Parllamentu d'Inglaterra

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
El parlamentu inglés frente al rei, c.1300.

Denominar Parlamentu d'Inglaterra al poder llexislativu del Reinu d'Inglaterra. Los sos raigaños remontar a principios del periodu medieval. A lo llargo de diversos desenvolvimientos, foi amenorgando progresivamente el poder del monarca, y terminó, tres el Acta d'Unión (1707), por ser la base principal del Parlamentu de Gran Bretaña, y en 1801, del Parlamentu del Reinu Xuníu. Esto convierte al modernu Parlamentu del Reinu Xuníu n'unu de los cuerpos lexislativos más antiguos del mundu, probablemente'l que más antigüedá tien, y por esta razón n'ocasiones ye llamáu la "Madre de tolos Parlamentos".

Historia[editar | editar la fonte]

So un sistema de gobiernu monárquicu, los monarques precisen consultar les decisiones que tomen, pos d'otra manera naide obedecerá-yos a ellos nin a les sos decisiones. El Parlamentu inglés evolucionó nun momentu en que la monarquía taba falta de dalgún tipu de fuerza policial o militar pa sofitar les sos lleis. Arriendes d'ello, aquelles temes que precisaben de dalgún grau de poder nel reinu hubo que faelos cumplir. La monarquía tuvo axentes per tol país. Sicasí, sol sistema feudal que se desenvolvió n'Inglaterra dende la invasión normanda de 1066, les lleis de la Corona nun podríen ser impuestes ensin el sofitu de la nobleza y el cleru. La primera tenía'l so propiu poder, y l'Ilesia, que yera inda parte del la Ilesia católica romana, yera virtualmente una llei en sí mesma nesti periodu pos tenía'l so propiu sistema de tribunales llegales relixosos.

En ficies de que la Nobleza y el cleru avenir a faer cumplir la normes promulgaes pol rei, teníen que tar acordies con lo que faía. Poro, los monarques ingleses posteriores a 1066 constituyeron grandes conseyos formaos por tola nobleza y los miembros veteranos del cleru de quien recibíen conseyu y el consentimientu cuando se trataba de decisiones importantes.

Un Gran Conseyu típicu taría compuestu d'arzobispos, obispos, abáes, barones y condes, les pilastres del sistema feudal. A lo llargo del sieglu XII, los caballeros de les contornes empezaron a sumase al conseyu cuando'l monarca ver necesariu. Estos Grandes Conseyos taben relativamente basaos na estructura y el conceutu del Witenagemot anglu-saxón, anque la importancia d'esta institución respecto del ulterior desenvolvimientu del parlamentu puede tar sobrestimada.

Cuando esti sistema de consulta y consentimientu rompióse, fíxose frecuentemente imposible'l funcionamientu efectivu del gobiernu. Los dos exemplos más notables d'esto previos al reináu d'Enrique III son los casos de Thomas Becket y de Xuan I d'Inglaterra. Becket, que yera Arzobispu de Canterbury ente 1162 y 1170, foi asesináu tres una perllarga disputa con Enrique II d'Inglaterra sobre la xurisdicción de la Ilesia. Y Juan, que foi rei ente 1199 y 1216, foi tan contrariu a dalgunos de los sos principales nobles que-y forzaron a aceptar la Carta Magna en 1215. El refugu de Juan a xuntase a esti tratáu llevó a una guerra civil (vease Primer guerra de los barones).

Estos Grandes Conseyos evolucionaron nel Parlamentu d'Inglaterra. El mesmu términu fíxose habitual a empiezos del sieglu XIII, deriváu de les palabres llatines y franceses referíes a los conceutos d'aldericar y falar. Como resultáu de la obra d'historiadores como G.O. Sayles y H.G. Richardson, créese que los parlamentos primitivos teníen tanto una función xudicial como lexislativa.

Primeramente, los Grandes Conseyos o parlamentos fueron especialmente convocaos cuando'l rei precisaba consiguir dineru al traviés de los impuestos. Siguiendo la Carta Magna esto convirtióse nuna convención. Esto foi debíu en non poca midida al fechu de que Juan morrió en 1216 y foi asocedíu pol so fíu l'infante Enrique III. Los nobles veteranos y los clérigos gobernaron en cuenta de Enrique hasta la so mayoría d'edá, concediéndose un tipu de poder que nun habríen d'abandonar. Ente otres coses, asegurar de que la Carta Magna fora aceptada pol nuevu rei.

