Lleón I el Magnu

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Wikipedia:Correxir
Lleón I el Magnu
StLeo I.JPG
Emblem of the Papacy SE.svg
45. Papa

30 setiembre 440 - 10 payares 461 (Gregorianu)
Sixto III - Hilario
Vida
Nacimientu Toscana390 [[(Gregorianu)]]
Nacionalidá Antigua Roma
Fallecimientu

Roma11  de payares de 461

(70/71 años)
Sepultura Antigua Basílica de San Pedro Traducir
Familia
Casáu/ada con ensin valor
Oficiu
Oficiu escritor y sacerdote católicu
Llugares de trabayu Roma
Santoral
10 de payares
Creencies
Relixón Cristianismu
Cambiar los datos en Wikidata

Lleón I el Magnu o el Grande (Toscana, hai. 390 - Roma, 10 de payares de 461) foi'l papa nᵘ45 de la Ilesia católica, dende 440 hasta 461.

Primero de los trés papes moteyaos «El Grande», Lleón yera fíu de Quintianus y los datos históricos más antiguos asitiar como diáconu en Roma sol pontificáu de Celestino I convirtiéndose nun destacáu diplomáticu col papa Sixto III quien, a pidimientu del emperador Valentiniano III, unviar a la Galia cola misión de resolver l'enfrentamientu ente Aecio, el comandante militar de la provincia, y el maxistráu Albín.

Nesta misión atopaba Lleón cuando en finando'l papa Sixto III, el 19 de xunetu de 440, conoz la so eleición como nuevu pontífiz. Diríxese entós a Roma onde ye consagráu'l 29 de setiembre.

Combatió exitosamente, por aciu la celebración de dellos concilios, el maniqueísmu que dende África s'estendió per Italia, el pelagianismo que viltara en Aquilea, y el priscilianismo que se caltenía n'España.

Mientres el so pontificáu celebróse, en 451, el Concilio de Calcedonia que proclamó la divinidá y l'humanidá de Cristu, «consustancial al Padre pola so divinidá, consustancial a nós pola so humanidá». Ante les afirmaciones de les herexíes que sosteníen la separación ente'l Padre y el Fíu, consideráu como inferior al Padre, Lleón restableció la tradición ortodoxa na so célebre carta dogmática a Flaviano, Tomus Leonis, y que foi aprobada pol concilio coles pallabres: «Pedro faló al traviés de Lleón».

L'episodiu más conocíu del so pontificáu foi'l so alcuentru, en 452 na ciudá de Mantua, con Atila, el rei de los hunos, quien invadiera'l norte d'Italia obligando al emperador Valentiniano III a abandonar la corte de Rávena y abelugase en Roma.[1]

Alcuentru ente'l Papa Lleón I y Atila. Frescu de Rafael Sanzio de 1514.

Lleón convenz a Atila por que nun cole sobre Roma llogrando la retirada del so exércitu tres la firma d'un tratáu de paz col Imperiu Romanu a cambéu del pagu d'un tributu.[1] Otra teoría baraxada ye que Atila retirar d'Italia por cuenta de la fame y epidemies que sufría'l so exércitu.

Esti fechu tuvo una gran importancia simbólica yá que, anque'l Imperiu romanu siguiría esistiendo hasta 476, asitiaba como principal fuercia político d'Europa a la Ilesia y non l'Imperiu.

Unos años más tarde, en 455, nuna situación similar, los vándalos de Genserico escalaron Roma, pero'l papa consiguió que se respetara la vida de los sos habitantes y que nun fuera amburada.

Como papa, asumió'l títulu de pontifex maximus,[2] qu'abandonaren los emperadores romanos dende'l 382.

Foi canonizáu en 1574, y el so festividá celebra'l 10 de payares, día de la so muerte en 461.

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. 1,0 1,1 Gillett, Andrew, Envoys and Political Communication in the Llate Antique West, 411-533, Cambridge University Press, 2003, ISBN 0-521-81349-2, pp. 114-115, 200.
  2. Papacy Encyclopædia Britannica. 2006. Encyclopædia Britannica Premium Service. Consultáu'l 5 de setiembre de 2006.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]


Predecesor:
Sixto III
Emblema del Papáu
Papa

440-461
Socesor:
Hilario









León I el Magno