Llingües celtes continentales

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Llingües celtes continentales
Distribución xeográfica Na antigüedá na práutica totalidá d'Europa Occidental; anguaño, extintas
Filiación xenética

Llingües Indoeuropees
 Llingües celtes

  Célticu continental
Subdivisiones Galu
Celtíberu
Galaicu
Lepóntico
Gálata
Nóricu
¿Lusitanu? †

Celts in Europe-fr.svg
Distribución cronolóxica de los pueblos celtes:
     Centru del territoriu de la cultura de Hallstatt (nel sieglu VI a. C.)     Máxima espansión celta (nel sieglu III a. C.)     Los seis naciones celtes que calteníen un númberu significativu de falantes de llingua celta (al entamu de la Edá moderna)     Árees onde les llingües celtes son llargamente falaes na actualidá

Ver tamién
Idioma - Families - Clasificación de llingües
[editar datos en Wikidata]

El célticu continental o llingües céltiques continentales ye al subgrupu xeográficu (posiblemente non un grupu filoxenéticu válidu) de les llingües céltiques que se falaron na área continental d'Europa mientres la Edá del Fierro, y entiende les poques llingües o dialeutos célticos de los que se caltienen evidencies testual, siendo estes nel so mayor parte inscripciones, toponímicos, nomes de tribus y patronímicos que se daten nun periodu de casi mil años (dende'l 500 a. C. hasta'l 500 d. C.). Nun hai respuestes concluyentes no referente al corpus léxicu y a la so evolución, yá que, por cuenta de les escases fontes, casi siempres fragmentaries, non puede establecese una clasificación concreta nin diferencies ente elles.

Les llingües céltiques continentales son:


De les llingües céltiques falaes n'otres zones d'Europa habitaes por pueblos celtes, como'l norte d'España o la península balcánica nun se tienen testimonios históricos nin epigráficos, magar s'embaraxa que les llingües céltiques falaes dende la Galia al traviés de Iliria hasta Turquía seríen llingües cercanes al galu. Les yá numberaes son les úniques llingües céltiques continentales de les que nos llegó testimoniu, pero dar por casi seguro que tuvieron d'esistir más llingües qu'anguaño desconocemos.

El momentu en qu'estes llingües convertir en llingües muertes ye inciertu, ensin conocese con claridá l'intre en qu'esto socedió en cada rexón, magar se da por fechu que nel sieglu VII d. C. yá sumieren práuticamente del panorama européu. Ye bien probable qu'hubiera periodos de billingüismu, y que darréu éstes dexaren d'usase, calteniendo sicasí un pequeñu sustrato na llingua de sustitución.


Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Prósper, B. M. (2002). Lengua y relixones prerromanes del occidente de la península ibérica. Ediciones Universidá de Salamanca, 422–427. ISBN 84-7800-818-7.
  2. Villar F., B. M. Prósper. (2005). Vascos, Celtes ya Indoeuropeos: xenes y llingües. Ediciones Universidad de Salamanca. pp. 333–350. ISBN 84-7800-530-7.


Lenguas celtas continentales