Llagu Míchigan

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar
Llagu Míchigan
Lake Michigan
Lake Michigan Landsat Satellite Photo.jpg
Llocalización alministrativa
División Flag of the United States.svg Estaos Xuníos d'América
Flag of the United States.svg Estaos Xuníos d'América
Flag of the United States.svg Estaos Xuníos d'América
Flag of the United States.svg Estaos Xuníos d'América
Xeografía
Afluentes Fox-Wolf (446 km), Grand (406 km), Menominee—Michigam (353 km), Manistee (310 km), St. Joseph (302 km),
Efluentes Llagu Furón
(llagu Furón → río Saint Clairllagu Sainte-ClaireDetroitllagu ErieNiagarallagu OntarioSan Llorienzoestuariu de San Llorienzo)
Tipu Tectónicu, de tipu rift
Ciudaes costeres Milwaukee, Chicago y Green Bay
Accidentes
 • Otros Estrechos de Mackinac
Superficie 57.750 km²
(5º del mundu)
Llonxitú costa 2.636 km
Fondura media 85 m
Fondura max. 281 m
Volume 4.918 km³
Mapa
Great Lakes Lake Michigan.png

El llagu Míchigan ye unu de los cinco Grandes Llagos de Norteamérica. Ta arrodiáu polos estaos de Indiana, Illinois, Wisconsin y Míchigan, que recibe'l so nome del llagu.

El llagu Míchigan ye l'únicu de los Grandes Llagos que s'atopa dafechu dientro del territoriu de los Estaos Xuníos; los otros tán compartíos con Canadá. Con 57 750 km², una superficie similar a la de Croacia, ye'l mayor llagu perteneciente a un únicu país y el quintu a escala mundial. Llega a algamar una fondura de 281 m. El so volume ye de 4918 km cúbicos de agua. Ta al mesmu nivel qu'el llagu Furón, col que se conecta al traviés de los estrechos de Mackinac.

Alredor de 12 millones de persones viven a lo llargo de la mariña del llagu Míchigan. Munches d'elles son pequenos centros turísticos que viven de les ventayes qu'ufierta la guapura y oportunidaes de recréu del llagu Míchigan. Estes ciudáes amonten la so población en temporada gracies a los llegaos de Chicago y Milwaukee.

Historia[editar | editar la fonte]

Dalgunos de los primeres habitantes humanos de la rexón del Llagu Míchigan fueron los indios Hopewell. La so cultura amenorgóse dempués de 800 dC, y mientres los próximos cien años, la rexón foi'l llar de pueblos conocíos como los indios silvícolas. A principios del sieglu XVII, cuando'l esploradores europeos fixeron les sos primeres incursiones na rexón, atopar colos descendientes de los indios silvícolas: los Chippewa; Menomini; Sauk; Meskwaki; Winnebago; Miami; Ottawa; y los Potawatomi. Créese que l'esplorador francés Jean Nicolet foi'l primera non nativu americanu pa llegar al llagu Míchigan, posiblemente en 1634 o 1638.[1]

El llagu Míchigan ta xuníu al traviés del estrechos de Mackinac col llagu Furón, y el cuerpu combináu d'agua dacuando ye llamáu Michigan-Huron (o tamién Huron-Michigan). Los estrechu de Mackinac yeren una importante ruta nativu americana y de comerciu de piel. Asitiada al sur de los estrechos esta la ciudá de Mackinaw City, Michigan, el sitiu de Fort Michilimackinac, una fortaleza francesa fundada en 1715, y nel llau norte esta St. Ignace, Michigan, see d'una misión católica francesa pa los indios, fundada en 1671. En 1673, Jacques Marquette, Louis Jolliet y la so tripulación de cinco voyageurs métis siguieron el llagu Michigan a Green Bay y el ríu Fox, casi hasta la so cabecera, en busca del ríu Misisipi. L'estremu oriental de los estrechos yera controláu por Fort Mackinac en Mackinac Island, una base militar británica y depués estadounidense de comerciu de pieles, fundada en 1781.[2]

Col advenimiento de la esploración na zona a finales del sieglu XVII, el llagu Míchigan convertir en parte d'una llínea de víes marítimes que diben del río San Llorienzo hasta'l Misisipi y dellí hasta'l Golfu de México.[3] Coureur deas bois franceses y voyageurs establecieron pequenos puertos y comunidaes comerciales, tales como Green Bay, nel llagu mientres los finales del sieglu XVII y principios del sieglu XVIII.[4]

Nel sieglu XIX, el llagu Míchigan xugó un papel importante nel desenvolvimientu de Chicago y el mediu oeste d'Estaos Xuníos al oeste del llagu. Por casu, el 90% del granu unviaos a Chicago mientres los años antes de la guerra civil llegaron sobre'l llagu Míchigan, y namá en rares ocasiones per debaxo del 50% dempués de la Guerra Civil y la gran espansión del tresporte ferroviariu.[5]

