María Paz Santibáñez

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
María Paz SantibáñezPicto infobox character.png
María Paz Santibáñez 03.jpg
Vida
Nacimientu

1968

(51/52 años)
Nacionalidá Bandera de Chile Chile
Estudios
Llingües castellanu
Oficiu
Oficiu pianista
Instrumentu musical Pianu
Cambiar los datos en Wikidata

María Paz Santibáñez Viani (Viña del Mar, 21 d'agostu de 1968) ye una pianista chilena. Estudió na Facultá d'Artes de la Universidá de Chile, depués en Francia y en República Checa y depués en Francia, na École Normale de Musique Alfred Cortot. Anguaño ye una destacada concertista. [1]

Foi amestada cultural de Chile en Francia (Bachelet 2014-2018), un resume de la so xestión atopar na Memoria de xestión que dexó al rematar les sos funciones.  

Biografía[editar | editar la fonte]

Mocedá en Chile[editar | editar la fonte]

Creció nuna familia musical viñamarina, siendo la menor de siete hermano que cantaben cada domingu. La so vocación de pianista foi aguiyada pol so padre y pol so hermanu mayor.

Estudió en Santiago, nel Facultá_de_Artes_de_la Universidá_de_Chile Institutu Secundariu de la Facultá d'Artes de la Universidá de Chile (ISUCH). En 1986 ingresa a la educación cimera na Facultá d'Arte de la Universidá de Chile a estudiar Llicencia d'Interpretación cimera mención Pianu, integrando'l Conservatoriu de dicha universidá dende fines de los años 70 na so etapa básica. Tuvo como profesor al pianista Galvarino Mendoza, a quien define como'l so padre musical.

El 24 de setiembre de 1987, cuando lu restaben 3 años d'estudios pa titulase, Santibáñez participó nuna marcha de los estudiantes de la so universidá nel marcu del Paru de Federici, contra'l rector de la Universidá de Chile designáu por Pinochet, José Luis Federici. Nesta manifestación pacífica foi baleada na cabeza pol carabineru Orlando Tomás Sotomayor Zúñiga, frente al Teatru Municipal de Santiago, siendo darréu detenida y acusada públicamente poles autoridaes del réxime de ser l'atacante. El fechu foi rexistráu por una cámara [1] de Teleanálisis, lo que revirtió la situación, dexándo-y ser lliberada. Aína la so madre, Eliana Viani, interpunxo una querella. El policía foi procesáu en 1994 y darréu condergáu pola xusticia militar como autor del cuasidelito de mancadures. El carabineru siguió en serviciu [2] y la so pena fueron 61 díes de firma.2³​ La primera-gran-derrota-del-regimen/Cayida d'el mentáu rector cayida del mentáu rector designáu, posterior a estos fechos, ye considerada como la primera gran derrota de la dictadura de Pinochet. La Comision Valech 2 incorporó a María Paz Santibañez ente les víctimes de prisión política.

Extrañamiento n'Europa y carrera musical[editar | editar la fonte]

María Paz Santíbañez 7.jpg

Tres l'atentáu, Santibáñez viose obligada d'abandonar el so país daes les presiones de los organismos de seguridá y de represión de la dictadura de Pinochet. N'Europa llogró empezar a recuperase 2​ En dichu continente siguió la so formación como pianista, estudiando col profesor Jaromír Křiž de la Academia de Música de Praga , en República Checa. En 1991 retornó a Chile, pa titulase en 1998 na Universidá de Chile. 1999 treslladar a París, Francia, onde en 2001 llogró'l Diplôme d'Exécution na École Normale de Musique de Paris, so la direición de Odile Delangle.4

Dende 2002 estudió col pianista Claude Helffer (1922-2004), participando nos cursos colectivos -yos Classiques du XXème. L'alcuentru con Helffer, somorguiáu na creación y nos eventos históricos contemporaneos, marcó fondamente'l so carrera musical y impulsar a afinar el conceutu de «memoria y futuru», filo conductor del trabayu de la pianista. Al fallecimientu de Helffer, María Paz fixo cargu de salvaguardar los sos Cuadiernos d'analises inéditos, trescribiendo tamién los diarios de vida d'esti ex miembru de la Resistencia francesa, pedagogu, investigador y pianista. Paralelamente tomó cursos en Francia, según n'USAR y en Suiza con destacaos pianistes como Yvonne Loriod-Messiaen, Roger Muraro , Bruce Brubaker, Jean-François Antonioli y otros.