El parlamentu mientres el reináu d'Enrique III: 1216-65[editar | editar la fonte]

Una vegada qu'Enrique III algamó la mayoría d'edá y asumió el control del gobiernu del so reinu, munchos de los nobles principales viéronse afectaos por el so estilu de gobiernu, especialmente no relativo a la so falta de voluntá pa consulta-yos para tomar de decisiones y la so preferencia pol patronatu de los sos familiares estranxeros sobre'l de los sos súbditos nativos. La decisión d'Enrique de sofitar la desastrosa invasión papal de Sicilia foi la gota qu'arramó'l vasu. En 1258, siete barones importantes forzaron a Enrique a aceptar y xurar les Provisiones de Oxford, qu'abolieron de forma efectiva la monarquía absoluta anglu-normanda, dando poder a un conseyu de quince barones pa ocupase de los negocios del gobiernu y previendo tres reunión añales del parlamentu pa controlar la so actuación. El parlamentu axuntó seis vegaes ente xunu de 1258 y abril de 1260, siendo la xunta más notable la del Parlamentu de Oxford (1258), que dexó sentaos los fundamentos pa la construcción de les Provisiones de Oxford.

Irónicamente, foi'l noble d'orixe francés Simón V de Montfort quien remaneció como líder d'esta rebelión característicamente inglesa. Mientres los años siguientes, los partidarios de Monfort y los partidarios del rei asitiar d'una forma cada vez más polarizada. Enrique llogró una bulda papal en 1262 eximiéndolo del so xuramentu y dambos bandos empezaron a formar exércitos. Na batalla de Lewes el 14 de mayu de 1264, Enrique foi derrotáu y fechu prisioneru pol exércitu de Montfort. Sicasí, munchos de los nobles que primeramente sofitaren a Monfort empezaron a abarruntar qu'había alloriáu demasiáu llueñe col so celu reformista. El so sofitu ente la nobleza amenorgóse rápido. Asina, en 1264, Montfort convocó'l primer parlamentu de la hestoria d'Inglaterra ensin una autorización real previa. Los arzobispos, obispos, abades, condes y barones fueron convocaos, según dos caballeros de cada condáu y dos burgesses de cada borough. Los caballeros fueren convocaos a conseyos anteriores, pero la representación de los boroughs foi una novedá. El so procesu de seleición varió de borough a borough, pero non cabo dulda de que dalguna forma d'eleición democrática utilizar en munchos casos. Tratóse cenciellamente d'un movimientu pa consolidar la posición de Montfort como'l gobernador lexítimu del reinu, consecuencia de prindar a Enrique y al so fíu'l príncipe Eduardo (más tarde Eduardo I d'Inglaterra) na batalla de Lewes.

Un parlamentu conformáu por representantes del reinu foi la manera lóxica d'establecer la so autoridá. Convocando esti parlamentu, esplotó'l fechu de que la mayoría de la nobleza abandonara'l so movimientu llamando a caballeros y burgesses de la emerxente clase gentry nun xestu por ganase'l so sofitu. Esti parlamentu convocó'l 14 d'avientu de 1264. La so primer xunta producióse'l 20 de xineru de 1265 en Leicester y foi eslleíu'l 15 de febreru de 1265. Nun se sabe con certidume quién asistió a esti parlamentu. Sicasí, l'esquema de Montfort foi adoptáu formalmente por Eduardo I nel llamáu "Model Parliament" de 1295. La participación nel parlamentu de caballeros y burgesses conozse históricamente como la xunta de "los Comunes" (the Commons).

Dempués del escape d'Eduardo del so cautiverio, Montfort foi derrotáu y asesináu na batalla de Evesham en 1265. L'autoridá d'Enrique foi restaurada y les Provisiones de Oxford escaeciéronse, pero esto nun foi más qu'un puntu d'inflexón na hestoria del Parlamentu d'Inglaterra. Anque nun tuviera obligáu por nengún estatutu a faelo, Enrique convocó a los Comunes al parlamentu tres veces ente setiembre de 1268 y abril de 1270. Esto nun foi un puntu significativu na hestoria de la democracia parlamentaria. Vale la pena recordar que ser unviáu al parlamentu pa ser forzáu a otorgar impuestos pal gobiernu y dempués tornar a esplica-y eso a los constituyentes nun yera nenguna xera envidiable. Subsecuentemente sábese pocu sobre como ye que los representantes yeren escoyíos porque nesta dómina ser unviáu al parlamentu nun yera un encargu prestixosu. Sicasí la decisión de Montfort de convocar a caballeros y burgesses al so parlamentu marcó una emerxencia irreversible del gentry como una fuerza na política. De magar, los monarques non podíen ignorar, lo qu'esplica la decisión d'Enrique de convocar a los Comunes a dellos de los sos parlamentos de dempués de 1265.

