Monarquía de Julio

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Royaume de France
Reinu de Francia

Royal flag of France during the Bourbon Restoration.svg

1830-1848

Flag of France.svg

Bandera de Francia

Bandera

Himnu nacional: «La Parisienne»
(en español: «La Parisina»)
Llocalización de Francia
Capital París
48°49′N 2°29′E / 48.817°N 2.483°E / 48.817; 2.483
Gobiernu Monarquía constitucional
(Carta de 1830)
Rei
 • 1830-1848 Lluis Felipe I
Llexislatura Parllamentu
 • Cámara alta Cámara de Nobles
 • Cámara baxa Asamblea de los Diputaos
Historia
 • Afitáu 1830
 • Revoluciones de 1848 1848
Moneda Franco
La Llibertá guiando al pueblu, de Eugène Delacroix, conmemora la Revolución de 1830.

Monarquía de Julio ye'l nome col que la historiografía contemporanea suel designar al periodu históricu que se desenvolvió en Francia dende 1830 a 1848, ente dos de los principales procesos revolucionarios consideraos ciclos de la revolución lliberal o burguesa: la denominada Revolución de 1830, tamién llamada «Revolución de Julio», y l'otra que tuviera formada, amás de lliberales, d'otros grupos nuevos, siendo éstos los nacionalistes y el proletariáu primíu pol absolutismu: la denominada Revolución de 1848 o bien «Primavera de los Pueblos».

Antecedentes que llevaron a la Revolución de 1830[editar | editar la fonte]

Lluis Felipe d'Orleans.

La Restauración Francesa foi un periodu de gobiernu de Carta otorgada pol que se fixeron una serie de concesiones al pueblu, sicasí'l so calter yera autocráticu.

En 1830, Carlos X enfrentar a un parllamentu de mayoría lliberal moderáu. Ante esti fechu decretó les 4 ordenances de xunetu, que suspendíen la llibertá de prensa, eslleía l'acabante escoyer Cámara de diputaos, allargaba'l cargu de los diputaos y amenorgaba el so númberu.

El pueblu de París bastiar a la cai y consiguió ganar l'exércitu real. Los políticos lliberales aprovechar d'esti sucesu y el rei Carlos X viose forzáu a exiliarse. Nomóse como nuevu rei a Lluis Felipe I y de esta forma Francia dotar de la Constitución de 1830, de conteníu más lliberal, qu'espresaba que'l Rei yá nun sería nomáu por gracia divina, sinón polos franceses y la so voluntá mesma y quien se convertiría nel xefe del executivu y compartiría la iniciativa llexislativa coles Cámares, dexando de ser la Cámara de los Pares hereditaria y que perdería importancia en favor de la Cámara de los diputaos. Amás nesta nueva Constitución reconocíase la llibertá de prensa y esaniciábase el monopoliu real na iniciativa llexislativa.

Reináu de Lluis Felipe I de Francia y la Revolución de 1848[editar | editar la fonte]

Artículu principal: Lluis Felipe I de Francia

La denominada Monarquía de Julio empezó con «-yos Trois Glorieuses» o bien en castellán, Los Trés Glorioses Xornaes Revolucionaries de París de los díes 27, 28 y 29 de xunetu de 1830, contra'l gobiernu del rei Carlos X, que terminaron per llevar al tronu francés a Lluis Felipe de Orléans[1] que pertenecía a una caña colateral de la Casa de Borbón, la denominada Borbón-Orleans, y que fuera una revolución que nun se llindara namái a Francia, sinón que s'estendió en Bélxica, país que llograra la independencia frente a Holanda, tamién siguió n'Alemaña y n'Italia, siendo nesti postreru onde s'identificaba con movimientos de tipu nacionalista unificador, y siguiendo por Polonia y nel Imperiu austriacu.

