Kaori Ito

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Kaori ItoPicto infobox character.png
Religieuse à la fraise 29 juil 2014 Bercy Village Paris (cropped).jpg
Vida
Nacimientu

Tokiu1979

(40/41 años)
Nacionalidá Bandera de Xapón Xapón
Estudios
Estudios State University of New York at Purchase (en) Traducir
Universidá Rikkyo
Llingües xaponés
Oficiu
Oficiu coreógrafa, baillarina, cineasta, direutora de teatrucreadora
Cambiar los datos en Wikidata

Kaori Ito (Tokiu, 1979), ye una baillarina, coreógrafa y cineasta xaponesa.[1]

Kaori Ito y Olivier Martin-Salven en Religieuse à la fraise (París, xunetu de 2014)

Artista multidisciplinar y polifacética, qu'intervien por igual nel mundu del teatru y nel del videu, «dacuando con baillarinos y coreógrafos, otres con comediantes, preparadores d'actores o inclusive videógrafos».[2] Trabayó principalmente colos coreógrafos Angelin Preljocaj, Alain Platel, Philippe Decouflé, James Thierrée y Sidi Larbi Cherkaoui, según con los direutores de teatru Denis Podalydès y Guy Cassiers. Foi descrita como «una de les intérpretes más apasionantes de la so xeneración»,[3] ya inclusive la definió como una maravía».[4][2]

Biografía[editar | editar la fonte]

Ito nació en Tokiu en 1979,[5] fía d'un escultor y una diseñadora de xoyes.[6] Con ocho años empezó a estudiar danza clásica, so la direición del coreógrafu xaponés Syuntoku Takagi, y siguió con esta formación hasta los dieciséis años. Dos años dempués foi reconocida pol críticu Ryouiti Enomoto como Meyor Baillarina y Coreógrafa Nueva,[7] pola so interpretación como solista nel ST Spot na ciudá xaponesa de Yokohama.[8]

Nel añu 2000 matricular nel Purchase College de la Universidá Estatal de Nueva York. Volvió a Xapón, onde se graduó en Socioloxía, y en 2002 recibió'l premiu de la Fundación de la Ciudá de Yokohama pola so coreografía Yokohama Dance Collection,[7] antes de volver nuevamente a los Estaos Xuníos, onde tuvo viviendo dalgún tiempu hasta que s'instaló en París en 2003.[2]

A partir del so alcuentru con Philippe Decouflé nel espectáculu Iris, que tuvo de xira mientres dos años y nel que Ito representa'l papel principal, multiplicáronse la so collaboraciones n'Europa colos nomes más relevantes del mundu de la danza. En 2006, s'unión a la compañía 'Ballet Preljocaj' de Angelin Preljocaj na ciudá francesa Aix-en-Provence,[6] cola que tuvo mientres cuatro temporaes.[9] Dempués trabayó en delles ocasiones con James Thierrée, en 2010 integrar na compañía de danza contemporánea '-yos Ballets C de la B' de Alain Platel, y en 2012 Aurélien Bory creó pa ella un papel solista na obra titulada Plexus.[10]

Paralelamente, Ito creó en 2008 el so primer espectáculu, tituláu Noctiluque, nel Théâtre de Vidy na ciudá de Lausana, y siguió con esi trabayu de coreógrafa desenvolviendo un espectáculu añal. En 2015, formó parte del equipu que desenvolvió la película d'Alejandro Jodorowsky, La poesía ensin fin.[11]

Danza[editar | editar la fonte]

Como baillarina *

2003: Iris de Philippe Decouflé

  • 2005: -yos quatre saisons de Angelin Preljocaj
  • 2007: Au revoir Parapluie de James Thierrée
  • 2009: The House of Sleeping Beauties, ópera de Guy Cassiers, Kris Defoort y Sidi Larbi Cherkaoui
  • 2009: Raoul de James Thierrée
  • 2010: Out of Context de Alain Platel
  • 2012: Tabac Rouge de James Thierrée
  • 2012: Plexus de Aurélien Bory (con papel solista creáu pa Kaori Ito)
  • 2013: Asobi (jeux d'adulte), coreografía y puesta n'escena de Kaori Ito, cola compañía '-yos Ballets C de la B'
  • 2014: Religieuse à la fraise con Olivier Martin Salven
  • 2015: Je danse parce que je me méfie des mots con Hiroshi Ito
Como coreógrafa *

2008: Noctiluque

  • 2009: SOLOS
  • 2010: Island of non Memories con Aurélien Bory (solista)
  • 2011: Deux cordes, xune voix
  • 2012: Plexus de Aurélien Bory
  • 2013: Asobi (jeux d'adulte), cola compañía '-yos Ballets C de la Bavec'
  • 2014: Religieuse à la fraise con Olivier Martin-Salven
  • 2015: Je danse parce que je me méfie des mots con Hiroshi Ito

Teatru[editar | editar la fonte]

Cine[editar | editar la fonte]

Videu[editar | editar la fonte]

  • 2004: Carbon Monoxide, película de baille, 7 min.[12]
  • 2006: The Sea is Calm, película de baille, 6 min.[13]
  • 2006: Niccolini, película de baille, 11 min.[14]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. «Kaori Ito en Santiago a Mil - Revista Paula». Consultáu'l 15 de xunetu de 2017.
  2. 2,0 2,1 2,2 Rosita Boisseau, « La danse en soi de Kaori Ito », M -y magacín du Pulgue, 17 janvier 2014.
  3. Alexandre Demidoff, « Kaori Ito, reine au bal des ardentes », Le Temps, 14 décembre 2013.
  4. Martine Pullara, « Biennale de la danse : la féminité selon Kaori Ito », Lyon capitale, 21 septembre 2012.
  5. Magali Lesauvage, « Kaori Ito, quand -y corps s'oublie », Arte, 27 janvier 2012.
  6. 6,0 6,1 Marine Deffrennes, « Kaori Ito, danseuse non classique »
  7. 7,0 7,1 (n'es-ES) dos baillarines-xaponeses-lleguen-santiago-mil-2016/ Eiko Otake y Kaori Ito: los dos baillarines xaponeses que lleguen a Santiago a Mil 2016 | Fundación Teatro a Mil. Fundación Teatru a Mil. http://www.fundacionteatroamil.cl/noticia/eiko-otake-kaori-ito-los dos baillarines-xaponeses-lleguen-santiago-mil-2016/. Consultáu 'l 15 de xunetu de 2017. 
  8. ProART. «Kaori Ito | ProART». Consultáu'l 15 de xunetu de 2017.
  9. « Chronique au sujet d'Island of Non Memories (Kaori Ito) à l'ADC de Genève », Radio Suisse Romande , 17 novembre 2011.
  10. Marie-Christine Vernay, « Droit au “Plexus” », Libération, 10 janvier 2014.
  11. Endless Poetry (2016), https://www.imdb.com/title/tt4451458/fullcredits?ref_=tt_ov_st_sm, consultáu 'l 15 de xunetu de 2017 
  12. Carbon Monoxide
  13. The Sea is Calm
  14. Niccolini

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]


Kaori Ito