A pesar de que munchos nobles que sofitaren les Provisiones de Oxford permanecieron activos na política inglesa al traviés del reinu d'Enrique, les condiciones qu'establecieren pa los parlamentos regulares yá fueren escaecíes, como'l so simbolizaren el desenvolvimientu históricu del Parlamentu Inglés al traviés de la convención en llugar d'estatutos y constituciones escrites ya imprimíes pol palamento.

L'establecimientu del Parlamentu como institución[editar | editar la fonte]

Mientres el reinu d'Eduardo I, qu'en 1272, el rol del parlamentu nel gobiernu del reinu d'Inglaterra aumentó por cuenta de la so determinación pa xunir Inglaterra, Gales y Escocia sol so gobiernu pola fuerza. Tamién taba ansiosu pa xunir a los sos súbditos pa restaurar la so autoridá y nun enfrentar la rebelión tal como'l so padre haber fechu. Polo tanto él afaló a tolos sectores de la sociedá por qu'unviaren pidimientos al parlamentu detallando los sos problemes por que pudieren ser resueltos. Al paecer esto dába-y a tolos súbditos d'Eduardo un rol potencial nel gobiernu y esto ayudólu a afirmar la so autoridá.

Cuidao que el númberu de pidimientos unviaos al parlamentu aumentaba, y frecuentemente yeren ignoraes, empezaron a ser trataes por más y más ministros de la Corona de manera que nun bloquiaren el pasu d'asuntos de gobiernu al traviés del parlamentu. Sicasí la importancia de los pidimientos ye significativa porque ye una de les evidencies más tempranes del parlamentu funcionando como un foru pa tratar les esmoliciones xeneral de la xente común. Unviar un pidimientu al parlamentu ye una tradición que continua anguaño nel Parlamentu del Reinu Xuníu.

Estos desenvolvimientos simbolicen el fechu de que'l parlamentu y el gobiernu nun yeren la mesma cosa nesti puntu. Si los monarques diben imponer la so voluntá nel reinu, tendríen que controlar al parlamentu en llugar de sirvi-y.

A partir del reinu d'Eduardo, l'autoridá del Parlamentu Inglés dependería de la fuerza o debilidá del monarca incumbente. Cuando'l rei o la reina yera fuerte, él o ella tendría abonda influencia pa pasar la lexislación al traviés del parlamentu ensin enforma problema. Dellos monarques fuerte inclusive lu ignoraben dafechu, anque esto nun yera siempres prosible nos casos de lexislación financiera por cuenta de la convención posterior a la Magna Carta na que'l parlamentu otorgaba los impuestos. Cuando monarques débiles gobernaben, el parlamentu volvíase frecuentemente'l centru d'oposición na so contra. Subsecuentemente, la composición de los parlamentos nesti periodu variaba dependiendo de les decisiones que precisaben ser tomaes. La nobleza y el cleru mayor siempres yeren convocaos. A partir de 1265, cuando'l monarca precisaba recaldar dineru al traviés de los impuestos, yera avezáu que los caballeros y los burgesses tamién fueren convocaos. Sicasí cuando'l rei solamente buscaba conseyu, usualmente convocaba namái a la nobleza y el cleru, delles vegaes con y delles vegaes ensin los caballeros de les contornes. En delles ocasiones los Comunes yeren convocaos y enviandos de regresu una vegada que'l monarca yá terminara con ellos, dexando que'l parlamentu siguiera ensin ellos. Nun foi sinón hasta la metá del sieglu catorce que convocar a representantes de les contornes y los boroughs volveríense la norma pa tolos parlamentos.

Unu de los momentos que marcó l'apaición del parlamentu como una institución verdadera n'Inglaterra foi la deposición d'Eduardo II. Sicasí ye debatible si Eduardo II foi depuestu nel parlamentu o pol parlamentu, esta importante secuencia d'eventos consolidó la importancia del parlamentu na constitución inglesa non escrita. El parlamentu tamién foi crucial n'establecer la llexitimidá del rei que reemplazó a Eduardo II: el so fíu Eduardo III.

En 1341, la nobleza y el cleru fueron convocaos de manera separada per primer vegada, creando lo que sería efectivamente una Cámara Alta y una Cámara Baxa, colos caballeros y los burgesses ocupando esta postrera. La Cámara Alta conoceríase como la Cámara de los Lores dende 1544 y la Cámara Baxa como la Cámara de los Comunes, colectivamente conocíes como Cámares del Parlamentu.