La primer persona en llegar al fondu fondu del llagu Míchigan foi J. Val Klump, un científicu de la Universidá de Wisconsin en Milwaukee. Klump llegó al fondu al traviés de sumergibles como parte d'una espedición d'investigación en 1985.[6]

En 2007, una filera de piedres en paralelu a una antigua llínea de mariña foi afayáu por Mark Holley, profesor d'arqueoloxía subacuática na Northwestern Michigan College. Esta formación atopar a 12 m per debaxo de la superficie del llagu. Una de les piedres dizse que tien un gravado paecíu a un mammut. Hasta agora la formación nun foi autenticada.[7][8]

Geografía[editar | editar la fonte]

Lago Míchigan ye l'únicu de los Grandes Llagos que s'atopa na so totalidá dientro de les fronteres de los Estaos Xuníos; los otros son compartíos con Canadá. Tien una superficie de 58 000 km²,[9] lo que lo convierte nel llagu más grande dafechu dientro d'un país por superficie (el llagu Baikal, en Rusia, ye'l más grande por volume d'agua), y el quintu mayor llagu nel mundu. Tien 494 kilómetros de llargu y 190 kilómetros d'anchu con una mariña de 2640 kilómetros de llargu. La fondura media del llagu ye de 85 metros, ente que la so mayor fondura ye de 281 m.[9][10] contien un volume de 4 918 km³ d'agua. Green Bay nel noroeste ye la badea más grande. Grand Traverse Bay nel nordés ye otra gran badea.

Principales ciudaes[editar | editar la fonte]

Chicago ye la ciudá más grande a veres del llagu Míchigan.

Alredor de 12 millones de persones viven a lo llargo de la mariña del llagu Míchigan. Munches pequenes ciudaes del norte de Míchigan centrar nun turismu que s'aprovecha de la guapura y les oportunidaes recreatives qu'ufierta'l llagu Míchigan. Estes ciudaes tienen grandes poblaciones de temporada que lleguen dende Chicago, Milwaukee, Detroit, y ciudaes del interior de Míchigan. L'estremu sur del llagu ye bien industrializáu. Les ciudaes a veres del llagu Míchigan con poblaciones de más de 30.000 habitantes son:

Illinois

Indiana

Míchigan

Wisconsin

Conexón al mar y agües abiertes[editar | editar la fonte]

La vía marítima del San Llorienzo y la hidrovía de los Grandes Llagos abrieron los Grandes Llagos a buques oceánicos. Los portacontenedores oceánicos más amplios nun s'afaen al traviés de les esclusas nestes rutes, y polo tanto la unviada llindar nos llagos. A pesar del so gran tamañu, grandes sectores de los Grandes Llagos conxélense pel hibiernu, atayando la mayor parte de los embarques. Dalgunos rompehielos derruempen los llagos.

Los Grandes Llagos tamién tán conectaos pola Canal de Illinois hasta'l Golfu de México al traviés del ríu Illinois (de Chicago) y el ríu Misisipi. Una pista alternativa ye al traviés del ríu Illinois (de Chicago), el Mississippi, el Ohio y, de siguío, al traviés de la Hidrovía Tennessee-Tombigbee (combinación d'una serie de ríos y llagos y canales), a la badea de Mobile y el Golfu.

Les embarcaciones de recréu pueden entrar o salir de los Grandes Llagos al traviés del Canal de Erie y el ríu Hudson en Nueva York. La canal de Erie conectar a los Grandes Llagos nel estremu este del llagu Erie (en Buffalo, Nueva York) y nel llau sur del llagu Ontario (en Oswego, Nueva York).

Sableres[editar | editar la fonte]

Montrose Beach nel Lincoln Park de Chicago.

El llagu Míchigan tien munches sableres. N'ocasiones referir a la rexón como la "tercer mariña" de los Estaos Xuníos, dempués de les del océanu Atlánticu y el océanu Pacíficu. El sable ye nidiu y de color ablancazáu, conocíu como "sables que canten" pol chirrido (causáu pol altu conteníu de cuarzu) que se produz cuando se camina al traviés d'ella. Al traviés de la mariña hai munches dunes altes de sable cubiertes de yerba verde y 'cereces de sablera' (Prunus pumila) y l'agua ye de normal tresparente y fresca (ente 13 y 27 °C), inclusive a finales del branu. Por cuenta de los vientos occidentales predominantes tienden a movese les agües superficiales escontra l'este, hai un fluxu d'agua más caliente a veres del Míchigan pel branu. Nes sableres del llagu Míchigan nel norte de Míchigan ye l'únicu llugar nel mundu, amás de dellos llagos del interior d'esa rexón, onde pueden atopase piedres Petoskey, la piedra del estáu.

Les sableres de la mariña oeste y l'estremu norte de la mariña esti son de cutiu predreses, con delles sableres de sable por cuenta de les condiciones locales; ente que les sableres del sur y del este son típicamente de sable y cubiertes de dunes. Esto ye en parte por cuenta de los vientos dominantes del oeste (que tamién causen grueses capes de xelu na mariña oriental pel hibiernu).