Actu pel Día de la Muyer

En 2003 presentó el so primer discu, "Pianu-Pianu", dedicáu a Cirilo Vila, Premiu Nacional d'Artes 2004, pol so trabayu na formación musical una xeneración completa de músicos y compositores a pesar de la dictadura que, universidá-de-chile-y-les sos-deldes-con-la memoria/Amás de otros horrores amás d'otros horrores, cerró carreres como la de composición. El discu axunta a Vila y dalgunos de los sos contemporaneos con 4 de los sos alumnos, güei destacaos compositores.

El so segundu discu , "Estudios d'interpretación" de Maurice Ohana, publicáu en 2010, foi aclamáu pola crítica y valió-y los premios « Clef Resmusica » y « 4 diapasons » [3].

El so tercer discu, « La caxa máxica », ye una oda a la memoria y al futuru, y fué presentáu en 2013, a los 40 años del golpe d'estáu chilenu. Esti discu foi escoyíu « discu del branu » pol sitiu de amateurs del pianu Pianu Bleu ».

El so cuartu discu, "Echos et résonances", dedicáu a Claude Helffer, axunta obres de Claude Debussy con obres de Miguel Farías. Esti discu recibió la distinción de 5 estrelles per parte de Melómanu d'España, "Coup de coeur" de los bibliotecarios de Francia y otres crítiques.

Receición en palaciu de la Moneda poles autoridaes

María Paz Santibáñez realiza permanentemente xires de conciertu según proyeutos musicales y culturales. Tamién ufierta regularmente clases de pianu en rexón de París, en Chile y master cases n'América Llatina y Europa.

Nun primer momentu pensé quedame un añu o dos, pero dempués di cuenta de que me costar Chile como llugar, qu'hai coses extra musicales que tán allá, que tienen que ver cola mio vida y que nun sé si apurren al trabayu que faigo y a la mio pasión que ye la música.

María Paz Santibañez[2]

En 2014 la presidenta de Chile Michelle Bachelet nomar cultura-y-les artes-realiza-homenaxe-a-maria-paz-santibanez/Agregada Cultural Agregada Cultural de Chile en Francia.[4]

N'agostu de 2017, n'ocasión d'un conciertu nel Centru Gabriela Mistral (GAM), María Paz Santibáñez presentó'l so discu “Ecos y resonancies”, coincidiendo cola conmemoración de cumplise 30 años dende l'atentáu frente al Teatru Municipal.

“El conciertu nun ye pa recordar esos 30 años. Pero cuando vi que s'averaba una fecha asina, pensé que tenía de pasala tocando. Ye la meyor forma que tengo pa dicir qu'esa cultura de muerte nun ganó.

[3]

N'ocasión de la Ceremonia d'entrega de diplomes póstumos a los estudiantes Deteníos-sumíos o Executaos políticos mientres la dictadura, María Paz foi convidada a inaugurar l'eventu y convidó especialmente a un cuartetu de cuerdes con quien interpretó'l movimientu "Finale" del Quintetu en si menor d'Enrique Soro. La ceremonia que tuvo llugar na Universidá de Chile'l 11 de xunu de 2018.

Recitales y conciertos[editar | editar la fonte]

Presidenta de Chile, Michelle Bachelet garrasti a conciertu de pianista María Paz Santibáñez polos 25 años de la Fundación PRODEMU na Casa de Moneda, el Palaciu Presidencial de Chile

Dende l'añu 2000 ufierta recitales y conciertos en distintes ciudaes del mundu:

  • Ámsterdam
  • Atenes
  • Berlín
  • Berna
  • Buenos Aires
  • Montevideo
  • Estocolmo *

L'Habana

  • Helsinki
  • Guayaquil
  • Lima *

Londres

  • Manchester
  • Méxicu *

Moscú * Nueva York

  • Oslo
  • Quito *

Tallin

  • Paris y delles ciudaes de Francia *

Chile, delles ciudaes

Discografía[editar | editar la fonte]

En conciertu
  • Pianu-Pianu (2003)
  • Estudios d'Interpretación de Maurice Ohana (2010)
  • La caxa máxica (2013)
  • Echos et résonances (2016)

Premios[editar | editar la fonte]

En 2013 foi estremada col premiu Víctor Jara de l'Asociación de Productores y axentes culturales del Estáu de São Paulo (APACESP).

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. MariaPazSantibañez.com. «Maria Paz Santibañez. Biografía (YE)». Consultáu'l 29 d'ochobre de 2015.
  2. -La tercera.cl (24 d'ochobre de 2013). «María Paz Santibáñez torna con nuevu discu de pianu». Consultáu'l 22 de marzu de 2015.
  3. «cultura-la muerte-gano/ María Paz Santibáñez, pianista chilena: “Un conciertu ye la meyor forma pa dicir que la cultura de la muerte nun ganó”» (31 de xunetu de 2017). Consultáu'l 13 de mayu de 2018.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]





María Paz Santibáñez