L'autoridá del parlamentu creció so Eduardo III; establecióse que nenguna llei podría proclamase, nin nengún impuestu aplicase, ensin el consensu de los dos Cámares y del Soberanu. Esto foi un desenvolvimientu mientres el reinu d'Eduardo III; tuvo arreyáu na Guerra de los Cien Años y precisaba recursos financieros. Eduardo intentó evitar el parlamentu lo más posible, lo que causó que se promulgara esti edictu.

Los Comunes empezaron a actuar con mayor fuerza mientres esti periodu. Mientres el Bon Parlamentu (1376), l'Oficial Presidente de la cámara baxa, sir Peter de la Mare, quexar de los altos impuestos, demandó una auditoría a los gastos reales y criticó l'alministración del exércitu per parte del rei. Los Comunes inclusive cuestionaron a dalgunos de los ministros del rei. L'axatáu oficial foi encarceláu pero foi lliberáu rápido dempués de la muerte d'Eduardo III. Mientres el reinu del siguiente monarca, Ricardo II, los Comunes de nuevu empezaron a cuestionar a los errantes ministros de la Corona. Aportunaron en que nun podíen controlar namái los impuestos, sinón tamién el gastu públicu. A pesar d'eses ganancies n'autoridá, los Comunes permanecieron muncho menos poderosos que la Cámara de los Lores y que la Corona.

Esti periodu tamién vio la introducción d'una franquicia que llindaba'l númberu de persones que podíen votar nes eleiciones pa la Cámara de los Comunes. A partir de 1430, la franquicia taba llindada a'l Posesores de Cuarenta Chelines, ye dicir los homes que teníen propiedaes que valíen cuarenta chelines o más. El Parlamentu d'Inglaterra llexisló esta nueva franquicia uniforme nel estatutu 8 Hen. 6, c. 7. La Tabla Cronolóxica de los Estatutos nun menta tal llei de 1430, yá que foi incluyida nos Estatutos Consolidaos como un recital nel Actu sobre'l Electores de Caballeros de la Contorna (10 Hen. 6, c. 2), que amendaba y reproclamaba la llei de 1430 pa faer claro qu'un residente d'un condáu tenía de tener una propiedá de cuarenta chelines nesi condáu pa ser un votante ende.

Rei, Lores y Comunes[editar | editar la fonte]

Foi mientres el reinu de los monarques Tudor que la estructura moderna del Parlamentu Inglés empezó a ser creada. La monarquía Tudor yera poderosa y hubo periodos de dellos años nos que'l parlamentu nun s'axuntó pa nada. Sicasí los monarques Tudor yeren lo suficientemente astutos pa dase cuenta que precisaben un parlamentu pa legitimar munches de les sos decisiones, principalmente cuando precisaben dineru al traviés de los impuestos lexítimamente y ensin causar descontentu. Asina consolidaron un estáu nel que los monarques convocaben y cerraben el parlamentu como y cuando lo precisaben.

Pa cuando Enrique Tudor (Enrique VII xubió al tronu en 1485) el monarca nun yera un miembru de la Cámara Alta nin de la Cámara Baxa. Ellos tendríen de faer saber los sos sentimientos al traviés d'aquellos que los sofitaben en dambes cases. Los procedimientos yeren regulaos pol oficial presidente en cada Cámara. Dende la década de 1540, l'oficial presidente de la Cámara de los Comunes volvióse formalmente conocíu como'l "Voceru", siendo primeramente conocíu como'l "prolocutor" (una posición semi-oficial, usualmente nomáu pol monarca, qu'esistiera desque Peter de Montfort actuara como l'oficial presidente del Parlamentu de Oxford de 1258). Ésti nun yera un trabayu envidiable. Cuando la Cámara de los Comunes nun taba contenta, yera'l Voceru'l que tenía de lleva-y les noticies al monarca. Esto empezó la tradición, que sobrevive hasta esti día, na que'l Voceru de la Cámara de los Comunes ye abasnáu a la Siella del Voceru por otros miembros cuando son escoyíos.

Un miembru de cada cámara podía presentar una "iniciativa" al parlamentu. Les iniciaticas sofitaes pol monarca yeren de cutiu propuestes por miembros del Conseyu Priváu que participaben nel parlamentu. Por que una iniciativa convertir en llei, tenía que ser aprobada por una mayoría de dambes Cámares del Parlamentu antes de ser unviada al monarca pa sanción real o vetu. El vetu real foi aplicáu delles vegaes mientres los sieglos XVI y XVII y entá ye un derechu del monarca del Reinu Xuníu el vetar la lexislación d'anguaño, anque nun foi executáu dende 1707 (güei tal exerciciu bastiaría una crisis constitucional).

