Llagu de Ládoga

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Llagu Ládoga
Ладожское озеро - Ládozhskoye Ózero - Laatokka
Sortavalan saaristoa.jpg
Llocalización alministrativa
División Flag of Russia.svg Rusia
Flag of Russia.svg Rusia
Xeografía
Afluentes Ríos Sias (260 km), Svir (224 km), Vóljov (224 km) y Vuoksi (162 km)
Efluentes Ríu Nevá (74 km)
(Nevá → mar Bálticu)
Tipu Llagu natural
Islles interiores Alredor de 660 (ente elles, les isles Valaam)
Ciudaes costeres Sortavala (19 215 hab.), Priozersk (18 933 hab.), Siastrói (13 745 hab.), Shlisselburg (13 170 hab.), Pitkyaranta (11 249 hab.), Nóvaya Ládoga (8838 hab.) y Lakhdenpokhya (7813 hab.)
Superficie 17.700 km²
(1º d'Europa y 15º del mundu)
Llonxitú costa 1 570 km
Fondura media 51 m
Fondura max. 230 m
Volume 837 km³
Otros datos
Tresparencia n/d
Mapa
La2-demis-ladoga.png

El llagu de Ládoga (rusu: Ладожское озеро, Ládozhskoye Ózero; Ладога, Ládoga; finlandés: Laatokka) ye un llagu de agua duce asitiáu en Carelia y el óblast de Leningrado, cerca de la frontera con Finlandia. Con una superficie de 17 700 km², ye'l mayor llagu d'Europa y el 15.º nel mundu. N'el so interior atopen unidá|660|islles}}, con una superficie de 435 km², la mayoría asitiaes cerca de la mariña noroeste, ente elles les famoses isles Valaam, Konevets y Kipola. El llagu desagua nel golfu de Finlandia (mar Bálticu) al traviés del ríu Nevá en San Petersburgu. Les principales ciudaes nes sos riberes son Sortavala (19 215 hab. en 2010), Priozersk (18 933 hab.), Siastrói (13 745 hab.), Shlisselburg (13 170 hab.), Pitkyaranta (11 249 hab.), Nóvaya Ládoga (8838 hab.) y Lakhdenpokhya (7813 hab.).

El Ládoga ye parte de dos importantes rutes llacustre-fluviales: la vía navegable Volga-Bálticu —una ruta de 1100 km que xune'l mar Negru y el Bálticu— y el canal Mar Blanco-Bálticu —una ruta de 227 km que conecta'l mar Blanco col Bálticu y que foi abierta en 1933.

El llagu de Ládoga tien la so propia especie reinal de foca anillada, llamada foca del Ládoga.

Xeografía[editar | editar la fonte]

Mapa en rusu del ríu Nevá (Нева) nel qu'apaez el llagu Ladoga (Ладожское озеро)

La área de la so cuenca ye de 276 000 km² —mayor que países como Nueva Zelanda o'l Reinu Xuníu— ya inclúi unes unidá|50000|llagos}} y 3500 ríos con un llargor cimeru a les unidá|10|km}}. El 85% de l'agua del llagu provien de los sos trés principales afluentes:

  • ríu Svir, proveniente dende'l sur-esti del llagu Onega, con un llargor de 224 km y una cuenca de 83 200 km²;
  • ríu Vuoksi, proveniente dende l'oeste dende'l llagu Saimaa en Finlandia, con un llargor de 162 km y una cuenca de 52 400 km²;
  • ríu Vóljov, proveniente dende'l sur, dende'l llagu Ilmen, con un llargor de 224 km y una cuenca de 80 200 km²;

Otros afluentes d'importancia son los ríos Sias (260 km y una cuenca de {{unidá|7.330 km²), Jänisjoki (95 km y 3860,4 km²), Olonka 87 km y 2620 km²) y Tohmajoki (80 km y 1594,6 km²).

Historia[editar | editar la fonte]

El llagu yera parte importante de la ruta comercial de los varegos a los griegos, que xunía a los varegos col Imperiu romanu d'Oriente. La capital rusa más antigua, Stáraya Ládoga, toma'l so nome del llagu.

L'antiguu monesteriu de Valaam fundar na islla de mesmu nome (en finés: Valamo), la más grande del llagu, abandonáu ente 1611 y 1715, restauráu nel sieglu XVIII y sacupáu a Finlandia mientres la Guerra d'Iviernu en 1940. L'actividá monástica foi vuelta a entamar en 1989. Otros claustros cercanos son los monesterios de Konevéts y de Aleksandro-Svirski.

Ente 1617 y 1721, el llagu formaba la frontera ente Rusia y Suecia, y darréu, ente 1812 y 1940, la frontera ente Finlandia y Rusia.

Mientres el sitiu de Leningrado (1941-1944), el llagu de Ládoga suponía l'únicu accesu a la ciudá. Gracies a esto, tonelaes d'alimentos pudieron llevase a Leningrado, con camiones pel hibiernu (pol conocíu como "camín de la Vida"), y pel branu por barcos.

Dempués de la guerra, Finlandia perdió la rexón de República de Carelia a favor de la URSS. La mayoría d'el finlandeses fueron obligaos al esiliu, anque dellos nativos pudieron quedase ellí. El llagu perteneció por completu a Rusia y asina continua hasta la fecha.

En 2017 el gobiernu rusu aprueba convertir el Llagu en Parque Nacional.[1]

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]



Lago de Ládoga