiana
MarianeThyssen.jpg Marianne Thyssen Empléu, Asuntos Sociales, Capacidaes y Movilidá Llaboral Flag of Belgium.svg Bélxica Cristianu Demócrata y Flamencu
JohannesHahnPortrait.jpg Johannes Hahn Política Europea de Vecindá y Negociaciones d'Ampliación Bandera de Austria Austria Partíu Popular Austríaco
Dimitris Avramopoulos at the Pentagon April 2012.jpg Dimitris Avramópulos Migración, Asuntos d'Interior y Ciudadanía Flag of Greece.svg Grecia Nueva Democracia
Elżbieta Bieńkowska Kancelaria Senatu.jpg Elżbieta Bieńkowska Mercado Interior, Industria, Emprendimiento y PYMES Flag of Poland.svg Polonia Plataforma Cívica
Miguel Arias Cañete (cropped) (2).jpg Miguel Arias Cañete Acción pol Clima y Enerxía Flag of Spain.svg España Partíu Popular
Navracsics Tibor Portrait.jpg Tibor Navracsics Educación, Cultura, Mocedá y Deporte Bandera d'Hungría Hungría Fidesz-Unión Cívica Húngara
Carlos Moedas (cropped).JPG Carlos Moedas Investigación, Ciencia ya Innovación Flag of Portugal.svg Portugal Partíu Social Demócrata
Phil Hogan.jpg Phil Hogan Agricultura y Desenvolvimientu Rural Flag of Ireland.svg Irlanda Fine Gael
Stylianides.JPG Christos Stylianides Ayuda Humanitaria y Xestión de Crisis Flag of Cyprus.svg Xipre Reagrupamientu Democráticu

Parlamentu Européu[editar | editar la fonte]

Manfred Weber, actual voceru del Grupu del Partíu Popular Européu y futuru presidente del Parlamentu Européu.

El Partíu Popular Européu tien el grupu políticu más grande del Parlamentu Européu, del que formen parte de manera obligada tolos partíos integrantes del PPE, que suman 221 escaños, según 3 eurodiputáos independientes, ente ellos el español Francesc de Paula Gambús, y unu ensin adscripción europea, l'electu del Partíu Social Cristianu de Bélxica.[3] El presidente del grupu ye l'eurodiputáu alemán Manfred Weber.[53]

Amás, el partíu controla 6 vicepresidencies de les 14 del Parlamentu Européu, 2 de los 5 cuestores, 8 de les 22 presidencies de les comisiones parlamentaries y, a finales de 2016, el voceru del grupu va ser escoyíu presidente del Parlamentu, gracies al alcuerdu con socialistes y lliberales, sustituyendo al tamién alemán Martin Schulz.[33]

Comité de les Rexones[editar | editar la fonte]

El Partíu Popular Européu tamién tien grupu políticu na Asamblea Parlamentaria del Comité de les Rexones, siendo'l mayor con 129 miembros plenos y 128 suplentes, qu'inclúin presidentes de gobiernos rexonales, alcaldes y miembros de conseyos municipales de los 27 estado miembro.[54][55] El PPE, que tien como voceru al alemán Michael Schneider,[56] controla tamién la presidencia del comité col finlandés Markku Markkula.[57]

Más allá de la Unión Europea[editar | editar la fonte]

El Partíu Popular Européu tien numberoses presidencies más allá de la Unión Europea,[6][5] y presencia n'otres cámares como'l Conseyu d'Europa, la Organización pa la Seguridá y la Cooperación n'Europa o la Asamblea Parlamentaria de la OTAN.

Xefes d'Estáu y Gobiernu fora de la UE[editar | editar la fonte]

Por aciu los sos partíos asociaos y observadores, el Partíu Popular Européu cunta con cuatro Xefe d'Estáu xefes d'Estáu o de Gobierno, amás del miembru croata de la presidencia tripartita de Bosnia-Herzegovina.[6][5]

Nome Estáu Cargu Partíu políticu Nel cargu dende
Serzh Sargsyan.jpg Serzh Sargsyan Bandera d'Armenia Armenia Presidente Partíu Republicanu d'Armenia 9 d'abril de 2008
Dragan Čović.jpg Draguen Čović Bandera de Bosnia y Herzegovina Bosnia y Herzegovina Presidente croata Unión Democrática Croata de Bosnia y Herzegovina 17 de payares de 2014
EPP summit - Vienna, 20. June 2013 (9093098526).jpg Isa Mustafa Plantía:KOS Primer ministru Lliga Democrática de Kosovo 9 d'avientu de 2014
Iurie Leancă.jpg Iurie Leancă Flag of Moldova.svg Moldavia Primer ministru Partíu Lliberal Democráticu de Moldavia 7 de payares de 2014
Erna.JPG Erna Solberg Flag of Norway.svg Noruega Primer ministru Høyre - Partíu Conservador 16 d'ochobre de 2013

Conseyu d'Europa[editar | editar la fonte]

El Grupu del Partíu Popular Européu na Asamblea Parlamentaria del Conseyu d'Europa defende la llibertá d'espresión ya información, la llibertá de movimientu d'idees y la tolerancia relixosa, y promueve los principios de subsidiaridad y autonomía local, según la defensa de les minoríes nacional y social.[58][59]

El grupu, presidíu pol alemán Axel Eduard Fischer,[60] ta compuestu por más de 200 miembros escoyíos poles asamblees estatales de los partíos miembros del PPE, lo mesmo que de otros non adscritos como la Unión Patriótica de Liechtenstein o'l Horizonte Mónaco de Mónaco, y controla la presidencia de l'Asamblea col español Pedro Agramunt.[61][62]

Organización pa la Seguridá y la Cooperación n'Europa[editar | editar la fonte]

El Grupu del Partíu Popular Européu y allegaos» na Organización pa la Seguridá y la Cooperación n'Europa componer de parllamentarios de 56 países, onde tán tolos de partíos miembru del PPE, según otros del Partíu Conservador del Reinu Xuníu, el Partíu Conservador de Canadá o'l Partíu Conservador de los Estaos Xuníos.

