Mehran Karimi Nasseri

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Mehran Karimi NasseriPicto infobox character.png
MKNasseri.jpg
Vida
Nacimientu

Masjed Soleiman Traducir1942

(76/77 años)
Nacionalidá Bandera de Irán Irán  (1942 -  1977)
ensin valor  (1977 -
Residencia Aeropuertu de París-Charles de Gaulle
Estudios
Estudios Unversidá de Bradford
(setiembre 1973 - 1974)
Oficiu
Cambiar los datos en Wikidata

Mehran Karimi Nasseri (en persa: مهران کریمی ناصری , Masjed Soleyman 1942), conocíu como Sir Alfred Mehran,[1] ye un refuxáu iranín que vivió na sala de partíes de la Terminal 1 del Aeropuertu de París-Charles de Gaulle ente'l 8 d'agostu de 1988 hasta xunetu de 2006, cuando foi hospitalizáu por causes desconocíes.

Biografía[editar | editar la fonte]

Nació nel campamentu de la Compañía de petroleu anglo-iranina, asitiáu en Masjed Soleyman. El so padre yera un médicu iranín que trabayaba pa la compañía y la so madre yera una enfermera escocesa que trabayaba nes mesmes instalaciones.[2] Llegó al Reinu Xuníu en setiembre de 1973, con 31 años, pa estudiar Estudios Yugoslavos na Universidá de Bradford.

Nesta etapa, participó en protestes contra Mohammed Reza Pahlevi, el Xa d'Irán en 1974. Volvió a Irán el 7 d'agostu de 1975 dempués de que los ingresos pa los sos costos universitarios detuviérense. Según les sos pallabres, al llegar al hospital internacional de Teḥrán Mehrabad foi lleváu direutamente a la prisión d'Evin pola policía secreta Iranina (S.A.V.A.K.) onde foi fechu prisioneru y torturáu mientres cuatro meses antes de ser espulsáu del país.

Rondando per Europa solo[editar | editar la fonte]

Al volver a Europa pidió asilu en Berlín Oeste y nos Países Baxos en 1977 pero foi refugáu. En 1978 pidió asilu en Francia pero foi refugáu de nuevu, más tarde tamién perdió l'apelación. Asocedió-y lo mesmo en Yugoslavia ya Italia. Intentándolo en Francia per segunda vegada en 1980 apelando en siendo refugáu, esa apelación foi refugada tamién. El so pidimientu d'asilu foi refugada nel Reinu Xuníu. Nasseri foi espulsáu del Reinu Xuníu intentando llegar a Alemaña Occidental, siendo espulsáu na frontera belga antes de ser aceptáu per esti país.

El 7 d'ochobre de 1980, el so pidimientu d'asilu foi aceptada pol altu comisionado de les Naciones Xuníes pa los refuxaos en Bélxica. Nasseri vivió en Bélxica hasta 1986, cuando decidió camudase al Reinu Xuníu. Afirma que foi asaltáu y la so bolsa foi robada mientres esperaba nel andén pa dir al aeropuertu Charles de Gaulle a coyer un vuelu escontra Heathrow. Nasseri consiguió tomar l'avión pero al llegar a Heathrow ensin la documentación necesaria, el oficiales de Heathrow mandáronlu de nuevu al Charles de Gaulle. Nasseri foi incapaz de probar la so identidá o la so condición de refuxáu a los oficiales franceses asina que foi treslladáu a la parte d'espera, una zona dedicada a los viaxeros ensin papeles.

La llucha polos papeles[editar | editar la fonte]

El so casu foi tomáu pol abogáu de derechos humanos Christian Bourget, y en 1992 un tribunal Francés sentenció que Nasseri nun podría ser espulsáu de Francia porque entrara'l país legalmente como abelugáu. Sicasí, el tribunal nun podía forzar al estáu francés a dar a Nasseri condición de refuxáu o permisu de tránsitu, asina que Nasseri, permaneció n'estáu irregular dientro del edificiu de la terminal del aeropuertu.

