Marie-Victorin

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Marie-VictorinPicto infobox character.png
Marie-Victorin.png
Vida
Nacimientu Kingsey Falls Traducir3  d'abril de 1885
Nacionalidá Bandera de Canadá Canadá
Fallecimientu

Saint-Hyacinthe Traducir15  de xunetu de 1944

(59 años)
Sepultura Quebec
Causa de la muerte accidente de tráficu
Estudios
Direutor/a de tesis de Joseph Robert Bernard Boivin
Llingües francés
Oficiu
Oficiu botánicu, profesorsacerdote
Emplegadores Universidá de Montreal
Premios
Abreviatura en botánica Vict.
Creencies
Relixón Ilesia Católica
Orde relixosa Hermanos de les Escueles Cristianes
Cambiar los datos en Wikidata

Hermanu Marie-Victorin (nacíu Conrad Kirouac el 3 d'abril de 1885 en Kingsey Falls, Quebec y muertu'l 15 de xunetu de 1944 en Montreal na mesma provincia) foi un relixosu canadianu, botánicu, intelectual y escritor. Nel sieglu XX, ye sobremanera conocíu polos sos trabayos en potánica que algamaron el so cumal cola publicación de la so Flore laurentienne y la ellaboración del yerbariu Marie-Victorin.

Biografía[editar | editar la fonte]

Marie-Victorin nel so llaboratoriu na facultá de ciencies de la Universidá de Montreal, hacia 1925.

Ingresa na orden de los Hermanos de les Escueles Cristianes en 1901 a la edá de 16 años. El so nome relixosu sería'l de Marius Victorinus.

Formáu na Universidá de Montreal, conviértese en profesor de botánica en 1920.

Entama primeramente a enseñar nel Collège Saint-Jérôme y Collège Saint-Léon de Westmount, anantes de ser enseñante nel Collège de Longueuil de 1904 a 1920.

Conviértese rápidamente en profesor de botánica na Universidá de Montréal a partir de 1920.

Carrera[editar | editar la fonte]

Ye'l fundador y direutor del Institutu Botánicu de Montreal en 1922, y el fundador del Xardín Botánicu de Montreal en 1931. Funda en 1923 la Société canadienne des sciences naturelles y diríxela hasta 1940[1]. A través d'ella, inspira la creaciónn des Cercles des jeunes naturalistes (Círculos de mozos naturalistes) en 1931.[2]

Autor d'un gran númberu d'obres, débese-y especialmente la relativa a la botánica de Québec: la Flore laurentienne, 917 páxines de descripciones acompañaes de 2800 illustraciones. Esta obra, asoleyada por primera vez en 1935, ta tovía a la venta anguaño, y foi oxetu de múltiples reediciones. Nos sos Croquis laurentiens, cuenta poéticamente el so amor pola naturaleza. Tamién publicó una Flore de l'Anticosti-Minganie. Fuera del dominiu científicu, asoleyó una colección de noticies, Récits laurentiens, en 1919.

A partir de 1938, fai delles estacies anuales en Cuba col fin de visitar ellí al so amigu l'Hermanu León. Nesos viaxes, toma un gran interés pola flora cubana y ponse a estudiala. D'ellí surdirán los Itinéraires botaniques dans l'île de Cuba, asoleyaos en trés tomos (la publicación del últimu foi postuma)[3] fechos en collaboración col Hermanu León.

Lliterariu, nacionalista y vanguardista[editar | editar la fonte]

Marie-Victorin yera un apasionáu de la lliteratura (el so autor preferíu yera Thomas Mann) y eso influye na so obra. Ente los 18 y los 35 años, tien un diariu íntimu, más tarde asoléyalu n'Éditions Fides, onde escribe sobre dellos temas: lliteratura, política, botánica y nacionalismu[4].

Funda'l círculu lliterariu Cercle La Salle, afiliáu más sero a l' Association catholique de la jeunesse canadienne-française (l'ACJC), permitiéndo a la mocedá desarrollar el so sentimientu nacionalista participando en representaciones teatrales poniento n'escena personaxes históricos de la Nouvelle-France[5]. Él mesmu escribe delles pieces de tastu nacionalista, ente elles la obra teatral Charles Le Moyne (1910), un drama históricu en tres actos[6], y Peuple sans histoire (1918), una novela histórica sobre'l llamáu Informe Durham .

Muerte[editar | editar la fonte]

Marie-Victorin morrió nun accidente de coche en xunetu de 1944 en Saint-Hyacinthe a la edá de 59 años. Nomóse nel so honor un pabellón de la Universidá de Montreal, nel nuevo campus nobre'l monte Royal. El pabellón Marie-Victorin de la Universidá de Montréal contién une biblioteca, « ÉPC — Biologie », y amesta los departamentos de de comunicación, de bioloxía y d'educación de la Faculta d'Artes y Ciencies.

Estatua del Hermanu Marie-Victorin nel Xardín Botánicu de Montreal

Delles especies nomáes por Marie-Victorin[editar | editar la fonte]

  • Taraxacum laurentianum
  • Cirsium scariosum
  • Cirsium minganense[7]
  • Senecio rollandii N'acordanza del Hermanu Rolland-Germain.

Notes[editar | editar la fonte]

  1. Société canadienne d'histoire naturelle sobre archives.uqam.ca
  2. Madeleine Lavallée: Marie-Victorin, un itinéraire exceptionnel. Éditions Héritage Inc. 1983.|isbn=0777356546
  3. Marie-Victorin à la recherche de la flore laurentienne Cap-aux-diamants, 1996
  4. MON MIROIR. Journaux intimes, 1903-1920 . Éditions Fides. 2012. consultao'l 15.09.2017
  5. Madeleine Lavallée: Marie-Victorin, un itinéraire exceptionnel. Éditions Héritage Inc. 1983. isbn=0777356546
  6. Le frère Marie-Victorin : un intellectuel de combat. Consultao'l 15.09.2017
  7. Cirsium minganense