El grupu, que ta lideráu pol georgianu George Tsereteli, participó nes misiones d'observación d'elecciones en Serbia, Macedonia, Rusia, Turquía, Kazajstán, Kirguistán y Túnez, según nel resolvimientu de conflictos y l'afitamientu de les democracies.[61]

Asamblea Parlamentaria de la OTAN[editar | editar la fonte]

Karl A. Lamers, actual presidente de la Asamblea Parlamentaria de la OTAN y del Grupu del Partíu Popular Européu y acomuñaos» na mesma.

El Partíu Popular Européu tamién ta presente na Asamblea Parlamentaria de la OTAN y forma parte del Grupu del Partíu Popular Européu y asociaos», qu'inclúi a tolos partíos miembru del PPE y otros como'l Partíu Conservador de Canadá y el Partíu Conservador de los Estaos Xuníos. El grupu ta lideráu pol alemán Karl A. Lamers, que ye tamién l'actual presidente de l'Asamblea.[61][63]

Relación con Estaos Xuníos[editar | editar la fonte]

El Partíu Popular Européu caltién estreches relaciones col Institutu Republicanu Internacional (IRI), una organización financiada pol gobiernu de Estaos Xuníos y que tien como oxetivu'l promover la democratización en tol mundu.[61][64][65]

Esta cooperación incluyó sofitos esplícitos del PPE a candidatos del Partíu Republicanu como John McCain, que recibió'l sofitu de Wilfried Martens na campaña de 2008. Dambos políticos realizaron declaraciones conxuntes espresando la so esmolición sobre la situación de la democracia en Ucrania, col xuiciu políticu» a Yuliya Tymoshenko.[66]

Asociaciones internacionales[editar | editar la fonte]

El Partíu Popular Européu ye tamién miembru d'otres asociaciones internacionales de centru derecha, como son la Unión Internacional Demócrata y la Internacional Demócrata de Centru, onde son la nala europea de la entidá.[61][67][68]

Fundaciones[editar | editar la fonte]

El Partíu Popular Européu, tres la revisión de la Regulación de la Unión Europea sobre partíos políticos, que dexó la creación de fundaciones venceyaes a los partíos, tien cuatro entidad financiaes directamente pol PPE.[69]

Centru d'Estudios Europeos Wilfried Martens[editar | editar la fonte]

Wilfried Martens nel llanzamientu de la publicación «Europa: esforcio, supero del Centru d'Estudios Europeos en 2009.

El Centru d'Estudios Europeos Wilfried Martens (que debe'l so nome al fundador del PPE, el belga Wilfried Martens) naz en 2007 como think tank oficial del Partíu Popular Européu como marcu pa les fundaciones de los partíos miembru, arrexuntando anguaño a más de 30 fundaciones y centros d'estudiu, ente elles la Fundación Konrad Adenauer y la Fundación Hanns Seidel de Alemaña, la Fundación pal Analís y los Estudios Sociales de España, l'Institutu pola Democracia Constantinos Karamanlis de Grecia, la Fundación Jarl Hjalmarson de Suecia o l'Academia política del Partíu Popular Austríaco, ente otros.[70]

Esti centru tien como oxetivos «faer avanzar el pensamientu de centru derecha, lo que contribúi a la formulación de polítiques nacionales y comuñales, que sirven como marcu pa les fundaciones y académicos polítiques nacionales y aguiyar l'alderique públicu sobre la Unión Europea». Les sos actividaes estremar en dellos grupos temáticos: «estructures de partíu ya instituciones de la UE», «polítiques económiques y sociales», «política esterior», «mediu ambiente y enerxía», «valores y relixón» y «políticos y l'opinión pública europea».[71]

El centru participa de la ellaboración de los documentos electorales del Partíu Popular Européu, crea campañes y acciones como'l «tellbarroso.eu» («Di-y a Barrosu»), sofitando a José Manuel Barrosu pa la presidencia de la Comisión nes elecciones de 2009, entama seminarios y formaciones polítiques sobre la Unión Europea, y produz estudios d'investigación y publicaciones delles vegaes al añu.[69]

Rede Europea d'Idees[editar | editar la fonte]

Wilfried Martens y Jaime Mayor Oreya nuna confederencia de la Rede Europea d'Idees en 2009.