Cuando una iniciativa convertir en llei esti procesu teoréticamente dába-y a la iniciativa l'aprobación de cada estáu del reinu: el rei, los lores y los comunes. En realidá esto nun yera precisu. El Parlamentu d'Inglaterra taba llueñe de ser una institución democráticamente representativa nesti periodu. Yera posible convocar a la toa nobleza y el cleru del reinu nun llugar pa formar l'estáu de la Cámara Alta. Sicasí la franquicia del votu pa la Cámara de los Comunes yera increíblemente pequena, dellos historiadores envaloren que yera tan pequena como'l 3% de la población masculina adulta. Esto significa que les eleiciones podíen ser dacuando controlaes polos grandes locales porque en dellos boroughs los votantes yeren, de cierta manera, dependientes nos nobles locales o alternativamente podríen ser mercaos con sobornos. Si esos grandes sofitaben al monarca incumbente, esto potencialmente dába-y a la Corona y a los sos ministros gran poder sobre los negocios del parlamentu. Munchos de los homes electos al parlamentu nun envidiaben la posibilidá d'actuar nel interés d'otros. Asina que se promulgó una riegla, entá nel llibru d'estatutos de güei, onde se volvía illegal pa los miembros de la Cámara de los Comunes l'arrenunciar a los sos cargos nun siendo que-yos sía otorgada una posición directamente dientro del patronatu del monarca (güei esta última restricción lleva a una ficción real dexando l'arrenunciu de facto a pesar de la prohibición). Sicasí tien de ser enfatizado qu'anque delles eleiciones al parlamentu nesti periodu seríen consideraes corruptes pa los estándares modernos, munches eleiciones arreyaben xenuines campañes ente candidatos rivales, anque les resultancies nun yeren secretos.

Foi nesti periodu qu'el Palaciu de Westminster establecióse como la see del Parlamentu Inglés. En 1548 a la Cámara de los Comunes otorgóse-y un llugar p'axuntase regularmente pola Corona, la capiya de San Esteban. Ésta fuera la capiya real. Convertir nuna cámara de débate dempués de que Enrique VIII fuera l'últimu monarca n'usar el Palaciu de Westminster como un llugar de residencia y tres la supresión del colexu qu'ende esistía. Esti cuartu convertir nel llar de la Cámara de los Comunes hasta que foi destruyíu por una quema en 1834, anque l'interior foi alteriáu delles vegaes hasta entós. La estructura d'esta habitación foi increíblemente importante nel desenvolvimientu del Parlamentu d'Inglaterra. Ente que les modernes llexislatures axuntar nuna cámara circular, les banques de les Cámares Britániques del Parlamentu tán dispuestes como'l coru nuna capiya, a cencielles porque ésta ye la parte del cuartu orixinal que los miembros de la Cámara de los Comunes utilizaron cuando se-yos concedió l'usu de la Capiya de San Esteban. Esta estructura tomó un nuevu significáu cola apaición de partíos políticos nel sieglu XVII y principios del sieglu XVIII, mientres empezaba la tradición según la cual los miembros del partíu gobernante sentar nes banques de la derecha del Voceru y los miembros de la oposición nes banques de la esquierda.

El númberu de los Lores Espirituales foi en cayente baxu Enrique VIII, quien ordenó la Disolución de los monesterios, negándo-y a los abades y prelaos los sos puestos na Cámara Alta. Pela primer vegada, los Lores Temporales yeren más numberosos que los Lores Espirituales.

El Actu de les Lleis de Gales de 1535-42 amestaron a Gales como parte de Inglaterra y esto traxo representantes galeses al Parlamentu d'Inglaterra.

Rebelión y Revolución[editar | editar la fonte]

El parlamentu non siempres tuvo sometíu a los deseos de los monarques Tudor, sinón que'l criticismu parlamentariu al monarca algamó nuevos niveles nel sieglu XVII.

En 1628, sollertaos pol exerciciu arbitrariu del poder real, la Cámara de los Comunes unviaron a Carlos I la Pidimientu de Derechu, demandando la restauración de les sos llibertaes. Anque aceptó'l pidimientu, Carlos I eslleiría'l parlamentu y gobernaría ensin él por once años. Foi namái hasta dempués del desastre financieru de les Guerres de los Obispos (1639-1640) que foi forzáu a convocar al parlamentu por que pudieren autorizar nuevos impuestos. Esto resultó na formación d'asamblees conocíes históricamente como'l Parlamentu curtiu de 1640 y el Parlamentu llargu, que s'axuntó con dellos recesos y en delles formes ente 1640 y 1653.

