Parque nacional del Ichkeul

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Parque Nacional del Ichkeul
Patrimoniu de la HumanidáUNESCO
Parcichkeul2.jpg
Vista del parque.
Llugar Bandera de Tunicia Tunicia
Criterios Natural: x
Referencia 8
Inscripción 1980 (IV Sesión)
En peligru 1996-2006
Área Estaos árabes
Coordenaes 37°10′00″N 9°40′00″E / 37.1667°N 9.6667°E / 37.1667; 9.6667Coordenaes: 37°10′00″N 9°40′00″E / 37.1667°N 9.6667°E / 37.1667; 9.6667
Cambiar los datos en Wikidata

El Parque Nacional del Ichkeul (المحمية الوطنية إشكل), espaciu natural asitiáu nel norte de Tunicia, nel distritu de Bizerta, ye unu de les güelgues más importantes d'África del Norte, y unu de los pocos que nun s'ensuguen en tol añu. Sirve d'abelugu d'ivernada a 180 especies d'aves, delles rares. Foi declaráu Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco en 1980 por «contener los hábitats naturales más representativos ya importantes pal caltenimientu in situ de la diversidá biolóxica, onde sebreviven especies amenaciaes d'un valor universal escepcional dende'l puntu de vista de la ciencia o del caltenimientu». Les sos coordenaes xeográfiques son 37°10′N 9°40′E / 37.167°N 9.667°E / 37.167; 9.667.

Xeografía física[editar | editar la fonte]

El Parque Nacional del Ichkeul ta formáu pol llagu Ichkeul, con una superficie de 50 km², marismas y, al sur del llagu, un risco arrodiáu de aguazales que remata a 511 metros d'altitú, llamáu Gebel Ichkeul, un macizu de caliar dolomítica y, na so aguada sur, roques marmóreas.

El llagu presenta la particularidá de tar alimentáu por seis wadis d'agua duce mientres el iviernu y tar conectáu al mar Mediterraneu al traviés del llagu de Bizerta pola canal de Tinja mientres el branu, lo qu'aumenta considerablemente la salín de les sos agües. El llagu ye la última muerte d'una cadena de llagos que s'estendíen d'antiguo al traviés del norte d'África.

El parque dispon amás de baños medievales qu'entá s'utilicen.

Vexetación del parque.

Flora[editar | editar la fonte]

Coles agües de seronda, desenvolver nes zones d'agües más duces el xuncu de llaguna (Scirpus lacustris, familia Cyperaceae), ente que les zones de salín daqué más altu cubrir de náyades de banzáu (Zannichellia palustris, familia Zannichelliaceae) y yerba d'agua pectinada (Potamogeton pectinatus, familia Potamogetonaceae), base de l'alimentación de les aves acuátiques. Nes veres desenvuélvense trupos matos d'espadañes (Typha angustifolia), que sirven d'abelugu a les aves.

El Gebel Ichkeul ta cubiertu de olivos (Olea europaea) y llentiscos (Pistacia lentiscus).

Fauna[editar | editar la fonte]

Esti espaciu natural ye una de les reserves ornitolóxiques más importantes del norte d'África, onde pueden llegar a cuntase dellos centenares de miles d'individuos.

Mientres l'iviernu sirve d'abelugu a delles especies d'aves acuátiques migratories procedentes del norte y el centru d'Europa. Les más abondoses son el porrón común (Aythya ferina) y la cuyar común (Anas clypeata), con decenes de miles d'individuos; tamién se cunten miles d'exemplares d'ánsar común (Anser anser), ánade real (Anas platyrhynchos), xiblón européu (Anas penelope), ánade frisu (Anas strepera), cerceta común (Anas crecca) y focha común (Fulica atra).

Na primavera empieza la temporada de cría de les especies sedentaries, ente les que se cunten especies rares como la malvasía cabeciblanca (Oxyura leucocephala) y el calamón común (Porphyrio porphyrio). Nos años más húmedos tamién críen equí la focha moruna (Fulica cristata) y el tarru canelu (Tadorna ferruginea).

Pel branu, el Parque Nacional del Ichkeul ye, xuntu cola Camarga nel sur de Francia, una de los dos úniques árees de cría del flamencu común (Phoenicopterus roseus) en toa Europa Occidental.

Otres aves presentes son la cerceta pardilla (Marmaronetta angustirostris), la garza real (Ardea cinerea) y la cigüeña blanca (Ciconia ciconia).

Hasta mediaos del sieglu XX, habitaba na rexón una raza nana de búfalu d'agua (Bubalus bubalis), yá adomada polos cartaxineses y a la que se-y atribuyía una antigüedá de 3000 años. En 1976 reintroducióse la especie nun intentu por recuperar la raza sumida.

Tanto'l llagu como les marismas alluguen especies de peces d'agua salobre, ente los que destaca l'amenaciáu fartet sudeuropeo (Aphanius fasciatus), un pexe que puede soportar una temperatura de l'agua d'hasta 35 °C, eleváu salín y bajísima concentración d'osíxenu. Sicasí, sumió de gran parte de la so área de distribución movíu por una especie invasora procedente d'América, la gambusia, introducida a principios del sieglu XX pa lluchar contra'l mosquitu Anopheles, vector de la malaria.

Estáu de caltenimientu[editar | editar la fonte]

El llagu Ichkeul.

El parque ta amenaciáu pola construcción de preses ríu arriba, lo qu'acentúa'l salín de les agües y alteria el ecosistema. Cola construcción d'una esclusa pretende regulase apurrir d'agua duce. El llugar ta protexíu pola modestia de les infraestructures turístiques, llindaes a un pequeñu ecomuséu y dellos senderos.

En 1996, el parque incluyir na llista del Patrimoniu de la Humanidá en peligru debíu al aumentu de los salín de les sos agües, lo qu'amenacia cientos de miles d'aves migratories. La Unesco impulsó un proyectu urxente pa protexer el llugar medienta el desenvolvimientu d'un plan de siguimientu, una nueva estretegia de xestión y una meyor xestión y usu de los recursos hidráulicos del espaciu natural. Les autoridaes tunecines acabaron col usu agrícola de les agües del llagu, lo qu'amenorgó'l salín y dexó el regresu de numberoses especies d'aves. El proyectu dexó retirar el parque de la llista del Patrimoniu de la Humanidá en peligru en 2006.

Galería[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  • (2000) Patrimoniu de la Humanidá vol.IV: África. Barcelona: Editorial Planeta. 84-395-8388-5.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]






Parque nacional del Ichkeul