La Rede Europea d'Idees (EIN pol so nome n'inglés European Idees Network) ye una entidá diseñao y financiao pol Grupu del Partíu Popular Européu en 2002, coles mires de promover les idees del PPE nos retos clave qu'encaren la Unión Europea y les sos estado miembro. Anguaño cunta con más de 600 miembros, ente ellos responsables políticos, académicos, asesores, empresarios, periodistes y demás.[69]

La rede, liderada pol eurodiputáu Paulo Rangel, cuenta con diversos grupos de trabayu pa encetar les distintes cuestiones estatales, europees ya internacionales.[72] El Futuru d'Europa», «Inmigración», «Demografía», «Relaciones transatlánticas», «Dignidá humana y bioética» y «Círculu de pequeñes y medianes empreses» son dalgunos de los grupos más destacaos.[73]

Instituto Robert Schuman[editar | editar la fonte]

L'Institutu Robert Schuman (embrivíu de Unión del Institutu Robert Schuman pal Desenvolvimientu de la Democracia n'Europa central y oriental) ye la institución pa la formación a nivel européu del Partíu Popular, con see en Budapest, Hungría. Foi fundada en 1995 y la so actividá principal entiende la formación político y ciudadano, especialmente nos países del este y del sureste européu.[69]

Fundación Robert Schuman[editar | editar la fonte]

La Fundación Robert Schuman (embrivíu de Fundación Robert Schuman pa la cooperación ente los demócrates cristianos n'Europa) ye un grupu de reflexón del Partíu Popular Européu qu'actúa en favor de la construcción europea, siempres basada nos principios de Robert Schuman, unu de los «"Padres de la Unión Europea».[74] Tamién creó un sistema de práctiques nel Parlamentu Européu para mozos del centru y este de Europa, lo mesmo que de América Llatina o Rusia.[69]

Miembros[editar | editar la fonte]

Nel senu del Partíu Popular Européu hai partíos políticos, asociaciones y, de manera escepcional, persones a títulu individual o entidaes como simpatizantes.[46][75]

Partíos políticos[editar | editar la fonte]

Anguaño, el Partíu Popular Européu ta formáu por 75 partíos, estremaos en tres categoríes. Los miembros plenos son toos partíos d'Estaos miembru de la Unión Europea. Tienen derechu total de votu en tolos órganos y cuestiones, ente que los miembros asociaos tienen iguales derechos de votu, salvu nos asuntos tocantes a estructura y polítiques de la Unión Europea, yá que son partíos d'estaos candidatos, de la Asociación Europea de Llibre Comerciu o del Pactu d'Estabilidá pal Sudeste d'Europa.

Per otra parte, esiste la categoría de miembru observador, tantu con partíos d'Estaos miembros como de fora de la UE. Estos partíos políticos pueden participar en toles actividaes del partíu y asistir a los Congresos y les Asamblees Polítiques, pero nun tienen derechu de votu.[46][75]

Miembros plenos[editar | editar la fonte]

País Partíu políticu Escaños
Parlamentu
Européu
Estatal
Nome Entrada Cámara baxa Cámara alta
Flag of Germany.svg Alemaña Unión Demócrata Cristiana (CDU) 1976
29/96
200/709
Unión Social Cristiana de Baviera (CSU) 1976
5/96
46/709
Bandera de Austria Austria Partíu Popular Austríaco (ÖVP) 1991
5/18
51/183
28/62
Flag of Belgium.svg Bélxica Cristianu Demócrata y Flamencu (CD&V) 1976
2/21
18/150
8/60
Centru Democráticu Humanista (CDH) 1976
1/21
9/150
4/60
Flag of Bulgaria.svg Bulgaria Unión de Fuerces Democrátiques (SDS) 1998
0/17
4/240
Partíu Demócrata (DP) 1998
0/17
0/240
Demócrates por una Bulgaria Fuerte (DSB) 2007
1/17
5/240
Ciudadanos pol Desenvolvimientu Européu de Bulgaria (GERB) 2008
6/17
84/240
Movimientu pa una Bulgaria de los Ciudadanos (BCM) 2015
0/17
7/240
Flag of Cyprus.svg Xipre Agrupación Democrática (DISY) 1994
1/6
18/56
Flag of Croatia.svg Croacia Unión Democrática Croata (HDZ) 2002
4/11
50/151
Partíu Llabrador Croata (HSS) 2002
1/11
1/151
Flag of Denmark.svg Dinamarca Partíu Popular Conservador (C) 1993
1/13
6/179
Demócrates Cristianos (KD) 1993
0/13
0/179
Flag of Slovakia.svg Eslovaquia Partíu de la Coalición Húngara (SMK/MKP) 2000
1/13
0/150
Movimientu Demócrata Cristianu (KDH) 2002
2/13
0/150
Unión Demócrata y Cristiana Eslovaca-Partíu Democráticu (SDKU/DS) 2003
2/13
0/150
Most-Híd 2013
1/13
10/150
Flag of Slovenia.svg Eslovenia Partíu Demócrata Eslovenu (SDS) 2001
3/8
21/90
Partíu Popular de Eslovenia (SLS) 2001
1/8
0/90
Nueva Eslovenia - Democracia Cristiana (N.Si) 2001
1/8
5/90
Flag of Spain.svg España Xunió Democràtica de Catalunya (UDC) 1986
0/54
0/350
0/266
Partíu Popular (PP) 1991
16/54
137/350
148/266
Flag of Estonia.svg Estonia Unión Pro Patria y Res Públicu (IRL) 2004
1/6
14/101
Flag of Finland.svg Finlandia Coalición Nacional (KOK) 1995
3/13
37/200
Demócrata Cristianos (KD) 2001
0/13
5/200
Flag of France.svg Francia Los Republicanos (LR) 2002
19/74
199/577
143/348
Flag of Greece.svg Grecia Nueva Democracia (ND) 1983
5/21
75/300
Bandera d'Hungría Hungría Fidesz-Unión Cívica Húngara (FIDESZ) 1996
11/21
114/199
Partíu Popular Demócrata Cristianu (KDNP) 2007
1/21
17/199
Flag of Ireland.svg Irlanda Fine Gael (FG) 1976
4/11
50/158
13/60
Flag of Italy.svg Italia Unión de Centru (UDC) 1976
1/73
6/630
2/315
Forza Italia (FI) 1999
12/73
53/630
42/315
Alternativa Popular (AP) 2014
1/73
24/630
26/315
Populares per Italia (PPI) 2014
0/73
0/630
1/315
Flag of Latvia.svg Letonia Unidá (V) 2003
4/8
23/100
Flag of Lithuania.svg Lituania Unión de la Patria Demócrata-Cristianos Lituanos (TS-LKD) 1996
2/11
33/141
Flag of Luxembourg.svg Luxemburgu Partíu Popular Social Cristianu (CSV) 1976
3/6
23/60
Flag of Malta.svg Malta Partíu Nacionalista (PN) 2004
3/6
29/69
Flag of the Netherlands.svg Países Baxos Llamada Demócrata Cristiana (CDA) 1976
5/26
13/150
12/75
Flag of Poland.svg Polonia Plataforma Cívica (PO) 2003
19/51
138/460
33/100
Partíu Llabrador Polacu (PSL) 2004
4/51
16/460
1/100
Flag of Portugal.svg Portugal Partíu Social Demócrata (PSD) 1996
6/21
89/230
Centru Democráticu Social-Partíu Popular (CDS-PP) 2009
1/21
18/230
Flag of the Czech Republic.svg Chequia Unión Cristiana y Demócrata-Partíu Popular Checoslovacu (KDU-CSL) 1996
3/21
14/200
10/81
TOP 09 (TOP09) 2011
4/21
25/200
1/81
Flag of Romania.svg Rumanía Partíu Nacional Llabrador Cristianu Demócrata (PNTCD) 1996
0/33
1/412
1/176
Alianza Democrática d'Húngaros en Rumania (RMDSZ/UDMR) 1998
2/33
17/412
8/176
Partíu Nacional Lliberal (PDL) 2005
8/33
113/412
73/176
Partíu del Movimientu Popular (PMP) 2014
1/33
13/412
1/176
Flag of Sweden.svg Suecia Partíu Moderáu (MOD) 1995
3/20
84/349
Demócrates Cristianos (KD) 1995
1/20
16/349