L'abogáu Bourget encamentó al gobiernu Belga a mandar los papeles orixinales de Nasseri. Sicasí'l oficiales encargaos de los refuxaos negar a unvia-y los papeles a Francia. Aduciendo que Nasseri tenía de presentase en persona pa poder identifica-y como'l mesmu home al qu'ellos mandaren los papeles orixinales. Cola llei Belga un refuxáu que dexa voluntariamente el país nun ta autorizáu a volver, y polo tanto'l gobiernu Belga nun dexó a Nasseri a viaxar de vuelta a Bélxica a reclamar los papeles. En 1995 el gobiernu Belga ufiertó un tratu a Nasseri, quien sería autorizáu a viaxar a Bélxica a recuperar los sos papeles de refuxáu si quedar a vivir en Bélxica so la supervisión d'un trabayador social. Nasseri negóse aduciendo que'l nun quería vivir en Bélxica sinón nel Reinu Xuníu.

En 1999, el gobiernu Francés dio a Nasseri un permisu temporal de residencia y un pasaporte de refuxáu, dándo-y la oportunidá de vivir en Francia y dexándo-y finalmente dexar l'aeropuertu. Sicasí, Nasseri negar a roblar los papeles necesarios, afirmando qu'estos papeles nun lu reconocíen correchamente. La so negación a roblar los papeles foi seique por culpa del so débil estáu psicolóxicu, pos empezara a afirmar que nun yera Iranín y que nun yera capaz de falar Persa. Tamién empezara a llamase a sí mesmu “Sir, Alfred”. En dalgún momentu recibiera una carta de les autoridaes britániques qu'empezara d'esi mesma manera. “Sir, Alfred…”. Y dende esi momentu, Nasseri afirmó qu'esi yera'l so nome oficial.

A lo llargo de los años Nasseri acostumárase a la so vida na terminal del aeropuertu. El personal del aeropuertu dacuando llimpiaba la so ropa pa él y llegaron a dona-y un sofá. Pasaba la mayor parte del día escuchando la radio, lleendo llibros y escribiendo el so diariu. Esti diariu convirtióse na so autobiografía, L'home de la terminal, “The terminal Man” (ISBN 0-552-15274-9), en collaboración col autor británicu Andrew Donkin. “The terminal Man”, foi publicáu nel Reinu Xuníu, Alemaña, Polonia, Xapón y China. El llibru, según “The Sunday Times”, ye “un llibru fondamente esmolecedor y brillosu”.

Posición actual[editar | editar la fonte]

A diferencia del personaxe de La Terminal, y siquier dende 1994, Nasseri nun vivió na zona “duty free”, sinón a cencielles nel pabellón de salida, na zona de tiendes y restoranes, na planta baxa de la terminal. Teóricamente, Nasseri podría abandonar la terminal en cualquier momentu; sicasí, teniendo en cuenta la so hestoria, yera famosu y nun podría pasar inalvertíu. Polo xeneral nun falaba con naide. Col so carru y les sos maletes casi paecía un viaxeru, asina que la xente creía que yera un viaxeru o a cencielles un vagamundu de la cai.

La estancia de Nasseri nel aeropuertu acabó en 2006, cuando se-y treslladó al hospital. Ellí foi atendíu pola caña llocal de la Cruz Roja francesa del aeropuertu Charles De Gaulle, y depués agospióse-y nun hotel cercanu mientres unes selmanes. El llunes 6 de marzu de 2007 treslladóse-y al centru de caridá Emmaus, nel distritu 20 de París, onde vivió dende entós.

Inspiraos en Nasseri[editar | editar la fonte]

La vida de Nasseri inspiró la película de Philippe Lioret titulada Tombés du ciel (n'español: En tránsitu), protagonizada por Jean Rochefort. Alexis Kouros fixo un documental nomáu Waiting for Godot at De Gaulle nel 2000.

Nasseri foi la inspiración pa la película de 2004, La terminal, pa crear el personaxe de Viktor Navorski, quien s'enfrenta con una situación similar nel aeropuertu JFK de Nueva York; sicasí, nun se-y noma en nengún momentu mientres la película.

A pesar d'esto, en The Guardian indiquen que Nasseri recibió de parte de la compañía Dreamworks propiedá de Spielberg la cantidá de 250.000$ pola so hestoria. Sábese que Nasseri taba interesáu alrodiu de la película, a pesar de que ye difícil que tuviera la oportunidá de vela. Nasseri dixo: “Sí, el mio interés n'EEXX aumentó pola película.”.

Vease[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. «Stranded at the Airport». Snopes (2 de xunetu de 2008). Consultáu'l 2 de setiembre de 2009.
  2. «The man who lost his past». The Guardian (6 de setiembre de 2004). Consultáu'l 1 d'agostu de 2008. (n'inglés)
Mehran Karimi Nasseri