El Parlamentu llargu foi caracterizáu pol númberu creciente de críticos del rei que participaba nél. El más prominente d'estos críticos na Cámara de los Comunes yera John Pym. Les tensiones ente'l rei y el so parlamentu algamaron un puntu álgido en xineru de 1642 cuando Carlos I entró ensin ésitu a la Cámara de los Comunes pa intentar arrestar a Pym y a otros cuatro miembros pola so argumentada traición. Los cinco miembros fueren avisaos d'esto y cuando Carlos I entró a la cámara con un grupu de soldaos, ellos yá sumieren. Carlos I foi humildáu entá más cuando-y preguntar al Voceru, William Lenthall, el so allugamientu y ésti negóse a revelala.

De magar, les relaciones ente'l rei y el so parlamentu deterioráronse entá más. Cuando los problemes empezaron a apaecer n'Irlanda, tantu Carlos I como'l so parlamentu entamaron exércitos p'apagar los llevantamientos de los católicos nativos. Nun pasó enforma tiempu primero que rescamplara qu'estes fuerces llucharíen ente elles, llevando a la Guerra Civil Inglesa qu'empezó cola batalla en Edgehill d'ochobre de 1642: aquellos que sofitaben la causa del parlamentu yeren llamaos Parlamentarios.

La victoria final de les fuerces parlamentaries foi un puntu decisivu na hestoria del Parlamentu d'Inglaterra. Esto marcó'l puntu cuando'l parlamentu reemplazo al monarca como la suprema fonte de poder n'Inglaterra. Les batalles ente la Corona y el parlamentu siguiríen al traviés del sieglu XVII y XVIII, pero'l parlamentu yá nun taba a disposición de la monarquía inglesa. Esti cambéu foi simbolizáu cola execución de Carlos I en xineru de 1649. Foi un tanto irónicu qu'esti eventu nun fuera socatráu polos representantes electos del reinu. La Purga de Pride d'avientu de 1648, el nuevu exércitu modelo (qu'aquel día yá se perfilaba como la fuerza principal na alianza parliamentaria), explusó del parlamentu a los miembros que nun lo sofitaben. El "parlamentu restante", como foi conocíu más tarde polos críticos, promulgó lexislación pa poner al rei en xuiciu per traición. Esti xuiciu, que la so conderga yá se conocía dende'l principiu, llevó a la execución del rei y a l'apaición d'una república por 11 años. La Cámara de los Lores foi abolida y la Cámara de los Comunes purgada gobernó Inglaterra hasta abril de 1653, cuando'l xefe del exércitu Oliver Cromwell eslleir dempués de desalcuerdos sobre la política relixosa y sobre como exercer les eleiciones al parlamentu. Cromwell más tarde convocaría a un parlamentu de radicales relixosos en 1653, comúnmente conocíu como'l Parlamentu de Barebone, siguíu pol Primer Parlamentu del Protectoráu (unicameral) que sesionó dende setiembre de 1654 hasta xineru de 1655 y el Segundu Parlamentu del Protectoráu que sesionó en dos sesiones ente 1656 y 1658, la primer sesión foi unicameral y la segunda sesión foi bicameral.

Anque ye fácil considerar a la República Inglesa de 1649-60 como namás que una dictadura militar Cromwelliana, los eventos que tuvieron llugar nesta década fueron altamente importantes na determinación del futuru del parlamentu. De primeres, foi mientres la sesión del primer Parlamentu Restante que los miembros de la Cámara de los Comunes conocióse como "MP" (Miembros del Parlamentu). Segundamente, Cromwell dio-y un ampliu grau de llibertá a los sos parlamentos, anque los realistes taben torgaos pa participar en toos casos, salvu dalgunos cuantos. La so visión del parlamentu paez ser largamente basada nel exemplu de los parlamentos isabelinos. Sicasí subestimó hasta que grado Isabel I y los sos ministros influyeren directa ya indirectamente el procesu de toma de decisiones de los sos parlamentos. Foi asina que tuvo siempres sosprendíu cuando ésti volvíase problemáticu mientres el so réxime. Terminó per eslleir cada parlamentu que convocaba. Aun así ye importane notar que la estructura de la segunda sesión del Segundu Parlamentu del Protectoráu de 1658 yera casi idéntica a la estructura parlamentaria consolidada nel Alcuerdu de la Revolución Gloriosa de 1689.