Miembros asociaos[editar | editar la fonte]

País Partíu políticu Escaños
Parlamentu
Européu
Estatal
Nome Entrada Cámara baxa Cámara alta
Bandera d'Albania Albania Partíu Democráticu d'Albania (PDSH) 2003
49/140
Flag of Macedonia.svg República de Macedonia Organización Revolucionaria Interna de Macedonia -
Partíu Democráticu pa la Unidá Nacional Macedonia
(VMRO/DPMNE)
2007
57/123
Flag of Norway.svg Noruega Høyre - Partíu Conservador (H) 2007
48/169
Flag of Serbia.svg Serbia Rexones Xuníes de Serbia (URS) 2007
4/250
Flag of Switzerland.svg Suiza Partíu Popular Cristianu (CVP) 1994
27/200
13/46

Miembros observadores[editar | editar la fonte]

País Partíu políticu Escaños
Parlamentu
Européu
Estatal
Nome Entrada Cámara baxa Cámara alta
Bandera d'Armenia Armenia Partíu Republicanu d'Armenia (HHK) 2012
70/131
Gobiernu de la Llei (OEK) 2012
5/131
Patrimoniu (HER) 2012
4/131
Bandera de Bielorrusia Bielorrusia Partíu del Frente Popular de Bielorrusia (PBNF) 2006
0/110
0/64
Partíu Civil Xuníu de Bielorrusia (AHP) 2006
0/110
0/64
Bandera de Bosnia y Herzegovina Bosnia y Herzegovina Partíu d'Acción Democrática (SDA) 2004
10/42
3/15
Partíu del Progresu Democráticu (PDP) 2004
1/42
0/15
Unión Democrática Croata de Bosnia y Herzegovina (HDZ) 2004
4/42
4/15
Unión Democrática Croata 1990 (HDZ1990) 2014
1/42
1/15
Flag of Georgia.svg Xeorxa Movimientu Nacional Xuníu (UNM) 2008
50/150
Flag of Italy.svg Italia Partíu Popular del Tirol del Sur (SVP) 1993
1/73
4/630
2/315
Bandera de Kosovu Kosovo Lliga Democrática de Kosovo (LDK) 2012
30/120
Flag of Moldova.svg Moldavia Partíu Lliberal Democráticu de Moldavia (PLDM) 2011
19/101
Flag of Norway.svg Noruega Partíu Popular Demócrata Cristianu (KrF) 1999
10/169
Flag of San Marino.svg San Marín Partíu Democráticu Cristianu Sanmarinense (PDCS) 1993
21/60
Flag of Ukraine.svg Ucraína Unión Ucraniana "Patria" (Batkivshchyna) 2008
19/450
Alianza Democrática Ucraniana pa la Reforma (UDAR) 2013
0/450

Asociaciones[editar | editar la fonte]

Les asociaciones miembru del Partíu Popular Européu son organizaciones específiques que s'enfoquen n'asuntos puntuales y que munches vegaes entamen, por sigo mesmes, seminarios, conferencies y otros eventos. Anguaño son 6 entidaes les que tienen esti estatus.[76]

Según el Reglamentu Internu del partíu, les asociaciones miembru «tendrán de dexar claramente patente na so denominación el so venceyu col PPE» y «dexar l'ingresu de les asociaciones nacionales correspondientes de los Partíos Miembros ordinarios y acomuñaos».[75]

Estudiantes Demócrates Europeos[editar | editar la fonte]

Estudiantes Demócrates Europeos nel XXI Congresu del Partíu Popular Européu en Bucuresti.

