Louis Joseph Gai-Lussac

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Louis Joseph Gai-Lussac
Gaylussac.jpg
miembru de la Asamblea Nacional francesa


par de Francia

Vida
Nacimientu Saint-Léonard-de-Noblat6 d'avientu de 1778
Nacionalidá Bandera de Francia Francia
Llingua materna francés
Fallecimientu

París9 de mayu de 1850

(71 años)
Sepultura cementerio del Père-Lachaise
Familia
Fíos/es
Estudios
Estudios Escuela Politécnica
Direutor de tesis Claude Louis Berthollet
Llingües francés
Oficiu
Oficiu físicu, químicu, políticu, inxenieru y profesor universitariu
Llugares de trabayu París
Empleadores Universidá de París
Escuela Politécnica
Trabayos destacaos Ley De Charles
Ley de Gay-Lussac
Premios
Miembru de Royal Society
Société Philomatique de Paris
Academia de Ciencias Útiles
Real Academia de les Ciencies de Suecia
Academia Francesa de les Ciencies
Academia Estauxunidense de les Artes y les Ciencies
Academia de Ciencies de Rusia
Academia Prusiana de les Ciencies
Accademia Nazionale delle Scienze detta dei XL
Academia de les Ciencies de Baviera
Accademia delle Scienze di Torino
Real Academia d'Artes y Ciencies de los Países Baxos
Gay-Lussac Signature.svg
Cambiar los datos en Wikidata

Louis Joseph o Joseph-Louis Gai-Lussac (Saint-Léonard-de-Noblat, 01778-12-06 6 d'avientu de 1778-París, 01850-05-09 9 de mayu de 1850) foi un químicu y físicu francés. Ye conocíu na actualidá pola so contribución a les lleis de los gases. En 1802, Gai-Lussac foi'l primeru en formular la llei según la cual un gas espándese proporcionalmente al so temperatura (absoluta) si caltien constante la presión (Llei de Charles) y qu'aumenta proporcionalmente la so presión si'l volume caltien constante (Llei de Gai-Lussac).

Biografía[editar | editar la fonte]

Fíu de Antoine Gai-Lussac, abogáu y procurador de Luis XVI. Realizó los sos primeros estudios na so rexón natal hasta que, en 1794, treslladar a París. En 1797 foi aceptáu na École Polytechnique, fundada tres año antes; salió d'ellí en 1800 pa ingresar na École deas Ponts et Chaussées. Pero l'oficiu d'inxenieru nun-y atraía, asina que pasó cada vez más tiempu na Polytechnique asistiendo a Claude Louis Berthollet, participando viviegamente mientres más de doce año na Société d'Arcueil, fundada por esti postreru.

Gai-Lussac y Biot xubiendo nun globu aerostáticu, 1804
(Ilustración de finales del sieglu XIX)
Balta de Gai-Lussac

Con tan solo 23 años, en xineru de 1803, presentó al Institutu (la Académie deas sciences) la so primer memoria, Recherches sur la dilatation deas gaz, verificando descubrimientos realizaos por Charles en 1787. En 1804 efectuó dos ascensos en globu aerostáticu, algamando un altor de 3800 metros.

En xineru de 1805 presentó al Institutu una nueva memoria, na que formulaba la so primer llei sobre les combinaciones gaseoses (Primer llei de Gai-Lussac), y entamó de siguío un viaxe per Europa al pie de el so amigu Humboldt pa estudiar la composición del aire y el campu magnético terrestre.

Escoyíu miembru del Institutu en 1809, dos años dempués casóse con Geneviève Rojot (1785-1876), con quien tuvo cinco hijo. Na Polytechnique empecipió esperimentos con una xigantesca pila de Volta de 600 pares de plaques de cobre y cinc de 900 cm² caúna. Afayó, xuntu a Thénard, el boro y el potasiu.

En 1809 formuló'l so llei estequiométrica Sur la combinaison deas substances gazeuses[1] y foi designáu Profesor de Química Práutica na École Polytechnique, y titular de la cátedra de Física na acabante crear Facultá de Ciencies de París (na Sorbona). El mesmu añu demostró qu'el cloru, llamáu hasta entós acedu muriático osixenáu, ye un elementu químicu simple; esti descubrimientu foi realizáu en paralelu tamién por Humphry Davy. Los caminos d'investigación de Davy y Gai-Lussac volvieron cruciase en 1813, cuando dambos, trabayando xebradamente, afayaron el yodu

En 1815 afayó'l ácidu cianhídrico (acedu prúsico). En 1816 reinició, xuntu con Arago, los "Annales de chimie et de physique", de los que foi xefe de redacción. En 1818 designóse-y miembru del Conseil de perfectionnement deas Poudres et Salpêtres, al qu'apurrió meyores sobre la composición de les pólvoras, los detonadores y les aleaciones pa la fabricación de cañones.

Nos diez años entendíos ente 1819 y 1828 trabayó en proyeutos bien variaos: solubilidá de los sales, testiles ignífugos, polvos de blanquiar, graduación del alcohol, la vela de estearina, y los pararrayos. Realizó otres contribuciones importantes a la química industrial, ameyorando los procedimientos de fabricación del ácidu sulfúrico y del acedu oxálico.

En 1829 foi nomáu ensayista en xefe del Bureau de garantie à la Monnaie, organismu públicu encargáu de xixilar la calidá de la moneda acuñada. Ellí va desenvolver un nuevu métodu pa determinar el títulu de la plata nuna aleación, métodu que s'usa entá na actualidá.

Como munchos científicos franceses del so tiempu, combinó la so actividá investigadora cola política. Escoyíu diputáu por Haute-Vienne en 1831, resultó reelexíu en 1834 y 1837. En 1832 ingresó na Compagnie Manufacture deas Glaces de Saint-Gobain col cargu de "censor"; en 1840 xubió a alministrador, pa convertise en presidente del conseyu d'alministración en 1843. Mentanto, el rei Luis Felipe I nomar "par de Francia" en 1839.

En 1840 arrenunció a la Polytechnique; en 1848 arrenunció a la mayor parte de los sos puestos y retiróse a folgar a la so finca en Lussac, cerca de Saint-Léonard, onde fixera construyir un llaboratoriu. Morrió en París dos años más tarde. Ta soterráu nel campusantu de Père-Lachaise.

Publicaciones[editar | editar la fonte]

Reconocencies[editar | editar la fonte]

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. «Memoire sur la combinaison deas substances gazeuses, xúneslos avec -yos autres». Mémoires de la Société d'Arcueil 2.  English translation.
  2. «Gai-Lussac» (inglés). Gazetteer of Planetary Nomenclature. Flagstaff: USGS Astrogeology Research Program.
  3. Web de jpl. «(11969) Gai-Lussac».

Bibliografía[editar | editar la fonte]

  • Coyac, Josiane y Fetizon, Marcel (eds.): Gai-Lussac" : la carrière et l’œuvre d’un chimiste français durant la première moitié du XIXe siècle : actes du Colloque Gai-Lussac, 11-13 décembre 1978. Palaiseau: École polytechnique, 1980. ISBN 2-7302-0018-5.
  • Crosland, Maurice. Gai-Lussac, Scientist and Bourgeois, Cambridge: Cambridge University Press, 1978, 333p., ISBN 0-521-21979-5.
  • Günther Bugge. Das Buch Der Grossen Chemiker, vol. 1. Ed. Chemie, Weinheim 1974, pp. 386 ff., ISBN 3-527-25021-2
  • Carl Graebe. Geschichte der organischen Chemie. Ed. Julius Springer, Berlin 1920

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]











Louis Joseph Gay-Lussac