En 1846 Lluis Felipe I supuestamente formó parte d'una tentativa monarquista nel país suramericanu d'Ecuador. Según Francisco Michelena y Coloraes, embaxador ecuatorianu en Londres, los planes de crear un Reinu d'Ecuador que trazara'l expresidente d'esi país, Juan José Flores, tendríen ecu nes principales cortes europees con pretensiones n'América. Michelena acusaba principalmente a Francia de ximelgase en distintes formes pa establecer la so dominación, ufiertando los sos príncipes so aliances de familia, o'l so protectoráu, tratando d'influyir nos gobiernos contra los intereses nacionales y humildando los sos nóveles nacionalidaes; y pallo el dineru necesario pa la espedición prevendría del mesmu rei Lluis Felipe.[2][3]

Per otra parte Manuel Moreno, embaxador arxentín en Londres, abarruntaba tamién de la intervención francesa n'Ecuador, pos creía que la candidatura al tronu ecuatorianu que-y ufiertaren a Agustín Muñoz y Borbón, tercer fíu del segundu matrimoniu de la reina María Cristina de Borbón-Dos Sicilias, nun yera sinón aparente y provisional, y que no fondero tou taba dirixíu pol monarca francés p'acabar cola otra parte del Tratáu de Utrecht, y atraer col tiempu a la Casa d'Orleans escontra Llatinoamérica. Moreno basaba la so hipótesis nel casoriu de Antonio d'Orleans, duque de Montpensier y novenu fíu del rei francés, cola infanta española Luisa Fernanda de Borbón, tamién fía de la mentada María Cristina y hermana d'Isabel II, en que'l so beneficiu sería en realidá la futura monarquía que pretendíen instaurar n'América dende Ecuador.[2][3] Finalmente, y por distintos motivos, estos planes de Flores nun se llegaron a concretar nunca.

Empezando'l mes de febreru, la Revolución de 1848 provocó l'abdicación del rei y la creación d'un gobiernu provisional que xeneró la Segunda República Francesa. La Monarquía de Julio (1830-1848) ye un periodu caracterizáu pola preeminencia de l'alta burguesía, que reemplazó'l derechu divín de los reis.

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Notes[editar | editar la fonte]

  1. Según Autor s/d na so obra en francés "L’installation symbolique du nouveau régime" que diz asina: "-y 29 août, Louis-Philippe passe en revue la garde nationale de Paris qui l'acclame. « Cela vaut mieux pour moi que -y sacre de Reims ! », s'écrie-t-il en embrassant La Fayette. -y 11 octobre, Le nouveau régime décide que deas récompenses seront accordées à tous -yos blessés deas « Trois Glorieuses » et crée xune médaille commémorative pour -yos combattants de la révolution de Juillet. En octobre, Le gouvernement présente un projet de loi destiné à indemniser à concurrence de 7 millions -yos victimes deas journées de Juillet. -y 13 août, Le roi a décidé que los armes de la maison d'Orléans (de France au lambel d'argent) orneront désormais -y sceau de l'État. -yos ministres perdent -yos appellations de Monseigneur et -y prédicat d'Excellence pour aportar Monsieur -y ministre. -y fils aîné du roi est titré duc d'Orléans et prince royal ; -yos filles et la sœur du roi sont princesses d'Orléans. Sont adoptées et promulguées deas lois revenant sur deas mesures impopulaires prises sous la Restauration. La loi d'amnistie de 1816, qui avait condamné à la proscription -yos anciens régicides, est abrogée, à l'exception de son article 4, qui condamne au bannissement -yos membres de la famille Bonaparte. L'église Sainte-Geneviève est de nouveau retirée au culte catholique -y 15 août et retrouve, sous -y nom de Panthéon, sa vocation de temple laïc dédié aux gloires de la France. Xune série de restrictions budgétaires frappent l'Église catholique, cependant qu'est abrogée, Le 11 octobre, la « loi du sacrilège » de 1825, qui punissait de mort -yos profanateurs d'hosties consacrées"
  2. 2,0 2,1 «xeneral-juan-jose-flores-y-el-peru-1 El xeneral Juan José Flores y el Perú» (español). Aldu al Bicentenariu (Avientu de 2003). Consultáu'l 17 d'abril de 2015.
  3. 3,0 3,1 «casa-de-orleans-en-el tronu.html La Casa de Orléans nel tronu ecuatorianu» (español). Monarquía ecuatoriana (17 de febreru de 2013). Archiváu dende l'casa-de-orleans-en-el tronu.html orixinal, el 20 d'abril de 2015. Consultáu'l 17 d'abril de 2015.

Referencies[editar | editar la fonte]

  • Cortés Salinas, Carmen; en "LA RESTAURACIÓN Y PRIMERES FOLAES REVOLUCIONARIES 1815-1830" (Ed. Akal, 1987) ISBN 9788476000045

Ver tamién[editar | editar la fonte]


Monarquía de Julio