Estudiantes Demócrates Europeos (EDS poles sos sigles en inglés), ye la organización estudiantil del partíu. Dende la so fundación en 1958, l'asociación axunta a mozos estudiantes y líderes políticos pa promover intercambios políticos pro-europeos, valores xenerales como la llibertá, la democracia y los derechos humanos, y trabayar en pro de la educación, como ye'l casu del Procesu de Bolonia.[77]

La entidá, liderada pol chipriota Georgios Chatzigeorgiou,[78] nun ye una organización centralizada, si non una organización d'organizaciones” con una estructura de rede que'l so oxetivu ye harmonizar l'acción de tolos sos miembros pa dar a los estudiantes una voz más fuerte. La entidá cunta con 40 organizaciones miembro, representando a más de 500.000 d'estudiantes en más de 30 países.[79]

Mocedaes del Partíu Popular Européu[editar | editar la fonte]

Les Mocedaes del Partíu Popular Européu nel XXI Congresu del PPE en Bucuresti.

Les Mocedaes del PPE, (YEPP poles sos sigles n'inglés) ye la organización oficial de moces del Partíu Popular Européu y ta liderada pol griegu Konstantinos Kyranakis. La entidá, fundada en 1997 entamar según los sos propios estatutos, y escueye a los sos propios representantes, tanto internos como nos distintos estamentos del PPE.[80]

Como'l restu d'organizaciones del Partíu Popular, los sos miembros son organizaciones de mocedá de los partíos miembru. Con 51 organizaciones, el so oxetivu ye dar a los mozos un mediu pa influyir nes sos sociedaes con idees democristianas y conservadores. Axunta a ente unu y dos millones de mozos de 39 países d'Europa, lo que la convierte na organización xuvenil más grande del continente.[81]

Muyeres del Partíu Popular Européu[editar | editar la fonte]

Xunta de Muyeres del Partíu Popular Européu nel XXI Congresu del PPE en Bucuresti.

Les asociación Muyeres del Partíu Popular Européu (EPP Women poles sos sigles n'inglés) ye reconocida pol PPE como la so organización oficial de muyeres. Liderada pola eurodiputada Doris Pack, y con más de 50 organizaciones miembro de toa Europa, dedicar a la promoción de la participación política de les muyeres y d'asuntos rellacionaos coles muyeres.[82]

Pyme Europa[editar | editar la fonte]

Rueda de prensa de Pyme Europa nel XXI Congresu del Partíu Popular Européu en Bucuresti.

La rede Pyme Europa, tien como oxetivu ameyorar la política europea por que sía más abierta a los pequenos y medianos empresarios. Esta entidá tien una especial importancia pal PPE, yá que considera a les Pymes como una importante fonte de trabayu, prosperidá y crecedera.

Una de les principales prioridaes de l'asociación, dirixida pol eurodiputáu Bendt Bendtsen, propón reformar el marcu llegal de pequeñes y medianes empreses na Unión Europea, y promover asina los sos intereses n'Europa por que sían verdaderu motor de la economía del continente.[83][84]

Unión Europea de Mayores[editar | editar la fonte]

La Unión Europea de Persones Mayores (ESCU poles sos sigles n'inglés), foi fundada en Madrid nel añu 1995 y ta liderada por Ann Hermans del partíu belga Cristianu Demócrata y Flamencu. Ye la organización política más grande de persones mayores, con 36 organizaciones de 27 estaos, sumando más de 1.200.000 miembros.[85]

La ESCU ta dedicada a la llucha pol meyoramientu de los derechos de los mayores y la so incorporación na sociedá. Los sos oxetivos son la promoción del rol de los mayores nuna sociedá europea qu'avanza n'edá, la llucha contra la discriminación de los vieyos, el sistema de pensiones européu, relaciones intergeneracionales y la participación.[86]

Unión Europea de Trabayadores Demócrata Cristianos[editar | editar la fonte]

La Unión Europea de Trabayadores Demócrata Cristianos (EUCDW poles sos sigles n'inglés) ye la organización de trabayadores de lPartido Popular Européu, qu'arrexunta a 24 organizaciones de 18 países europeos, y ta liderada pol eurodiputáu alemán Elmar Brok.[87]

La EUCDW busca la unificación política d'una Europa democrática, promover el desenvolvimientu del PPE sobre les bases de la enseñanza social cristiana, representar y defender los intereses d'el trabayadores na política europea, trabayar polos principios de la enseñanza social cristiana y aumentar la cooperación con el trabayadores y los sos representantes pa concretar el Modelu Social Européu.[88]

Miembros simpatizantes[editar | editar la fonte]

A lo último, vale destacar que la comisaria europea búlgara Kristalina Georgieva nun forma parte de nengún partíu estatal nel so país, anque fuera propuesta por Ciudadanos pol Desenvolvimientu Européu de Bulgaria pal cargu, pero tien el cargu de miembru simpatizante del Partíu Popular Européu. Anteriores comisarios como Andris Piebalgs o Dacian Ciolos, tuvieron el mesmu estatus.

