Mandragora officinarum

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Mandragora officinarum
Commons-emblem-notice.svg
 
Mandragora officinarum
Mandragora officinarum 001.JPG
Flores de mandragora officinarum.
Clasificación científica
Reinu: Plantae
División: Magnoliophyta
Clas: Magnoliopsida
Subclas: Asteridae
Orde: Solanales
Familia: Solanaceae
Subfamilia: Solanoideae
Tribu: Mandragoreae
Xéneru: Mandragora
L. 1735
Especie: Mandragora officinarum
L. 1753
[editar datos en Wikidata]

Mandragora officinarum o officinalis ye una especie de fanerógama del xéneru Mandragora, familia de les solanacees, que foi usada estensamente n'Europa como planta melecinal.

Vista de la planta

Descripción[editar | editar la fonte]

Ye una planta perenne qu'algama un tamañu de 0,1 m por 0,3 m. Tien flores hermafrodites (con órganos masculinos y femeninos) y son polinizaes por inseutos. La planta ye autu-fértil. Los raigaños tienen forma de cenahoria y puede algamar hasta 1,2 metros de llargu, de cutiu estrémense en dos y suxuren vagamente la figura del cuerpu humanu. Les fueyes crecen en rosetes y son ováu-oblongues a ovales, engurriaes, de 5 a 40 centímetros de llargu. Les inflorescencies producir en pedúnculos con flores de color blancu-verde o moraes, de casi 5 centímetros d'anchu, que producen frutos globulares, de color naranxa a colloraos, paecíu a tomates pequeños. Toles partes de la planta son venenoses.

Distribución[editar | editar la fonte]

La planta crez de forma natural nel sur y centru d'Europa y nes tierres alredor del mar Mediterraneu. Nel Campu de Xibraltar ye bien abondosu.

Cultivo[editar | editar la fonte]

La planta rique suelos bien drenaos que sían acedos o neutros. Puede crecer en semi-solombra (la lluz del monte) o ensin solombra. Aguanta ablucantemente bien el fríu, anque non tantu'l calor, sobremanera si recibe sol directu, a diferencia del so pariente, la M. Autumnialis. Nun precisa demasiaos cuidos, pero si caltener un nivel razonable de mugor na tierra. Si se reseca por falta d'agua ye bien difícil recuperala.

Usos melecinales[editar | editar la fonte]

Raigaños de mandragora officinarum.
Planta mitolóxica
Frutos

Anque demasiao tóxicu, pa utilizar en casa, los remedios qu'ésta planta tien son munchos.

Los indios americanos utilizaron el raigañu como un laxante fuerte, pa tratar viermes, parásitos y pa numberoses otres coses.

El raigañu utilízase anguaño contra'l cáncer. La droga Etopósido non deriva del raigañu d'esta planta yá que Podophyllum peltatum nun tien nada que ver cola mandrágora.

La Mandragora officinarum tien una llarga hestoria d'usu melecinal, anque la superstición xugó un papel importante nos usos a los que s'aplicó. Escasamente prescríbese nel modernu herbolariu.

El raigañu frescu o seca contién alcaloides altamente venenosos, ente ellos la atropina, hiosciamina, escopolamina, escopina y cuscohigrina.[1] El raigañu ye alucinógena y narcóticu. En cantidaes abondes, induz a un estáu d'olvidu y foi utilizáu como un anestésicu pa la ciruxía na antigüedá.[2] Nel pasáu, el zusmiu del raigañu finamente arralláu aplicábase externamente pa solliviar dolores reumáticos.[2] Tamién foi utilizáu internamente pa tratar la murria, les convulsiones, y les zunes.[2] Cuando se tomen internamente en grandes dosis, sicasí, dizse qu'escita'l deliriu y la llocura.[2]

Nel pasáu, cola mandrágora faíense, de cutiu, amuletos que se creía que traen bona suerte, curar la esterilidá, etc. Nuna superstición, dizse qu'aquellos que tiren escontra riba d'esti raigañu van ser condergaos al infiernu y el raigañu de mandrágora glayaba, al ser sacada del suelu, matando a tou aquel que la oyía.[3] Poro, nel pasáu, les persones arreyaben los raigaños a los cuerpos d'animales y depués utilizaben estos animales pa tirar de los raigaños de la tierra.[3]

Taxonomía[editar | editar la fonte]

Mandragora officinarum describióse por Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 181, nel añu 1753.[4]

Sinonimia
  • Mandragora officinalis
  • Atropa acaulis Stokes
  • Atropa humilis Salisb.
  • Atropa mandragora L.[5]

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. «Substances isolated from Mandragora species». Phytochemistry 66. doi:10.1016/j.phytochem.2005.07.016. PMID 16137728. 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 A Modern Herbal, first published in 1931, by Mrs. M. Grieve, contains Melecinal, Culinary, Cosmetic and Economic Properties, Cultivation and Folk-Lore.
  3. 3,0 3,1 John Gerard. «Herball, Generall Historie of Plants». Claude Moore Health Sciences Library.
  4. Mandragora officinarum en Trópicos
  5. Mandragora officinarum en PlantList

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]