Manuel Pedregal y Cañedo

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Manuel Pedregal y CañedoPicto infobox character.png
Manuel Pedregal.jpg
Escudo de España (mazonado).svg
Diputáu nel Congresu de los Diputaos d'España


gobernador civil de la provincia de La Coruña Traducir

1873 - 1873
Vida
Nome completu Manuel Pedregal y Cañedo
Nacimientu Grau12  d'abril de 1831
Nacionalidá Bandera d'España España
Fallecimientu

22  de xunetu de 1896

(65 años)
Estudios
Llingües castellanu
Oficiu
Oficiu políticu
Llugares de trabayu Madrid
Miembru de Real Academia de la Historia
Real Academia de Jurisprudencia y Legislación Traducir
Cambiar los datos en Wikidata

Manuel Pedregal y Cañedo (12  d'abril de 1831Grau - 22  de xunetu de 1896) foi un xurista y políticu español, ministru de Facienda mientres la Primer República (1873-4).

Foi padre de José Manuel Pedregal, tamién ministru de Facienda.

Vida[editar | editar la fonte]

N'estudiando les primeres lletres na so villa natal, en 1843 treslladóse a Uviéu pa cursar el bachilleratu na Facultá de Filosofía, y depués los de Derechu, llicenciándose en 1856 y abriendo despachu d'abogáu al añu siguiente. Convertir en decanu del Colexu d'Abogaos d'Uviéu en 1865, [ensin referencies] [ensin referencies] [ensin referencies] de 1866.[cita riquida]

Políticamente, mientres el Bienio Progresista de 1854-1856 destacó pol so defensa de postures democrátiques, formando parte del comité del Partíu Democráticu (España) na capital asturiana. Republicanu convencíu, intervieno viviegamente na Revolución de 1868, formando parte de la Xunta Revolucionaria Provincial. Tamién fundó y dirixó el periódicu El Constituyente.

Foi escoyíu conceyal del nuevu Conceyu d'Uviéu, constituyíu tres la Revolución. Presentar a les eleiciones a diputaos provinciales en 1869, 1871 y 1872, siendo la so acta anulada nos dos últimes eleiciones. Nes Cortes Constituyentes de 1873, que proclamaron la República, foi diputáu per Xixón y resultó escoyíu vicepresidente del Congresu y gobernador civil de La Coruña.

Mientres el gobiernu d'Emilio Castelar desempeñó la cartera de Facienda, llogrando, nos cuatro meses que tuvo nel cargu, poner daqué d'orde na catastrófica situación de l'Ayalga Pública.

Cola cayida de la República, volvió a l'abogacía, algamando gran fama.

En Madrid foi miembru y darréu presidente del Atenéu y de la Real Academia de Xurisprudencia y Llexislación. Fundó, xuntu con Francisco Giner de los Ríos, la Institución Llibre d'Enseñanza, de la que foi rector d'estudios y presidente de la Xunta de gobiernu.

En 1881 volvió al sable políticu, siendo escoyíu diputáu per Uviéu, mantiéndose hasta la so muerte. Foi -y principal líder n'Asturies del Partíu Centralista dirixíu por Nicolás Salmerón. Tamién participó na fundación d'Unión Republicana, xuntu con Gumersindo Azcárate y Rafael María de Llabra.

Referencies[editar | editar la fonte]