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Error de cita: Etiqueta <ref> non válida; nun se conseñó testu pa les referencies nomaes Nordsieck
  2. (2008) «The European Union: A Federal, Democratic Empire?», en Routledge: Comparative european politics, Tercer (en inglés), Routledge, 286-288. ISBN 978-0–415-43755-4.
  3. 3,0 3,1 Parlamentu Européu. «Eurodiputado del Parlamentu Européu». Consultáu'l 25 de mayu de 2016.
  4. Parlamentu Européu (3 de payares de 2014). «La Comisión Europea 2014-2019». Consultáu'l 25 de mayu de 2016.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 Partíu Popular Européu. «Líderes» (inglés). Consultáu'l 31 de mayu de 2016.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 Partíu Popular Européu. «Partíos miembru» (inglés). Consultáu'l 25 de mayu de 2016.
  7. Asamblea Parlamentaria del Conseyu d'Europa. «XML2HTML-EN.asp?lang=en&XmlId=PoliticalGroup-EPP-CD Diputaos del Grupu del Partíu Popular Européu» (inglés). Consultáu'l 25 de mayu de 2016.
  8. Error de cita: Etiqueta <ref> non válida; nun se conseñó testu pa les referencies nomaes ECR
  9. 9,0 9,1 Partíu Popular Européu. «Sobre nós» (inglés). Consultáu'l 25 de mayu de 2016.
  10. 10,0 10,1 (en inglés) Los oríxenes democristianos del Partíu Popular Européu: Valores y relevancia pa les polítiques editorial=Wildfried Martens Centre for European Studies. payares de 2014. http://www.martenscentre.eu/sites/default/files/publication-files/christian_democratic_origins_of_the_epp-web.pdf. Consultáu el 25 de mayu de 2016. 
  11. 11,0 11,1 11,2 11,3 Sepulveda, Alberto (xunetu de 1986). «Congresu de la Internacional Demócrata Cristiana». Revista d'Estudios Internacionales. https://dialnet.unirioja.es/descarga/articulo/2496523.pdf. Consultáu el 25 de mayu de 2016. 
  12. Pablo VI (14 d'ochobre de 1964). «Discursu del Santu Padre Pablo VI al Grupu democristiano del Parlamentu Européu». Consultáu'l 25 de mayu de 2016.
  13. Europe Politique. «Elecciones europees de 1979» (francés). Consultáu'l 25 de mayu de 2016.
  14. Europe Politique. «Elecciones europees de 1984» (francés). Consultáu'l 25 de mayu de 2016.
  15. El Partíu Popular Européu niega que AP vaya a entrar nel grupu democristiano. Grupo PRISA. 29 de xineru de 1988. http://elpais.com/diariu/1988/01/29/espana/570409224_850215.html. Consultáu el 26 de mayu de 2016. 
  16. Historia Electoral. «Distribución de los Eurodiputaos españoles en grupos parlamentarios». Consultáu'l 26 de mayu de 2016.
  17. Europe Politique. «Elecciones europees de 1989» (francés). Consultáu'l 26 de mayu de 2016.
  18. se pena-de-tachar-el pactu-de-estupido-pese-a criticar_136866.html Prodi nun se pena de tachar el pactu de "estúpidu" magar les crítiques. Vocento. 19 d'ochobre de 2002. http://www.abc.es/hemeroteca/historico-19-10-2002/abc/Economia/prodi-nun se pena-de-tachar-el pactu-de-estupido-pese-a criticar_136866.html. Consultáu el 25 de mayu de 2016. 
  19. Significaos. «Biografía de Sauli Niinistö». Consultáu'l 25 de mayu de 2016.
  20. Europe Politique. «Elecciones europees de 1994» (francés). Consultáu'l 26 de mayu de 2016.
  21. Europe Politique. «Elecciones europees de 1999» (francés). Consultáu'l 26 de mayu de 2016.
  22. Unión Europea de Mayores (6 de payares de 2015). «Celebración del 20 aniversariu en Bruxeles» (inglés). Consultáu'l 27 de mayu de 2016.
  23. La derecha europea sotierra'l so defensa d'una Europa federal. Grupo PRISA. 19 d'ochobre de 2002. http://elpais.com/diariu/2002/10/19/internacional/1034978419_850215.html. Consultáu el 28 de mayu de 2016. 
  24. Europe Politique. «Elecciones europees de 2004» (francés). Consultáu'l 28 de mayu de 2016.
  25. David Cameron (13 de xunetu de 2006) (en inglés). Declaración sobre Europa de David Cameron. BBC. http://news.bbc.co.uk/2/hi/uk_news/politics/5175994.stm. Consultáu el 28 de mayu de 2016. 
  26. BBC News (22 de xunu de 2009) (en inglés). Los eurodiputaos conservadores formen un nuevu grupu. BBC. http://news.bbc.co.uk/2/hi/uk_news/politics/8112581.stm. Consultáu el 28 de mayu de 2016. 
  27. Grupu d'el Conservadores y Reformistes Europeos. «Sobre ECR nel Parlamentu Européu» (inglés). Consultáu'l 28 de mayu de 2016.
  28. Europe Politique. «Elecciones europees de 2009» (francés). Consultáu'l 28 de mayu de 2016.
  29. 29,0 29,1 Partíu Popular Européu (ochobre de 2012). Programa Base del Congresu Estatutariu del 17 y 18 d'ochobre de 2012. http://www.epp.eu/files/uploads/2015/09/Platform2012_YE1.pdf. Consultáu el 28 de mayu de 2016. 