En 1653, Cromwell fuera fechu xefe d'estáu col títulu de Lord Protector del reinu. El Segundu Parlamentu del Protectoráu ufiertó-y la corona. Cromwell refugó la ufierta, pero la estructura gubernamental establecida na versión final de la Humilde Pidimientu y Conseyu foi la base pa tolos parlamentos futuros. Proponía una Cámara de los Comunes electa como la Cámara Baxa, y una Cámara de los Lores compuesta por nobles del reinu como Cámara Alta, y una monarquía constitucional serviente al parlamentu y les lleis de la nación como poder executivu del Estáu nel visu del árbol, asistíu na función de los sos deberes con un Conseyu Priváu. Oliver Cromwell presidiera, ensin dase cuenta, la creación de les bases pal futuru gobiernu parlamentariu d'Inglaterra.

En términos de la evolución del parlamentu como institución, por enforma'l desenvolvimientu más importante mientres la república foi la sesión del Parlamentu Restante ente 1649 y 1653. Esto probó que'l parlamentu podía sobrevivir ensin un monarca y ensin una Cámara de los Lores si asina lu quixera. Los futuros monarques ingleses nunca escaeceríen esto. Carlos I foi l'últimu monarca inglés n'entrar a la Cámara de los Comunes. Entá güei, un Miembru del Parlamentu del Reinu Xuníu ye unviáu al Palaciu de Buckingham como un rehén ceremonial mientres la Ceremonia d'apertura del Parlamentu del Reinu Xuníu, p'asegurar la segura torna del soberanu d'un parlamentu potencialmente contrariu. Mientres la ceremonia, el monarca sentar nel tronu na Cámara de los Lores y ordenar al Lord Gran Chambelán que convoque a la Cámara de los Comunes na Cámara de los Lores dende ende. El Lord Gran Chambelán levanda el so cayáu d'oficiu pa señalar al Caballero Ujier del Cayáu Negru, quien tuviera esperando nel lobby central. El Cayáu Negru entra y, so la guardia del cuidador de la puerta de la Cámara de los Lores y del inspector de la policía, averar a les puertes de la Cámara de los Comunes. Les puertes son-y cerraes na cara - simbolizando'l derechu de los Comunes d'aldericar ensin la presencia del representante de la Reina. Entós él cute tres veces col so cayáu (el Cayáu Negru), y ye almitíu.

Parlamentu dende la Restauración a l'Acta d'Establecimientu[editar | editar la fonte]

Los eventos revolucionarios qu'asocedieron ente 1640 y 1660 tuvieron llugar en nome del parlamentu. El nuevu estatus del mesmu como órganu central del gobiernu del Estáu inglés consolidar mientres los eventos alredor de la Restauración de la monarquía en 1660. Siguiendo la muerte de Oliver Cromwell en septiembre de 1658, el so fíu Richard Cromwell asoceder como Lord Protector, convocando al Tercer Parlamentu del Protectoráu nel procesu. Cuando'l so parlamentu foi eslleíu por causa de la presión del exércitu n'abril de 1659, el Parlamentu Restante foi reconvocáu ante la insistencia de los grandees sobrevivientes del exércitu. Ésti de la mesma foi eslleíu nun golpe lideráu pol xeneral del exércitu John Lambert, llevando a la formación del Comité de Seguridá, apoderáu por Lambert y los sos siguidores. Cuando les fuerces disidentes de George Monck invadieron Inglaterra dende Escocia onde habíen estáu aparcaes –ensin qu'el siguidores de Lambert opunxérense– Monck temporalmente convocó al Parlamentu Restante y revirtió la Purga de Pride reconvocando a la totalidá del Parlamentu llargu. Ellos votaron por desolverse a sigo mesmos y convocar a nueves eleiciones, que fueron consideraes como les más democrátiques por 20 años anque la franquicia entá yera bien pequena. Esto llevó al llamáu del Parlamentu de la Convención, que taba apoderáu por realistes. Esti parlamentu votó pa reinstalar la monarquía y la Cámara de los Lores. Carlos II tornó a Inglaterra como rei en mayu de 1660.

