Llaváu

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar
Llaváu básicu tradicional, con canía o grifería monomando mecedora d'agua caliente y fría, un xabón na xabonera en baxorrelieve, un espeyu empotráu, una toalla colgada del toballeru, delles toallas grandes (pa la ducha) doblaes y un par d'arumes o accesorios de bañu nun estante de vidriu.
Aguamanil (llaváu antiguu) del tipu «cofaina» (palancana ensin desaguadoriu) nel Palazzo Lauría, allugáu en San Mauro Forte (Italia).
Llaváu de reciclaje de l'agua (modelu utilizáu en Turquía).
Llaváu creáu en 1964 en Hamburgo (Alemaña) pol diseñador alemán Detlef Rahe (profesor na Universidá de Belles Artes de Bremen).
Vista posterior-inferior d'un llaváu incorporáu al inodoro p'aprovechamientu de l'agua.
Llaváu especial pa descontaminación radiactiva, nun llaboratoriu.

El llaváu o llavamanes ye un tipu de recipiente nel que s'arrama l'agua pal aséu personal.[1][2]

Fabricaos originalmente en piedra, lloza y porzolana, la moderna industria de saneamientos producir en diversos tipos de cerámica, metal, vidriu, madera y otros materiales sólidos.[3] Pueden considerase precedentes o sinónimos de recipientes como cofaines, palancanes, tinas, safes,[4] aguamaniles, o piles.[5]

Obra y funcionamientu[editar | editar la fonte]

Los llavaos actuales lleven unu o dos grifos que conectaos a la instalación d'agua («fontanería») del edificiu suministren agua frío y caliente. Nel so parte inferior tienen una válvula de desaguadoriu, conectada al saneamiento pola que se evacua l'agua usada.

Tocantes a el so allugamientu, ye habitual encastrar los llavaos na encimera de cuenta que esta quede al altor del so estremu cimeru. Sicasí, tamién esisten llavaos «exentos» (esto ye, asitiaos sobre la encimera) o otros que se formen a cencielles como allongamientu d'esta, constituyendo un solu mueble continuu.

Materiales[editar | editar la fonte]

Los llavaos tán fechos de distintos materiales:

Hestoria del recipiente[editar | editar la fonte]

Los primitivos «llavaos» (aguamaniles) dispuestos a manera de piletas fixes nes viviendes, col complementu d'un cántaru o dalguna otra vasía contenedora d'agua, tán documentados arqueolóxica y literariamente en Cartago (norte d'África), la Antigua Grecia y la Antigua Roma.[7]

Na Edá media europea, les ilesies y monesterios disponíen de piles d'agua bendito y piles d'abluciones. Pero como pieza de moblame domésticu nun se topen con anterioridá al sieglu XV. Los d'esti sieglu y el siguiente ―en que la so fabricación destacó la República de Venecia― consistíen nun trébedes más o menos afatáu que sostenía un cercu de fierro o de madera, nel cual asitiábase'l lebrillo o la cofaina.[8]

Hasta l'espardimientu de la instalación fixa de fontanería, el primitivu llaváu yera un mueble móvil, compuestu de cofaina (o palancana), asitiada sobre un armazón de madera con pates, na que s'arramaba agua con una jarra.[9] Si la cofaina disponía d'alliviaderu (furacu no fondero), concluyíu'l llavadura quitaba'l tapón de dichu furu y l'agua usada cayía a otru recipiente asitiáu na parte inferior del mueble.

Nomes en distintos países[editar | editar la fonte]

Nome País
llaváu Costa Rica[10]
lavabo España[11]
lavabo Honduras[12]
lavamanos Colombia[13][14] Sicasí, un «lavatorio» ye una especie de palancana de plásticu.
llavamanes Costa Rica[15] Tamién se llama «llavamanes» a un xabón líquidu.[16]
llavamanes Ecuador[17]
lavamanos España, non avezáu[11]
lavamanos Estaos Xuníos[11]
llaváu/llavamanes Méxicu[18][19]
lavamanos Perú, pocu avezáu[20]
lavamanos Uruguái[21]
llavamanes-pileta Arxentina[22]
lavatorio Costa Rica[23]
lavatorio Perú[24]
pileta lavamanos Uruguái[21][25]

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Notes[editar | editar la fonte]

  1. Diccionariu Enciclopédicu Embrivíu (tomu V). Espasa Calpe. Madrid, 1957.
  2. Casares, Julio: Diccionariu ideolóxicu de la llingua española (pág. 504). Barcelona: Gustavo Gili, 1975. ISBN 84-252-0126-8.
  3. Los diccionarios almiten l'acepción de «llaváu» como llugar o habitación dispuesta pal aséu. Eso dexaría incongruencies como «el llaváu atopar nel llaváu». «Llaváu», entrada nel Diccionariu de la llingua española de la Real Academia Española. Madrid: Espasa Calpe, 2010. Consultáu'l 16 de xunetu de 2012.
  4. Plantía:Rai
  5. Corripio, Fernando: Diccionariu d'idees allegaes (pág. 541). Barcelona: Herder, 1985. ISBN 84-254-1515-2.
  6. Fotografies de llavaos en resina, nel sitiu web Prayosha Interio, d'Ahmedabad (India).
  7. (2015) Historia de la cultura material del mundu clásicu, Carmen Guiral y María Pilar San Nicolás, UNED. ISBN 9788436270334.
  8. (2015) Historia antigua II., Pilar Fernández Uriel, UNED. ISBN 9788436268720.
  9. (2008) Diccionariu de términos cerámicos y d'alfarería editorial= Agrija Ediciones, 186.
  10. mueble-de llaváu ideal/ «Conseyos pa escoyer el mueble de llaváu ideal», artículu nel sitiu web Tecnimuebles (San José de Costa Rica).
  11. 11,0 11,1 11,2 «Llavamanes o llaváu», foru de 2010 nel sitiu pa traductores Wordreference.
  12. «Llavaos», ficha nel sitiu web Ferretería Monterroso (San Pedro Sula).
  13. «Llavamanes», ficha nel sitiu web Easy (Bogotá).
  14. «Llavamanes», ficha nel sitiu web Home Center (Bogotá).
  15. «Llavamanes», artículu nel sitiu web Castel (Costa Rica).
  16. «Llavamanes Ecoclean», artículu nel sitiu web Biodegradables (Costa Rica).
  17. «Llavamanes», llista nel sitiu web MercadoLibre (Quito).
  18. «Llavaos», llista nel sitiu web MercadoLibre (Méxicu).
  19. «Llavaos», artículu nel sitiu web Porcelanosa (Méxicu).
  20. «Llavamanes», artículu nel sitiu web Alitecno Perú (Llima).
  21. 21,0 21,1 «Pileta llavamanes», llista nel sitiu web MercadoLibre (Uruguái).
  22. «Lavatorios», ficha nel sitiu web Roca (Buenos Aires).
  23. «Grifería pa lavatorio en Costa Rica», artículu nel sitiu web ConstruCR (San José de Costa Rica). Llámase «fregadero» al lavatorio de la cocina.
  24. «Lavatorio», llista nel sitiu web MercadoLibre (Perú).
  25. |Lavamanos || Venezuela|| al costazu-dos-piletas-llavamanes-y-un-inodoro.htm «Alcoholizados llevar al costazu dos piletas llavamanes y un inodoro», artículu del 8 de setiembre de 2015 nel diariu El Once (Montevideo).

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]





Lavabo