  30. 30,0 30,1 Partíu Popular Européu (ochobre de 2012). Manifiestu del Congresu Estatutariu del 17 y 18 d'ochobre de 2012. http://www.epp.eu/files/uploads/2015/09/Manifesto2012_YE.pdf. Consultáu el 28 de mayu de 2016. 
  31. Europe Politique. «Elecciones europees de 2014» (francés). Consultáu'l 28 de mayu de 2016.
  32. Parlamentu Européu (25 de mayu de 2014). Elecciones 2014: Escaños por Estáu miembru. http://www.resultados-elecciones2014.eu/es/seats-group-member-2014.html. Consultáu el 28 de mayu de 2016. 
  33. 33,0 33,1 33,2 Percancia EFE (24 de xunu de 2014). partise-la presidencia-de-la-eurocamara Conservadores y socialistes vuelven partise la presidencia de la Eurocámara. Display Connectors. http://www.publico.es/politica/529956/conservadores-y-socialistes-vuelven partise-la presidencia-de-la-eurocamara. Consultáu el 28 de mayu de 2016. 
  34. 34,0 34,1 Grupu de l'Alianza de los Lliberales y Demócrates per Europa (26 de xunu de 2014) (en inglés). PPE, S&D y ALDE pa formar una mayoría estable nel Parlamentu Européu pa la próxima Comisión Europea. http://www.alde.eu/nc/press/press-and-release-news/press-release/article/epp-sd-and-alde-to-form-a-stable-majority-in-the-ep-for-the-next-european-commission-43155/. Consultáu el 28 de mayu de 2016. 
  35. 35,0 35,1 Comisión Europea (10 de setiembre de 2014). Comisión Juncker: un equipu sólido y esperimentao sinónimu de cambéu. http://europa.eu/rapid/press-release_IP-14-984_ye.htm. Consultáu el 28 de mayu de 2016. 
  36. 36,0 36,1 Conseyu Européu (24 d'ochobre de 2014) (en inglés). Conclusiones del Conseyu Européu del 23 y 24 d'ochobre. http://www.consilium.europa.eu/uedocs/cms_data/docs/pressdata/en/ec/145397.pdf. Consultáu el 28 de mayu de 2016. 
  37. 37,0 37,1 Boletín Oficial del Estáu (31 d'ochobre de 2014). Decisión del Conseyu Européu de 23 d'ochobre de 2014 pola que se noma a la Comisión Europea. http://www.boe.es/doue/2014/311/L00036-00038.pdf. Consultáu el 28 de mayu de 2016. 
  38. Europa Press (10 d'ochobre de 2013). Fina'l presidente del PP Européu dos díes depués de dexar el cargu por cáncer. Unidá Editorial. http://www.elmundo.es/elmundo/2013/10/10/union_europea/1381389745.html. Consultáu el 28 de mayu de 2016. 
  39. Europa Press (12 de payares de 2013). Joseph Daul, escoyíu por mayoría presidente del Partíu Popular Européu. http://www.europapress.es/internacional/noticia-joseph-daul-escoyíu-mayoria-presidente-partíu-popular-européu-20131112182803.html. Consultáu el 28 de mayu de 2016. 
  40. Sasmatzoglou (xunetu de 2011) (en inglés). European Factbook 2011: El Partíu Popular Européu y les polítiques de centru derecha. Wildfried Martens Centre for European Studies. http://www.martenscentre.eu/sites/default/files/publication-files/factbook_2011.pdf. Consultáu el 25 de mayu de 2016. 
  41. Los nacionalistes y el PP enfrentar n'Atenes por cuestiones de protagonismu. Grupo PRISA. 13 de payares de 1992. http://elpais.com/diariu/1992/11/13/espana/721609217_850215.html. Consultáu el 30 de mayu de 2016. 
  42. Internacional Demócrata de Centru (18 d'ochobre de 2012). «congresu-del-ppe-aprueba-el-nuevu-programa-del-partíu-un-nuevu-manifiestu-politico-y-nuevos-resolvimientos-y-escueye-los sos-nuevos-organos-directivos/ El Congresu del PPE aprueba'l nuevu programa del partíu, un nuevu manifiestu políticu y nuevos resolvimientos y escueye los sos nuevos órganos directivos». Consultáu'l 30 de mayu de 2016.
  43. Partíu Popular (6 de marzu de 2014). "El Manifiestu electoral del PPE tien como oxetivu claro la crecedera y l'empléu". http://www.pp.es/actualidá-noticia/manifiestu-electoral-ppe-tien-como-oxetivu-claru-crecedera-emplego. Consultáu el 30 de mayu de 2016. 
  44. Partíu Popular Européu (marzu de 2014). Manifiestu Electoral de 2014. https://issuu.com/eppparty/docs/eppmanifesto_ye. Consultáu el 30 de mayu de 2016. 
  45. 45,0 45,1 45,2 45,3 45,4 Partíu Popular Européu. «Estructura» (inglés). Consultáu'l 31 de mayu de 2016.
  46. 46,0 46,1 46,2 46,3 Partíu Popular Européu (7 d'avientu de 2011). «Estatuto». Consultáu'l 31 de mayu de 2016.
  47. Partíu Popular Européu. «Cumbre» (inglés). Consultáu'l 2 de xunu de 2016.
  48. 48,0 48,1 Grupu del Partíu Popular Européu. «nuesu-llabor-con-el partíu popular-européu El nuesu llabor col Partíu Popular européu». Consultáu'l 2 de xunu de 2016.
  49. Partíu Popular Européu. «Reunión ministeriales» (inglés). Consultáu'l 2 de xunu de 2016.
  50. 50,0 50,1 El polacu Donald Tusk, escoyíu presidente del Conseyu Européu. El Mundu. http://www.elmundo.es/internacional/2014/08/30/5402058aca4741911b8b4579.html. Consultáu el 30 de mayu de 2016. 
