Nadia El Fani

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Nadia El Fani
Roma - Nadia El Fani.jpg
Vida
Nacimientu

París1  de xineru de 1960

(59 años)
Nacionalidá Bandera de Francia Francia
Bandera de Tunicia Tunicia
Oficiu
Oficiu direutora de cine, feminista, guionista y productora de cine
Premios
IMDb nm0252634
Cambiar los datos en Wikidata

Nadia El Fani (París, 1960) ye una cineasta francotunecina. Fía de madre francesa y padre tunecín, a la edá d'un añu vuelve a Tunicia cola so familia pa tornar nueve años más tarde a Francia con so madre y la so hermana. En 1977 vuelve a Túnez a vivir con so padre y terminar los sos estudios secundarios.

En 1990 realiza'l so primer trabayu como direutora, un curtiumetraxe documental de cinco minutos de duración, Pour le plaisir, nel que yá dexa constancia de la so actitú tresgresora y subversiva p'amosar de forma direuta y ensin papes na boca la necesidá d'espresase llibremente y ser dueñu del propiu cuerpu. El so siguiente trabayu, Fifty-fifty, mon amour (1992) ye una reflexón sobre la identidá bien basada na so propia vida, que al igual que la hestoria de la película, asocede ente Túnez y Francia. Femmes Leader du Maghreb (1993) ye un documental d'encargu que retrata la llucha de les muyeres norteafricanas y que dio como resultáu una rede de trabayu ente muyeres marroquines, arxelines y tunecines. Tanitez-moi (1993) ye un documental de creación personal que pon de relieve la manera en que les muyeres han vehiculado y tresmitíu ciertes tradiciones que perduren nel Túnez actual pero que vienen de dómines anteriores al Islam.[1]

Ocho años tardó Nadia El Fani en sacar alantre'l so primer llargumetraxe de ficción, Bedwin Hacker, una reflexón sobre'l poder de la información y la televisión coles mires d'invertir y cuestionar rellacionar Norte-Sur.

Ouled Lenine (2007) ye un documental bien personal centráu na figura de so padre, dirixente del Partíu Comunista tunecín, qu'al pie de tantos otros lluchó mientres los años 50 pola independencia del so país, pol desenvolvimientu, pola emancipación de les muyeres, un tiempu nel que musulmanes, xudíos, cristianos, ateos, homes y muyeres, ensin diferencia vivíen y lluchaben xuntos per un mundu fechu de tolerancia, d'igualdá y de pasión.[2]

En 2011 realiza'l documental Laïcité Inch’allah!, una nueva llamada a la tolerancia, la llibertá d'espresión y el pacifismu, rodáu tres meses antes de la cayida de Ben Ali y mientres la revolución, pa poner de manifiestu'l llugar qu'ocupa la relixón na sociedá tunecina y la necesidá d'una constitución laica. Cuando'l documental estrenar en Túnez, la direutora ye amenazada de muerte polos islamistes, de la que llucha pa superar y sobreponese al cáncer que-y diagnosticaron. Pa retratar dambes lluches, contra los estremistes y contra la enfermedá, y p'amosar les consecuencies y el mieu qu'una película pueden desencadenar, Nadia El Fani realiza, al pie de Alina Isabel Pérez, Même pas mal (2012).

Filmografía[editar | editar la fonte]

Nadia El Fani en Conference on Free Expression and Conscience 2017 en Londres.

1990 Pour -y plaisir (curtiumetraxe ficción)

1992 Fifty-fifty, mon amour (curtiumetraxe ficción)

1993 Femmes Leader du Maghreb (curtiumetraxe documental)

1993 Tanitez-moi (curtiumetraxe documental)

1998 Tant qu'il y aura de la pelloche (curtiumetraxe documental)

2001 Bedwin Hacker (llargumetraxe de ficción)

2005 Paris la métisse: Unissez-vous, il n’est jamais trop tard! (curtiumetraxe ficción)

2007 Ouled Lenine (llargumetraxe documental)

2011 Laïcité Inch’allah! (llargumetraxe documental)

2012 Même pas mal (llargumetraxe documental)

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. «African Women in Cinema». Consultáu'l 7 de marzu de 2015.
  2. Barlet (2012). -yos cinémas d'Afrique deas années 2000. L'Harmattan. ISBN 978-2-296-55760-4.



Nadia El Fani