La zona riberana de Chicago ta compuesta de parques, sableres, puertos y marines, y desenvolvimientos residenciales. Onde nun hai sableres o marines, piedres o revestimientos de formigón protexen la mariña de la erosión.

Tresbordadores[editar | editar la fonte]

La xente puede cruciar el llagu Míchigan pol SS Badger, un ferry que va de Manitowoc, Wisconsin, a Ludington, Michigan. El Lake Express, establecida en 2004, lleva a los automovilistes de too el llagu ente Milwaukee, Wisconsin, y Muskegon, Michigan.

Parques[editar | editar la fonte]

El Sleeping Bear Dunes National Lakeshore.
North Avenue Beach, Chicago.

El Serviciu de Parques Nacionales caltien el Sleeping Bear Dunes National Lakeshore y el Indiana Dunes National Lakeshore. Les partes de la mariña atópense dientro del Monte Nacional de Hiawatha y el Monte Nacional de Manistee. La sección Manistee Forestal Nacional de la mariña inclúi'l desiertu Nordhouse Dunes. La división del llagu Michigan de les Isles Michigan National Wildlife Refuge ta tamién dientro del llagu.

Hai numberosos parques estatales y locales asitiaos nes veres del llagu o n'isles dientro del llagu. Una llista parcial sigue.

  • Chicago Park District Beaches
  • Duck Lake State Park
  • Fayette Historic State Park
  • Fisherman's Island State Park
  • Grand Haven State Park
  • Grand Mere State Park
  • Harrington Beach State Park
  • Holland State Park
  • Hoffmaster State Park
  • Illinois Beach State Park
  • Indian Lake State Park
  • Indiana Dunes State Park
  • Ludington State Park
  • Leelanau State Park
  • Mears State Park
  • Muskegon State Park
  • Newport State Park
  • Orchard Beach State Park
  • Peninsula State Park
  • Racine Zoo
  • Saugatuck Dunes State Park
  • Silver Lake State Park
  • Traverse City State Park
  • Terry Andrae State Park
  • Van Buren State Park
  • Warren Dunes State Park
  • Wells State Park
  • Wilderness State Park

Pesca[editar | editar la fonte]

Llagu Míchigan ye'l llar d'una gran variedá d'especies de pexes y otros organismos. Originalmente foi'l llar del corégono de llagu, la trucha de llagu, la perca mariella, panfish, lobina, lobina de boca chica, amia, según delles especies de bagre. Como resultáu de les meyores na Canal Welland en 1919, una invasión de les llamprees de mar, y la sobresplotación provocó un amenorgamientu de les poblaciones de truches natives del llagu, causando l'aumentu na población d'otra especie invasora, la alosa. Como resultancia, los salmónidos incluyendo delles cepes de la trucha marrón, la trucha arco iris, el salmón coho y el salmón chinook introduciéronse como depredadores de alosas pa menguar la so población. Esti programa tuvo tanto ésitu que la población introducida de la trucha y el salmón esplotó, lo que resultó na creación d'una gran pesquería deportiva pa les especies introducíes de salmón y trucha. El llagu Míchigan ta abastecíu añalmente cola trucha arcu iris, la trucha marrón, el salmón coho y el salmón chinook, que tamién empezaron la so reproducción natural en dellos afluentes del llagu Míchigan. Sicasí, delles especies invasores introducíes como les llamprees, gobio redondu, mejillón cebra y los moxones quagga siguen causausando grandes cambeos na claridá de l'agua y la fertilidá, dando llugar a cambeos importantes nel ecosistema del llagu Míchigan, y amenaciando la vitalidá de les poblaciones de peces.

Pesca comercial[editar | editar la fonte]

La pesca n'agües interiores de los Estaos Xuníos son pequenes en comparanza coles pesquerías marines. Les pesquerías más grandes son desembarcar de los Grandes Llagos, por valor d'alredor de $13 millones en 2003.[11] La pesquería comercial de güei de Míchigan componse principalmente de 150 operaciones de la tribu con llicencia de pesca comercial al traviés de la Chippewa-Ottawa Resource Authority (CORA) y tribus pertenecientes a la Great Lakes Indian Fish and Wildlife Commission (GLIFWC) que pesca'l 50 per cientu de la captura comercial de los Grandes Llagos n'agües de Míchigan, y 45 empreses de pesca comercial con llicencia del estáu.[12] La principal especie comercial ye'l corégono de llagu (Coregonus clupeaformis). La collecha añal amenorgar de colleches añales promediu de 5.000.000 kg de 1981 a 1999, a les colleches añales más recién de 3.600.000 a 4.300.000 kg.[12]

Pesca deportiva[editar | editar la fonte]

La pesca deportiva inclúi salmón, pescáu blancu, golíu, trucha de llagu y lucioperca. A finales de 1960, l'ésitu de los programes de repoblación del salmón del Pacíficu, llevaron al desenvolvimientu de la industria de pesca del llagu Míchigan.[13]

Imaxes[editar | editar la fonte]

Vease tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]





Lago Míchigan