Lactarius deliciosus

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Artículu revisáu
Commons-emblem-notice.svg
 
Ñícaru
Lactarius deliciosus.jpg
Lactarius deliciosus (il·lustració científica).png
Clasificación científica
Reinu: Fungi
División: Basidiomycota
Clas: Agaricomycetes
Subclas: Incertae sedis[1]
Orde: Russulales
Familia: Russulaceae
Xéneru: Lactarius
Especie: L. deliciosus
L. ex Fr. Gray, 1821
Sinonimia
  • Agaricus deliciosus L. 1753
  • Galorrheus deliciosus (L.) P. Kumm. 1871
  • Lactifluus deliciosus (L.) Kuntze 1891
[editar datos en Wikidata]

El ñícaru de nome científicu Lactarius deliciosus, ye un fungu basidiomicetu comestible, de la familia Russulaceae. Ye bien común n'Asturies y crez en pinares y montes mistos. La so cogorda, o cuerpu granible, apruz na seronda, y ye bien apreciada en gastronomía. El basónimu d'esta especie ye Agaricus deliciosus L. 1753.[1] El epítetu específicu, deliciosus, significa "deliciosu".[2]

Carauterístiques[editar | editar la fonte]

Parte inferior del sombreru

El so pie ye acovanáu y curtiu, más o menos cilíndricu o estrecháu un pocu na base. D'estructura granulienta: macizu de bien nuevu, dempués tien zones bueques ensin dexar de ser resistente. Ye d'el color del sombreru pero más pálidu, con dellos furaquinos superficiales de color más intensu. Suel tener parásitos y entós faise feble. El sombreru suel bazcuyar ente los 4 y 16 cm. de diámetru y el so color anaranxáu vese modificáu per círculos concéntricos de tonos acolorataos y macios. Na so mocedá'l sombreru alcuéntrase endolcáu polos sos cantos y conforme avieya apandar pa evolucionar a forma embudada. Les llámines son del mesmu color, apertaes, fines y decurrentes. La so carne ye trupa y compauta, con golor nidiu y dulzuxu el sabor en crudo ye daqué amargosu a la fin. A la corte esprende un látex de color naranxa. Aferrúñase aína, adquiriendo un color verdosu cardenillu cuando avieya o al pasar delles hores de la so recueya. Unu de los sos colorantes desaníciase pel reñón dempués de comela; por ello la orina tórnase d'un color que puede asustar al que nun sabe la causa.

Lactarius deliciosus
Carauterístiques micolóxiques
Symbol question.svg
Umbillicate cap icon.svg 
Infundibuliform cap icon.svg 

El sombreru ye umbilicáu

o embudáu
Decorrenti lamelle icona.png 
Les llámines son decurrentes
Ochre spore print icon.png 
Espores de color ocre
Mycorrhizal ecology icon.png 
Choice toxicity icon.png 
Comestibilidá: encamentada
[editar datos en Wikidata]

La distinta valoración con al respeutive de la so calidá culinaria puede debese a qu'el so sabor varia col terrén onde crez, o a que munches vegaes tómense por ñícaros otres especies bien asemeyaes o s'aprovechen exemplares con munches zones de color verdosu por ser vieyos, tar maltrataos o, lo más frecuente, que tán o tuvieron parasitaos.

Hábitat[editar | editar la fonte]

Vive formando micorrices con diverses coníferes, especialmente del xéneru Pinus.

Recueya[editar | editar la fonte]

La recoleición d'esta cogorda faise utilizando una navaya y cortando el tarmu. Tamién ye necesario usar una cesta de blima o asemeyada, porque nun se permite usar bolses de plásticu una y bones les espores nun cayeríen y podríen escastase[3].

Comestibilidá[editar | editar la fonte]

La cogorda de Lactarius deliciosus ye un comestible apreciáu. De cutiu ye consumida asada, guisada, o como complementu de los guisos de carne.

Otros nomes comunes[editar | editar la fonte]

N'Asturies tien tamién los siguientes nomes: guíscaru, míscarru, ñíscarru, fungu lleitariegu, lleiteiru.

Magar que conózse-y por otros munchos variaos nomes dependiendo de la rexón xeográfica:

Posibles tracamundios[editar | editar la fonte]

Lactarius deliciosus de la Sierra de Tramontana en Mallorca.

Pue tracamundiase col falsu ñícaru (Lactarius torminosus), tamién col comestible y bien apreciáu Robeyón (Lactarius sanguifluus) (sombreru de color más apagáu y látex color acoloratáu).

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. 1,0 1,1 «Lactarius deliciosus» (en inglés), Index Fungorum, CAB International, Centraalbureau voor Schimmelcultures (CBS) y Landcare Research New Zealand Limited (eds.), http://www.indexfungorum.org/Names/NamesRecord.asp?RecordID=224737 
  2. Grünert, H.; Grünert, R.; VV.AA. (1984). Empones de Naturaleza Blume: Cogordes (t. orixinal:"Pilze"). Blume, 172. ISBN 84-87535-11-9.
  3. «Cómo buscar níscalos» (español).

Bibliografía[editar | editar la fonte]

  • (2004) Guía fácil de las mejores setas, 1ª, Mundi Prensa, 31, 32 y 34. ISBN 9788484762003.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]