La Restauración empezó la tradición que dicta que tolos gobiernos van buscar al parlamentu pa llograr llexitimidá. En 1681 Carlos II eslleió'l parlamentu y gobernó ensin él polos últimu cuatro años del so reinu. Esto foi la resultancia d'amargosos desalcuerdos ente'l rei y el parlamentu qu'asocedieren ente 1679 y 1681. Carlos tomó grandes riesgos al faelo. Arriesgo la posibilidá d'un golpe militar similar al de 1642. Sicasí, correchamente predixo que la nación nun querdría otra guerra civil. El parlamentu eslleir ensin lluchar. Los eventos que siguieron aseguraron qu'esto nun sería más qu'una ausencia temporal.

Carlos II morrió en 1685 y foi asocedíu pol so hermanu Jacobo II. Mientres la so vida Carlos xurara llealtá a la Ilesia Protestante d'Inglaterra, a pesar de les sos simpatíes católiques privaes. Jacobo yera abiertamente católicu ya intentó llevantar la restricción sobre los católicos pa ocupar puestos públicos. Sicasí atopóse cola fuerte oposición de los protestantes nel so reinu. Cuando la guerra civil volvióse una posibilidá inminente, Jacobo fuxó del país. El parlamentu ufiertó-y entós la corona a la so fía protestante María, en llugar d'a'l so fíu (Jacobo Francisco Eduardo Estuardo). María II gobernó xuntu col so maríu, Guillermo III. El parlamentu tomó esta oportunidá p'aprobar el Acta de Derechos de 1689 y el Acta d'Establecimientu de 1701. Estos yeren estatutos que legalmente calteníen la prominencia del parlamentu per primer vegada na hestoria inglesa. Estos eventos marcaron l'entamu de la monarquía constitucional inglesa y la so subordinación al parlamentu.

Unión: el Parlamentu de Gran Bretaña[editar | editar la fonte]

Artículu principal: Parlamentu de Gran Bretaña

Dempués del Acta d'Unión en 1707, Actes del Parlamentu aprobaes nel Parlamentu d'Inglaterra y el Parlamentu d'Escocia crearon un nuevu Reinu de Gran Bretaña y eslleió dambos parlamentos, reemplazándolos con un nuevu Parlamentu de Gran Bretaña con see nel antiguu llar del parlamentu inglés. El Parlamentu de Gran Bretaña convertiríase más tarde nel Parlamentu del Reinu Xuníu en 1801 cuando'l Reinu Xuníu de Gran Bretaña ya Irlanda foi formáu al traviés del Acta d'Unión de 1800.

Futuru[editar | editar la fonte]

El restablecimiento d'un Parlamentu inglés devueltu, dando poderes separaos de toma de decisiones a los representantes de los votantes n'Inglaterra, similar a la representación dada pola Asamblea Galesa, el Parlamentu Escocés y l'Asamblea d'Irlanda del Norte, ye un asuntu na política británica, dáu a la anomalía de los diputaos escoceses aldericando asuntos ingleses cuando los diputaos ingleses nun son capaces de votar n'asuntos qu'afecten puramente a Escocia. La cuestión d'un parlamentu inglés devueltu yera consideráu un asuntu menor hasta qu'el Partíu Conservador anunció propuestes polítiques pa prohibir a los MP escoceses votar n'asuntos ingleses, aumentando la importancia del asuntu. Los únicos partíos políticos viviegamente promoviendo un Parlamentu Inglés son los extra-parllamentarios Partíu Nacional Británicu y el Partíu de los Demócrates Ingleses.

En relación a los asuntos parlamentarios, una llarga anomalía llamada la Cuestión de West Lothian hai siempres sío referenciada. Antes de la devolución escocesa, los asuntos puramente escoceces yeren aldericaos en Westminster. La "Cuestión" yera que los MP escoceses podía y votaben n'asuntos rellacionaos namái con Inglaterra y Gales ya Irlanda del Norte. La devolución galesa removió la mayor parte de l'anomalía pa Gales, pero non pa Inglaterra: los MP escoceses y galeses pueden votar n'asuntos ingleses, pero munchos asuntos escoceses y galeses nun son aldericaos en Westminster.

Los MP ingleses son escoyíos coles mesmes que'l restu de los MP del Reinu Xuníu. Hai 529 distritos electorales ingleses, por cuenta del so gran númberu, formen una mayoría na Cámara de los Comunes. Como'l Gobiernu Británicu consideraba a Escocia como sobre-representada en relación a los otros componentes del Reinu Xuníu, la clausa 81 del Acta d'Escocia 1998 igualó la cuota electoral inglesa y escocesa, y agora Londres per se provée más MP que toa Escocia.

Llugares onde'l Parlamentu axuntóse fora de Londres[editar | editar la fonte]

el parlamentu de saléu:

Referencies[editar | editar la fonte]

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]


Parlamento de Inglaterra