  51. 51,0 51,1 Pérez (15 de xunetu de 2014). Juncker, escoyíu presidente de la Comisión Europea. Grupo PRISA. http://internacional.elpais.com/internacional/2014/07/15/actualidá/1405405116_173386.html. Consultáu el 30 de mayu de 2016. 
  52. Jean-Claude Juncker, designáu polos líderes de la UE pa presidir la Comisión Europea. Unidá Editorial. 27 de xunu de 2014. http://www.elmundo.es/internacional/2014/06/27/53ad82fb268y3ede238b4586.html. Consultáu el 30 de mayu de 2016. 
  53. Partíu Popular Européu. «El nuesu presidente». Consultáu'l 30 de mayu de 2016.
  54. Comité de les Rexones. «Miembro y suplentes» (inglés). Consultáu'l 2 de xunu de 2016.
  55. Grupu del Partíu Popular Européu nel Comité de les Rexones. «Miembro» (inglés). Consultáu'l 2 de xunu de 2016.
  56. Grupu del Partíu Popular Européu nel Comité de les Rexones. «Presidente» (inglés). Consultáu'l 2 de xunu de 2016.
  57. Comité de les Rexones. «Presidente» (inglés). Consultáu'l 2 de xunu de 2016.
  58. Asamblea Parlamentaria del Conseyu d'Europa. «Miembro» (inglés). Consultáu'l 2 de xunu de 2016.
  59. Grupu del Partíu Popular Européu nel Conseyu Européu. «Reglamentu Internu» (inglés). Consultáu'l 2 de xunu de 2016.
  60. Grupu del Partíu Popular Européu nel Conseyu Européu. «Presidente» (inglés). Consultáu'l 2 de xunu de 2016.
  61. 61,0 61,1 61,2 61,3 61,4 Partíu Popular Européu. «Más allá de la Unión Europea». Consultáu'l 3 de xunu de 2016.
  62. Grupu del Partíu Popular Européu nel Conseyu Européu. «Miembro» (inglés). Consultáu'l 2 de xunu de 2016.
  63. Asamblea Parlamentaria de la OTAN. «Biografía de Karl A. Lamers» (inglés). Consultáu'l 3 de xunu de 2016.
  64. Institutu Republicanu Internacional. «¿Quien somos?» (inglés). Consultáu'l 3 de xunu de 2016.
  65. Institutu Republicanu Internacional (9 de febreru de 2007). «El IRI exerz de anfitrión del presidente del Partíu Popular Européu» (inglés). Consultáu'l 3 de xunu de 2016.
  66. John McCain (30 d'agostu de 2011). «El senador John McCain y el presidente del PPE Wilfried Martens encamienten a les autoridaes ucranianes a lliberar a Yulia Timoshenko» (inglés). Consultáu'l 3 de xunu de 2016.
  67. Unión Internacional Demócrata. «Miembro» (inglés). Consultáu'l 3 de xunu de 2016.
  68. Internacional Demócrata de Centru. «Partíos». Consultáu'l 3 de xunu de 2016.
  69. 69,0 69,1 69,2 69,3 69,4 Partíu Popular Européu. «Fundaciones» (inglés). Consultáu'l 6 de xunu de 2016.
  70. Centro Martens Wilfried d'Estudios Europeos. «Red» (inglés). Consultáu'l 6 de xunu de 2016.
  71. Centro Martens Wilfried d'Estudios Europeos. «Sobre nós» (inglés). Consultáu'l 6 de xunu de 2016.
  72. Red Europea d'Idees. «Sobre nós». Consultáu'l 6 de xunu de 2016.
  73. Rede Europea d'Idees. «Grupo de trabayu» (inglés). Consultáu'l 6 de xunu de 2016.
  74. Fundación Robert Schuman. «La Fundación Robert Schuman nel corazón d'Europa». Consultáu'l 6 de xunu de 2016.
  75. 75,0 75,1 75,2 Partíu Popular Européu (2 de xunu de 2015). «Reglamentu». Consultáu'l 1 de xunu de 2016.
  76. Partíu Popular Européu. «Red: Asociaciones» (inglés). Consultáu'l 1 de xunu de 2016.
  77. Estudiantes Demócrates Europeos. «Historia» (inglés). Consultáu'l 1 de xunu de 2016.
  78. Estudiantes Demócrates Europeos. «Presidente» (inglés). Consultáu'l 1 de xunu de 2016.
  79. Estudiantes Demócrates Europeos. «Miembro» (inglés). Consultáu'l 1 de xunu de 2016.
  80. Juventud del Partíu Popular Européu. «Sobre nós» (inglés). Consultáu'l 1 de xunu de 2016.
  81. Juventud del Partíu Popular Européu. «Miembro» (inglés). Consultáu'l 1 de xunu de 2016.
  82. Mujer del Partíu Popular Européu. «Sobre nós» (inglés). Consultáu'l 1 de xunu de 2016.
  83. Pymes Europa. «Sobre nós» (inglés). Consultáu'l 1 de xunu de 2016.
  84. Pymes Europa. «Estructura» (inglés). Consultáu'l 1 de xunu de 2016.
  85. Unión Europea de Persones Mayores. «Sobre nós» (inglés). Consultáu'l 1 de xunu de 2016.
  86. Unión Europea de Persones Mayores. «Los nuesos valores» (inglés). Consultáu'l 1 de xunu de 2016.
  87. Unión Europea de Trabayadores Demócrata Cristianos. «Organizaciones» (inglés). Consultáu'l 1 de xunu de 2016.
  88. Unión Europea de Trabayadores Demócrata Cristianos. «Bienvenida» (inglés). Consultáu'l 1 de xunu de 2016.

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]




Partido Popular Europeo


Error de cita: Les etiquetes <ref> esisten pa un grupu llamáu "nota", pero nun s'alcontró la etiqueta <references group="nota"/> correspondiente, o falta un cierre </ref>